In de Kerk heeft altijd de overtuiging geleefd dat echte roepingen van God komen en dat het misdadig zou zijn dergelijke roepingen te dwarsbomen.

De wortels van iedere roeping liggen in het feit dat we door God zijn geschapen. Iedere mogelijkheid die we hebben komt uit Gods hand en iedere roeping, of het nu een taak betreft, een dienstbetoon, een levenswijze of een speciale zending, ze komt van God die ons uit het niet geroepen heeft de persoon te worden die wij zijn.

Onze speciale roeping als christen komt regelrecht voort uit het feit dat we in Christus zijn gedoopt en zo met hem priester, profeet en koningin of koning zijn geworden. Het doopsel als christen houdt de mogelijkheid in van geroepen te worden tot het sacramentele priesterschap. En aangezien het doopsel voor vrouwen en mannen gelijk is, ontvangen beide dezelfde impliciete en verwijderde roeping tot het sacramentele priesterschap.

Naïeve opvattingen

Vroeger is de roeping tot het priesterambt vaak verstaan op een vrij magische en simplistische wijze. Men stelde zich voor dat God letterlijk kandidaten koos volgens zijn onpeilbare decreten.

Ik herinner me het volgende verhaal tijdens een retraite op het grootseminarie.

Vóór de schepping van de wereld riep God zijn engelen bijeen en gaf hen vast een kijkje op al wat hij zou gaan scheppen, inclusief de mensen van alle komende geslachten. De engelen mochten hem vragen stellen.

Eén engel die het plan had bestudeerd zei tegen de Almachtige: “Ik zie die-en-die daar (hierbij vul je je eigen naam in). Wat voor nut zou hij/zij hebben? Kunt u die niet weglaten uit het plan voor het universum?”

God antwoordde: “Nee, die-en-die is belangrijk voor me. Voor hem/haar heb ik een speciale zending. Die maak ik tot mijn priester!”

De gevolgtrekkingen liggen voor de hand. God roept een persoon tot het priesterschap middels een weloverwogen en expliciete beslissing. Wee diegene die in de weg zou staan van die goddelijke roeping!

Het probleem met een dergelijk denkbeeld is dat het God menselijk maakt en klein. God handelt niet zoals wij doen. God werkt middels tweede oorzaken. Aangezien iedere gedoopte een verwijderde roeping heeft doordat deze persoon is ingelijfd bij Christus, laat God familie, vrienden, leraren, geestelijke schrijvers, pastores en anderen ertoe bijdragen dat een verwijderde roeping een actuele roeping wordt. “God roept jou!” In een bepaald opzicht zijn Gods roeping en de menselijke factoren vervlochten; zij worden één werkelijkheid.

Dit meer evenwichtig verstaan van de roeping houdt niet in dat die minder van God komt. God mag dan werken middels secundaire oorzaken: toch is het per slot van rekening God die uitnodigt tot het priesterschap en niet bepaalde leraren of vrienden.

Degene die geroepen wordt weet dat hij of zij tegenover God staat

Hoor hoe Paus Johannes Paulus II spreekt over zijn eigen roeping.

“Men vraagt mij vaak, en de vragenstellers zijn vooral jonge mensen, waarom ik priester ben geworden. Misschien zouden sommigen onder u dezelfde vraag willen stellen. Laat me eens proberen een kort antwoord te geven. Om te beginnen moet ik zeggen dat het moeilijk geheel te verklaren is. Het blijft immers een mysterie, zelfs voor mezelf. Hoe verklaar je Gods wegen? Toch weet ik dat ik op een zeker ogenblijk in mijn leven overtuigd was dat Christus tot me zei, zoals tot duizenden vóór me: “Kom, volg mij!” Er was een duidelijk besef dat wat ik in mijn hart had vernomen geen menselijke stem was, en evenmin zomaar een idee van mij. Christus riep me om hem te dienen als priester.”

