OOK VROUWEN PRIESTER? JAZEKER!header

Responsive image

BEGIN

REDEN GENOEG

TEGEN DE PAUS?

DEBAT

MENU

Nederlands/Vlaams Deutsch Francais English language Spanish language Portuguese language Catalan Chinese Czech Malayalam Finnish Igbo
Japanese Korean Romanian Malay language Norwegian Swedish Polish Swahili Chichewa Tagalog Urdu
------------------------------------------------------------------------------------
Renate Put

Renate Put

Deze getuigenis is ontleend aan Zur Priesterin berufen (“Geroepen tot priesterschap”), uitgegeven door Ida Raming, Gertrud Jansen, Iris Müller en Mechtilde Neuendorff, Druck und Verlagshaus Thaur (Krumerweg 9, A-6065 Thaur, Austria) 1998, pag. 157-161.

Mijn ouders zijn afkomstig uit het Rijnland in Duitsland en Nederland. Ik ben geboren in Westfalen, tijdens de laatste jaren van de Tweede Wereldoorlog, en ik groeide op in een voornamelijk Protestantse omgeving.

Mijn Duitse grootmoeder was “spiritueel”, op een heel rustige, vanzelfsprekende manier. Van haar heb ik iets van haar godsvrucht en gevoel voor geestelijke zaken. Na mijn opleiding tot verpleegster ben ik ingetreden in de Karmel. Na twee en een half jaar moest ik vertrekken vanwege ziekte. Daarop volgde een tijd van verwarring. Naast mijn beroep als verpleegster maakte ik de Middelbare School af op een avondopleiding. Toen besloot ik een studie theologie te beginnen. Ik heb er nooit aan getwijfeld dat dit de juiste beslissing was – ook al heb ik tijdens de periode dat ik betrokken was bij dienstverlening in de kerk steeds het gevoel gehad dat ik me niet op de juiste plaats bevond.

Tegenwoordig ben ik lid van het St Catherine Werk, een Seculier Instituut, en ik woon in Zwitserland. Tot mijn taken behoren: vormingsleidster (in religieuze congregaties zouden ze dit novicenmeesteres noemen) en Vicaris Generaal. Naast mijn plichten in onze communiteit leid ik vormingscursussen voor de Kerk en ben discussieleidster bij crisis en vernieuwing in religieuze communiteiten, in zover ik daar tijd voor heb

Toen ik 50 werd, maakte ik de rekening op: “Hoe staat het nu met mij?” Veel belangrijke punten uit mijn leven passeerden de revue. Ik overwoog onder andere mijn priesterroeping: meer precies, het feit dat ik me steeds meer bewust werd van mijn priesterroeping. Ik citeer uit de aantekeningen die ik toen maakte.

50 jaar oud: “de wijze oude vrouw?”

Vaak ontdek ik in mijzelf een ‘wijze oude vrouw’. Ze weet dat ze is toegewijd aan de dienst van God en zij tracht alle dagen te leven vanuit deze betrokkenheid en poogt de persoonlijk ervaren wijsheid van God te doen overvloeien in de ontmoetingen en gesprekken van de dag. Uit deze band tussen verleden en heden komt een vruchtbare kwaliteit van leven voort, die weet dat zij verbonden is met de vrouwelijke spiritualiteit van duizenden jaren. Er zijn momenten dat ik me diep verbonden voel met de priesteressen van alle culturen en religies. Ik bemerk in mij de machtige kracht van God die werkte in vele vrouwelijke mystici van de Middeleeuwen. En deze goddelijk-scheppende kracht wijdt alles aan God toe, omdat alles God toebehoort – het is een priesterlijke dienst.

Ik herinner me mijn ervaringen als kind. Lange tijd woonde ik bij mijn geliefde grootmoeder en ging vanuit haar huis naar school. Achter ons huis stond een schuur waarin wij kinderen graag speelden. Met sommige jongens en meisjes speelden we keer op keer “Heilige Mis” Ik was altijd “de priester”. Wij speelden ongelooflijk hartstochtelijk. Ik meende altijd dat de aarde veranderde bij iedere liturgische viering. Ik placht alles in de schuur te bewieroken met denkbeeldige wierook in het besef: God is hier.

De kinderen die even ernstig met mij meespeelden hebben mij nooit mijn rol willen afnemen – ook al beantwoordde die niet aan de rolpatronen die in die tijd aanvaardbaar waren. De wijsheid en het weten van kinderen is niet altijd hetzelfde als van volwassenen en deze wijsheid van het kind heb ik opgenomen in mijn beeld van “wijze oude vrouw”. Ik verlang altijd naar vermeerdering en verdere groei van de spiritualiteit van Gods levenskracht in mij. Ik hoop dat ik in de volgende fase van mijn leven nog meer profijt kan trekken uit deze Goddelijke aanwezigheid.

50 jaar: “de vrouwelijke priester?”

Ongeveer vanaf dat ik 10 jaar was wist ik mij geroepen. Een bepaald periode van mijn leven heb ik tegen mijn roeping gestreden, soms meer, soms minder. Mijn priesterroeping is iets wat me niet gemakkelijk viel. Het is een roeping van verzet tegen de traditie en tegen de mannelijke theologie over het kerkelijk ambt.

Er is echter altijd ruimte voor een roeping voor een Kerk die zich zal hebben veranderd en vernieuwd, en die patriarchale en matriarchale theologie en structuren ontstegen is.

