Hoe weet je dat je tot het priesterschap bent geroepen?

• eerste teken: de ‘innerlijke roeping’
• tweede teken: de wil om te dienen
• derde teken: bekwaamheid voor het pastoraat
• vierde teken: bevestiging door anderen.

Maar ik moet beginnen met een inleidende beschouwing

Onderscheid de oorspronkelijke aanleiding van je oprechte roeping.

Gods roeping komt niet tot stand door een nachtelijk visioen of een zacht gefluister in het oor. Zoals in zovele situaties die betrekking hebben op leven en dood werkt God door bijkomstige oorzaken. Zijn roepstem wordt in ons gewekt door het voorbeeld van een andere priester, door het lezen van een boek, door een leraar op school of een goede vriend die zegt: ‘Heb je er wel eens aan gedacht om priester te worden?’ Een min of meer toevallige gebeurtenis kan de vonk zijn die onze verbeeldingskracht in gang zet.

Nu is het belangrijk deze gebeurtenis te onderscheiden van ons echt geroepen zijn. Ik ken heel wat mensen die zich aanvankelijk tot het priesterschap aangetrokken voelden door heel alledaagse oorzaken. Zo was er iemand onder de indruk van de prachtige gewaden die de priester tijdens de eucharistieviering droeg (God beware ons!). Een ander bekende naar het seminarie te zijn gegaan om niet door zijn aartsrivaal aan de kant te worden gezet. Dit zijn vanzelfsprekend heel oneigenlijke redenen om priester te worden en zij kunnen iemand die zijn of haar roeping serieus onderzoekt in grote moeilijkheden brengen.

Maar God werkt op een ondoorgrondelijke manier. Het kan dan wel zo zijn dat we door iets heel gewoons op het spoor van het priesterschap worden gezet, de kracht van goede argumenten kan ons stimuleren op dit spoor verder te gaan. De Samaritaanse vrouw raakte onder de indruk van Jezus door zomaar een praatje bij de bron en werd daardoor uiteindelijk de eerste apostel van haar dorp.

Wat zijn de echte tekenen van oprechte roeping?

Eerste teken: de ‘innerlijke roeping’.

Dit is een geleidelijk proces waarin we vanuit het denken en voelen komen tot de overtuiging dat we God welgevallig zijn door de uitdaging tot het priesterschap te accepteren. Het betekent een strijd in gebed die leidt naar de bereidheid om tot een beslissing te komen.

Je kunt je soms bewust zijn van iets in jezelf (‘in je hart’ om het zo uit te drukken) dat je naar God trekt, en waardoor je een relatie met Hem opbouwt, zelfs ondanks jezelf.

Zou je een leven willen als priester? Neig je ertoe, word je ertoe aangetrokken? Geeft het je een zekere mate van voldoening erover te denken, een bepaalde vorm van enthousiasme of vreugde of iets van een positief gevoel ondanks je vanzelfsprekende angst of tegenzin?

Bereik je een fase waarin je voelt, in je gebed en bezinning, dat God jou persoonlijk uitnodigt, dat Hij jou als individu een uitdaging voorhoudt, dat God je vraagt te kiezen?

Deze factoren zijn moeilijk te beschrijven, maar de realiteit ervan wordt door ieder die het heeft meegemaakt herkend.

Zie ook: Is roeping van God afkomstig?

Tweede teken: de wil om te dienen

Eerst zullen we overeenstemming moeten bereiken over de oneigenlijke motieven waardoor we ons tot het priesterschap aangetrokken zouden kunnen voelen:

• De achting en eer die ons door de familie ten deel zou kunnen vallen
• De status in en het respect in de gemeenschap
• Het ontkomen aan de verantwoordelijkheid van huwelijk en andere familieverbanden (totdat de kerk overgaat tot het celibaat als vrijwillige keuze) en zo voort.

Deze en andere eventuele oneigenlijke motieven dienen ontmaskerd te worden. Het zijn argumenten tégen een echte roeping tot het priesterschap.

