Rosa Maria Miguel

Korte geschiedenis van mijn roeping

Ik ben alleenstaand, 36 jaar oud, en van beroep ingenieur op het gebied van elektronica.

Ik werk nauw samen met de groep ‘vrouw en theologie’ en ben ook betrokken bij mijn parochie.

Ik behoor tot een gezin uit de middenklasse. Wij waren thuis niet erg godsdienstig. Ik was atheïst en een overtuigd aanhanger van de wereldlijk-existentiële filosofie. Op mijn negentiende bekeerde ik mij. Ik ‘ontdekte’ God. Ik voelde dat hij mij mijn naam riep. Ik weet mij door Hem gekend, bemind…. Er lag een intense religieuze ervaring aan ten grondslag waardoor mijn leven sinds die tijd totaal veranderd is.

Vanaf het moment van mijn bekering voelde ik me geroepen het ‘goede nieuws’ dat ik had ontvangen, het evangelie en de liefde van God door te geven. Ik realiseer me dat de oorsprong daarvan ligt in de algemene roeping zoals die bedoeld is voor alle christenen. Maar ik wilde iets meer. Aanvankelijk wist ik door mijn onwetendheid over de kerk niet wat dat kon zijn, maar ik was wel op de hoogte van de verschillende kerkelijke ambten en ik bemerkte een diepe gevoelsmatige overeenstemming met het ambtelijk priesterschap. In die tijd wist ik nog niet dat het feit dat ik een vrouw ben daartoe een hindernis is. Ik begon mijzelf erop voor te bereiden door theologie te studeren en inzicht te krijgen in die ‘vreemde’ roeping in mij.

Mijn roeping is een kerkelijke. Ik voel me geroepen de gemeenschap te dienen door middel van het toedienen van de sacramenten, en door de mensen bij te staan op hun reis door het geloof, door de eucharistie te vieren. Ik geloof dat het als vrouw priester zijn voor mij de weg is waarop God mij vraagt vorm te geven aan mijn doopbelofte. Het betekent christen-zijn op de manier en de plaats waarop God dat van mij vraagt.

Ik ben van mening dat ik door het priesterschap in staat zal zijn mij totaal te geven. Het zal mij op de juiste plek zetten. Ieder charisma en iedere roeping heeft tot doel dat wij betere christenen kunnen worden en beter dienstbaar zijn. Door de tegenstand van de kerk met betrekking tot de vrouw in het ambt voel ik mij vleugellam. Ik voel mij als een dochter van de kerk op wie abortus gepleegd is. Priester worden is niet alleen ten bate van mijzelf, het is een gift aan de kerk.

Ik vind dat het ambt van priester zich moet ontwikkelen zodat de kloof tussen geestelijken en leken overbrugd kan worden. De priester zou een herder moeten zij die vergezelt, bezielt en viert door en voor de gemeenschap. Ik geloof in een kerk van broeders en zusters, waarin mannen en vrouwen een gelijk aandeel hebben. Waar we op kunnen hopen is dat we allemaal volwassen katholieken zullen zijn die geen bevoogding nodig hebben.

Vanaf het begin waren er mensen die verbaasd waren over mijn roeping priester te worden. Dikwijls eindigde dat in een gebrek aan begrip, doordat ze me dwaas vonden, emotioneel labiel en dachten dat ik slechts aandacht wilde trekken.

Zij trokken alles wat ik zei in twijfel. Daar had ik het moeilijk mee. Aan de andere kant waren er ook die mij ondersteunden, zij het dat hun aantal kleiner was. Zowel priesters als leken hielpen en bemoedigden mij. Zij geloven in mijn roeping.

De moeilijkheden waar ik tegenop ben gelopen dwongen mij zorgvuldig na te gaan waar mijn roeping tot het priesterschap vandaan komt. Is het slechts een gril van mijzelf of is het Gods wil? Ik realiseer me dat het is mijn eigen belang was eerlijk te zijn ten opzichte van mijzelf. Gedurende een bepaalde tijd heb ik extra mijn best gedaan deze roeping te vergeten; ermee om te gaan als of het een hersenspinsel was. Ik hoopte dat ik het zou vergeten naarmate de tijd verstreek, maar het tegenovergestelde gebeurde.

Mijn persoonlijk gebed, de gebeurtenissen in mijn leven waardoor ik in contact kwam met anderen, dit alles bevestigde op de een of andere manier dat ik geroepen ben tot het priesterschap. Ook andere katholieken bevestigden dit. Ik vind dit belangrijk omdat roeping een gave is aan een gemeenschap, en een gemeenschappelijk inzicht weegt zwaar.

Ik ben er van overtuigd dat God meer bij mijn roeping betrokken is dan ikzelf.

Rosa Maria Miguel

Vertaling: Corrie Wolters

In dit boek gaat Hans Wijngaards in op belangrijke historische bronnen, vanaf het begin van het christendom tot het jaar 900. Hij bewijst op overtuigende wijze dat vrouwen de rol van diaken op zich namen en hiertoe ook gewijd werden. Met zijn historische studie levert Wijngaards een belangrijke bijdrage aan het actuele debat over de wijding van vrouwen tot diaken. Klik hier!