De mannenbroers en -vaders, zijn de beste en machtigste mensen. Zij nemen de hoogste plaatsen in. Dit heeft mijn geschiedenis van de vrouw, die van het gezin en die van de Kerk me geleerd. Ja, als ik erover nadenk: mijn priesterroeping is een roeping tegen aangepastheid.

Ik herinner mij een roepingervaring. Ik zie mijzelf in de kerk in Kastanienbaum/Luzern. Ik “houd me in mijn hart bezig met” de parochiegeestelijke, de parochianen en de mensen die ik ken en plotseling voel ik een verlangen in me zó sterk dat de vlammen me bijna uitslaan: ik zou de Eucharistie willen vieren met de mensen die hier bijeen zijn. Ik voel en erken diep in me: de Eucharistie is het sacrament van de eenheid, de dankzegging voor de eenheid van God/Christus met ons mensen en van mensen met elkaar. Ik voel me intens verdrietig: alleen omdat ik vrouw ben zal ik die eenheid niet mogen vieren.

In deze ervaring werd ik me beslist bewust van iets dat ik al decennia lang verborgen in mij had meegedragen. Dat deel van mijn onderbewuste dat zich graag inschikkelijk betoont mocht duidelijk deze roeping niet gewaar worden, aangezien zij protest en rebellie impliceert. Wat niet kan zijn, mag niet zijn: ook al maakt het deel van mij uit.

In de Kerk ervaar ik hetzelfde als ik meemaak in ons eigen gezin: ik ben niet goed zoals ik ben. Ik ben niet gelijk aan mijn broer. Hij heeft in het gezin privileges die ik als dochter niet geniet.

Het sprak vanzelf dat mijn broer zou mogen studeren voor een beroep – ik moest studeren tegen de wil van mijn ouders in: zij wilden dat ik zou trouwen , en snel ook, kinderen krijgen en daarvoor zorgen. Ik verzette me met al mijn kracht tegen een dergelijk traditioneel levensvooruitzicht. Anders zou ik heel ongelukkig zijn geworden en ook –dat weet ik zeker – een “bitter” mens.

Dit sprak allemaal vanzelf. Mijn broer mocht met zijn leven alles doen wat hem zinde en het beroep kiezen dat hem aanstond – geen twijfel mogelijk – het sprak voor zich. In ons gezin mocht ik dat niet, en ik mag het zelfs niet in “mijn” Kerk, een Kerk waar ik toe behoor en waartoe ik me geroepen voel, enkel en alleen omdat ik vrouw ben.

In dankbaarheid en een diep besef van vervulling weet ik nu: ik ben goed zoals ik ben. God heeft me de genade geschonken “goed te zijn” en ik geef mezelf ook die genade. Omdat ik de priesterroeping in mezelf voel, laat God zelf me verstaan: ik ben goed.Geestelijk heb ik een lange weg afgelegd, en ik weet hoe ik mijn innerlijke ervaringen moet verstaan en recht doen aan de diepe impulsen die opwellen uit mijn binnenste. Ik weet van mezelf en doordat ik veel mensen en religieuze communiteiten met geestelijke raad heb bijgestaan, hoe belangrijk het is, ja, uitermate belangrijk, dat men de eigen roeping serieus neemt.Ik heb mensen gekend die, omdat ze hun roeping niet hebben beleefd – ook de priesterroeping – ziek zijn geworden. Ik weet met steeds meer zekerheid dat ik alles zou doen waardoor ik mijn roeping zou kunnen beleven en vele andere mensen die van hen, en zulks met de officiële erkenning in mijn Kerk. Ik herinner me een droom die ik vele jaren geleden eens heb gehad. Ik ben in een grote zaal. Veel broeders en zusters van het St Katherine Werk zijn er bijeen, ook gasten die ik niet ken. Er is een groot feest aan de gang. Dan komt de Paus binnen. Hij komt regelrecht op me af, grote me en legt me een stool om de schouders.

Ik weet dat ik goed zit met mijn priesterroeping. De Paus van mijn droom weet dat ik gelijk heb. Tot zover de aantekeningen van mijn retraite. Ik zou er nog aan toe willen voegen dat de tijd zeker komt dat ook paus en Kerk het weten en ernaar handelen!

Ja, ze zullen wel moeten – wat zal de Kerk van de toekomst zijn zonder haar vrouwelijke dimensie? Vele vrouwen weten wat het betekent onder veel pijn en geschrei de eigen vrouwelijke identiteit te doen geboren worden, zo zij willen leven als vrouw.

Vrouwe Kerk is óók zwanger van haar vrouwelijkheid – hoop ik – en zal haar vrouwelijke identiteit moeten laten geboren worden. Met mijn hele hart heb ik grote verwachtingen ondanks alles wat er duidelijk nog leeft in de Kerk – ik hoop dat het spoedig gaat gebeuren.

Renate Put

Vertaling Theresia Saers

Overzicht vrouwen met een roeping Tekenen van roeping De weg van een vrouws Stappen die je moet nemen Kritiek beantwoorden Je verhaal schrijven

Join us  .  .  .  !

Als je je geroepen voelt priester te worden, sluit je aan bij ‘CIRCLES’!

‘Circles’ heeft een speciaal ‘forum’ en ‘chatroom’ opzij gezet voor vrouwen die zich geroepen weten tot het priesterambt, om elkaar wederzijdse steun te geven.

Join us  .  .  .  !


This website is maintained by the Wijngaards Institute for Catholic Research.

John Wijngaards Catholic Research

since 11 Jan 2014 . . .

John Wijngaards Catholic Research