Ik ben een Française, in 1950 geboren te Parijs. Aangezien mijn ouders niet gelovig waren werd ik niet gedoopt of opgevoed in een geloof. Mijn bekering is te danken aan een christen waarmee ik was bevriend en ik ben gedoopt toen ik 18 was.

Reeds vanaf het moment dat ik tot geloof kwam en wist van Gods liefde voor mij heb ik ernaar verlangd priester te worden. Toentertijd betekende die roeping een leven gewijd aan het spreken over God en de mogelijkheid Goddelijk leven door te geven aan de mensen door middel van de sacramenten. Er is een tijd geweest dat ik in mijn keuze aarzelde tussen de Rooms Katholieke Kerk en een Kerk uit de Hervormingsbewegingen. Deze aarzeling nu kwam precies daaruit voort, uit die kwestie van ambtsbediening, in de wetenschap dat het in de Hervormde Kerken voor mij mogelijk zou zijn. Niettemin koos ik voor de Katholieke Kerk in de hoop dat de situatie zou veranderen, en ook omdat ik meende dat ik in die Kerk de volheid van het christelijk geloof zou vinden.

Terwijl ik wachtte tot er beweging in de toestand zou komen, moest ik op zoek naar een manier om te beantwoorden aan de roeping die ik voelde: als leek studeerde ik om een graad te behalen in de theologie aan het Institut Catholique in Parijs. Op dertigjarige leeftijd ben ik ingetreden bij een religieuze Congregatie waarvan de zending nauw verwant is met die van het priesterschap, en dit gaf mij de gelegenheid Christus en de Kerk te dienen door het geven van geestelijke leiding, retraites, voorbereiding op de sacramenten en catechese. Gedurende de laatste negen jaar was ik studentenpastor aan een universiteit. In deze functie heb ik de pastorale zorg gehad voor een groep mensen, klein in aantal, maar wel heel wezenlijk.

Ik ben heel dankbaar voor het bestaan van mijn Congregatie, die sinds de 19de eeuw vrouwen de gelegenheid heeft gegeven hun Godgegeven gaven in dienst te stellen van de Kerk, en mij gedurende de laatste twintig jaar de kans heeft geschonken tot op zekere hoogte de roeping te beleven die ik nog steeds voel. Ik ben er van overtuigd dat God vrouwen roept tot de gewijde ambten, maar dat op dit moment de mannelijke hiërarchie van de Rooms Katholieke kerk niet open staat voor de stem van de Heilige Geest. Het lijkt misschien een verwaande uitspraak, maar we weten dat het niet de eerste keer is dat de Heilige Geest dergelijke obstakels in de weg zijn gelegd. Een kerk van vissers, die er moeite mee heeft zich te laten omvormen door de nieuwe boodschap ven het evangelie.

Ik geloof ten stelligste dat de wijding van de vrouw een geweldige kracht zou betekenen voor vernieuwing, het zou het ambt verrijken met de vrouwelijke levenswijze. De verschillen tussen man en vrouw zitten niet in het beleven van verschillende functies (zoals Rome beweert) maar in het verschillend beleven van dezelfde functies. Om slechts één voorbeeld te geven. Nog maar kort geleden zou het idee dat een vrouw een retraite leidt of een homilie houdt ondenkbaar zijn geweest. Tegenwoordig is het mogelijk (hoewel jammer genoeg nog al te zeldzaam). Nadat ik heb gepreekt of een homilie gehouden zeggen de mensen vaak tegen me: "U spreekt heel anders dan een man." En dan is dat geen klacht!

De weigering om vrouwen te wijden is een verschrikkelijke verspilling voor de Kerk, een ernstig verlies aan energie.

Zr. Michèle Jeunet

michele.jeunet@caramail.com

Vertaling Theresia Saers