Het enige voldoende motief om het mysterie van het priesterschap te accepteren is de wens anderen te dienen. Een priester wordt gewijd voor anderen, niet voor zichzelf. * z.o. Het geluk dat iemand als priester ervaart valt samen met het geluk dat we anderen bereiden.

‘Priester zijn betekent niet carriere maken in de gebruikelijke zin van het woord. Het heeft niets te maken met prestige en status en verzamelen van spullen. Het heeft te maken met liefde voor God en voor mensen, en hoe men het best de liefde van God kan beantwoorden door de dienst aan mensen.’(fr. Edzel).

In een studie van Eugene Kennedy The Catholic Priest, Psychological Investigations’ (de katholieke priester, psychologisch onderzoek, 1972) was aan priesters gevraagd een aantal redenen te verduidelijken die ertoe bijgedragen hebben dat zij ervoor kozen actief te blijven in hun priesterlijke functies. Enkele ervan luidden als volgt:

• Ik lever een aanzienlijke bijdrage aan de zending van de kerk.
• Ik ervaar veel voldoening in wat ik voor mensen doe.
• Ik heb op een heel speciale manier invloed op het leven en individuen. Ik geloof dat mensen mij zien als een teken van Gods tegenwoordigheid in deze wereld.

Derde teken: geschiktheid voor het pastorale ambt.

Bekwaamheid betekent dat je het charisma en de gaven bezit die voor het dienstwerk van de priester van belang zijn. Concreet betekent het dat je in staat moet zijn theologie te studeren en in staat moet zijn anderen te inspireren en te leiden. Het priesterschap is een zorgend beroep en zal slechts dan van betekenis zijn als we zowel door ons karakter als vaardigheden goed kunnen zijn voor mensen.

Geschikt-zijn betekent de bekwaamheid om als priester met plezier en generous betekent zoveel………………. zonder eraan onderdoor te gaan en zonder een voortdurend leeggezogen worden van je innerlijke bron of energie of zonder veel spanning. (Jeetje. Is dat niet een erg gemakkelijk leventje? ik kom hier inhoudelijk niet uit. Ik heb dit stukje een kennis van mij die priester is laten zien en hij weet er ook geen raad mee. Er zit volgens hem geen uitdaging in) Op de een of andere manier moet het leven bij jou passen en omgekeerd moet jij bij dat leven passen, en je moet geen verschrikkelijk hoge prijs hoeven betalen om dat vol te houden. …………wil jij dit stukje zelf verder bekijken?

Vierde teken Bevestiging door anderen

Het is niet altijd eenvoudig om je eigen motieven en geschiktheid te beoordelen. Maar we staan er niet alleen voor. Mensen die ons kennen: vrienden, familie, medeparochianen, medestudenten en collega’s op het werk helpen ons de waarde van onze roeping te beoordelen. Als velen van hen een mogelijke priester in ons zien, is dat een belangrijke bevestiging van binnen uit de kerk.

Een geestelijk leider kan ook heel zinvol zijn. Een geestelijk leider of mentor is iemand die je kunt vertrouwen en die eerlijk is ten opzichte van jou. Een geestelijk leider is niet je beste vriend en neemt je geen beslissing uit handen. Hij of zij zal je helpen te reflecteren over waar je mee bezig bent en en hoe God jouw proces ontwikkelt. Een geestelijk leider zal met je meelopen op je weg naar inzicht.

Als een kandidaat voor wijding aan de bisschop wordt voorgesteld, wordt er eerst nagegaan of de persoon in kwestie geschikt geacht wordt bevonden door de gemeenschap van God – hoe vertaal ik dat? Het antwoord komt doorgaans van de rector van het seminarie waar de kandidaat opgeleid is, maar hij geeft dat antwoord als vertegenwoordiger van het volk. Mensen weten wie een goed priester wordt en wie niet. (ben je op de hoogte van de Nederlandse situatie?)

De bevestiging van anderen Is daarom een waardevol teken dat duidelijk maakt of je roeping hebt of niet.

Vertaling: Corrie Wolters