“En je kunt waarschijnlijk wel zeggen dat ik God heel dankbaar ben voor mijn roeping tot het priesterschap. Niets betekent meer voor me of geeft me grotere vreugde dan dagelijks de Mis te vieren en Gods volk te dienen inde Kerk. Dat is de waarheid vanaf de dag van mijn priesterwijding. Niets heeft daar verandering in gebracht, zelfs niet het feit dat ik Paus werd.”
(Los Angeles, USA,14 september, 1987)

Sheila Cassidy was een Engelse arts die in Chili woonde en werkte onder het regime van Pinochet. Ze beschrijft hoe ze recht voor God kwam te staan toen ze begreep dat God haar voor zijn werk wilde

“Na vijf dagen van gebed en bezinning werd me gevraagd een passage te lezen uit het derde hoofdstuk van het Boek Samuel. Ik las dat God Samuel driemaal riep en dat de jongen niet begreep wie er riep totdat zijn meester hem zei dat hij moest gaan liggen en afwachten, en als de Heer riep moest hij zeggen: “Spreek, Heer, uw dienaar hoort” Dus legde ik mij op een winterochtend in 1975 neer op een hoop bladeren achter in de tuin in een Chileens retraitehuis en maakte die woorden van Samuel tot de mijne. Net als in mijn kinderjaren hoorde ik geen stemmen en zag geen visioenen, maar langzamerhand werd het me duidelijk dat God me riep. Ik wist zonder gerede twijfel dat Hij mij vroeg hem te volgen, in goede en kwade dagen, in rijkdom en armoede, in ziekte en gezondheid, voor de rest van mijn leven”

“Hoe kun je anderen de kwelling en de extase laten voelen van door God te zijn geroepen? Op het zelfde moment ben je overrompeld door de immensiteit van de eer, het ongelooflijke feit van geroepen te zijn, en tegelijkertijd schreeuw je het uit, “Nee! Nee! Asjeblief, niet ik, dat kan ik niet!” Datgene wat enkele ogenblikken eerder een voorrecht was, wordt een wrede, oneerlijke eis. Waarom moet ik degene zijn die gevraagd wordt een huwelijk en een carrière op te geven? Waarom ik? Waarom mag ik geen gemeenschap hebben met een man en zijn kinderen dragen? Ik heb ook maar één leven, hoe kunt u mij vragen om het af te staan alsof het niets voor me betekent?”

“Terwijl ik daar lag met mijn tranen, oren en ogen vol herfstbladeren, wist ik dat dit het eind was van de zoektocht. Ik was hier naartoe gekomen en had God gevraagd om te spreken en dat had hij ook. En natuurlijk was ik vrij om te zeggen, ‘Nee, ik wil niet’, maar dit zou een duidelijk en weloverwogen weigering zijn. Ik dacht erover na en wist dat ik niet Nee wilde zeggen en dat ik, hoe zeer het ook deed, enkel maar nederig zou aanvaarden. En dus, sprak ik als honderden mannen en vrouwen vóór mij mijn ‘Fiat’.” Sheila Cassidy, Audacity to Believe, Collins, Fount paperback, 1977, pag. 122-123.

Sheila Cassidy is door agenten van het regime van Pinochet gemarteld voor haar werk onder de armen.

De priesterroeping van een vrouw

Het is duidelijk dat niemand zomaar kan aannemen dat men roeping heeft. Elke roeping moet worden getoetst. Degene die zich geroepen voelt moet leren onderscheiden of de roeping echt is en werkelijk van God komt.

Wat mannen betreft wordt de ervaring van de ‘innerlijke roeping’, het gevoel van getrokken te worden door God, het vernemen van een innerlijke uitnodiging, altijd genomen voor een belangrijke aanwijzing dat er grond is voor ernstige overweging. Niemand zou de ‘innerlijke roepstem’ zomaar van de hand durven wijzen zonder de geldigheid ervan te onderzoeken.

De Kerk legt alle leden van de Katholieke gemeenschap de ernstige plicht op roepingen te koesteren en de roep die een individuele gelovige wellicht ontvangt niets in de weg te leggen. Het Tweede Vaticaans Concilie heeft deze verplichting nog eens herhaald.

Het feit dat zovele goede, bekwame, heilige, evenwichtige vrouwen zich geroepen voelen tot het priesterschap vereist eenzelfde gehoor en eenzelfde openheid voor de Heilige Geest. Ok al kunnen bepaalde individuele vrouwen zich vergissen als ze geloven dat ze geroepen zijn, we mogen niet ontkennen dat het bij veel vrouwen God is die hen roept. En God wil dat zij priester worden.

Als de Kerk de priesterroepingen die mannen ontvangen niet mag ontkennen of verwaarlozen, waarom zou ze dan dezelfde roeping in vrouwen met verachting mogen bejegenen?

John Wijngaards

Vertaling Theresia Saers