|
|
|---|
In de katholieke kerk neemt de weg naar het priesterschap veel
tijd in beslag, en dat is ook de bedoeling. Een wijding is een zwaarwegende
onderneming en je dient daarin te kunnen groeien. In iedere fase van het proces
kan de roeping duidelijker worden. Als jij als katholieke vrouw ervaart dat het
gewijde ambt mogelijk jouw roeping is, mag je verwachten dat deze roeping zich
in de loop van de tijd zal ontwikkelen en zal groeien ondanks het feit dat er
mensen tegen zullen zijn. Inzicht m.b.t. het priesterschap is geen statisch
begrip, maar is voortdurend aan verandering en groei onderhevig.
Trouw zijn aan de essentie van de oorspronkelijke roeping is heel belangrijk,
maar deze trouw geeft geen stricte grenzen aan.
Het is voor niemand
gemakkelijk geweest door God geroepen worden. Er zijn zoveel hindernissen op de
weg en het gaat nooit zonder pijn. Een roeping tot het priesterschap kent zijn
eigen specifieke moeilijkheden. Als de gedachte eraan ons voor het eerst in ons
opkomt, gaat dit gepaard met allerlei angsten en gevoelens van onvolkomenheid.
Ik ben niet goed genoeg om priester te zijn - ik ben niet heilig genoeg - en
als ik nu eens niet door de selectieprocedure heenkom? - ik ben bang om de
eisen die er aan me gesteld gaan worden - wat zullen mijn familie en vrienden
wel denken?
Voor een katholieke vrouw die zich afvraagt of haar
roeping mogelijk te maken heeft met het priesterschap zijn deze gedachten en
gevoelens van vrees honderd maal zo groot. Niet alleen is deze roeping in
verband met alle beperkingen en tekortkomingen moeilijk te accepteren, er is
méér aan de hand; het is zelfs een roeping die helemaal niet
gehoord mag worden! Paulus VI verklaarde in zijn Inter Insigniores dat
een vrouw die meent tot de wijding voor het priesterschap geroepen te zijn dan
wel oprecht kan zijn, maar zich heel erg laat misleiden.
Johannes
Paulus II bevestigde in 1994 opnieuw dat de kerk op geen enkele wijze de macht
bezit om de priesterwijding aan de vrouw toe te dienen (Ordinatio
Sacerdotalis par. 4). Uit deze officiële regel volgt dat dat wanneer
de kerk geen vrouwen kan wijden, God hen dus niet kan roepen.
Het zou
voor een vrouw in deze situatie gemakkelijk zijn te besluiten dat het beter is
er helemaal geen aandacht aan te schenken. Maar God kan soms erg volhardend
zijn. Niemand is ooit het priesterschap waardig. Het komt als een geschenk
(sommigen zouden zeggen: aanvankelijk niet altijd als een welkom geschenk), en
soms zoekt God de meest onwaarschijnlijke mensen uit (denk aan de lijst met de
namen van de 12 apostelen). Als iedereen terug zou deinzen tengevolge van zijn
eigen onwaardigheid of omdat die taak te zwaar lijkt, zouden er helemaal geen
priesters zijn.
Uiteindelijk komt er een tijd dat dat alles wat
iemand kan doen die zich geroepen weet is met Maria zeggen: Ja, laat me
doen naar uw woord. Vandaag is voor vrouwen over de hele wereld het
moment gekomen dat zij tegen God hebben moeten zeggen: Ik weet dat het
onmogelijk is, maar als Jij wilt dat het gebeurt, zal ik doen wat Jij
wilt. In andere christelijke groeperingen heeft deze moed geleid tot de
erkenning van het gewijde ambt voor de vrouw. In de katholieke kerk vragen
vrouwen zich af wanneer dit voor hen werkelijkheid zal worden.
Het groeien naar inzicht in een roeping van welke aard dan ook is een proces
dat tijd vraagt. Er kan sprake zijn van een verblindend moment van inzicht
zoals Paulus op de weg naar Damascus, maar zelfs daarna komen alle vragen en
beslissingen over wat nu te doen staat. Paulus zelf moest eerst Ananias
ontmoeten en vervolgens de leerlingen in Jeruzalem gaan bezoeken alvorens hij
kon inschepen voor zijn missiereizen en ontdekken dat hij ertoe geroepen was de
ongelovigen te bekeren. Voor de meesten van ons is roeping een geleidelijk
proces dat pas in de loop van de tijd duidelijk wordt. Het is doorgaans
moeilijk één bepaald moment vast te stellen en te zeggen: daar is
het mee begonnen. Aan de andere kant is het dikwijls zo dat er sommige
gebeurtenissen plaatsvinden waarvan hij of zij kan zeggen: toen wist ik
zeker dat God mij riep. En dat geldt ook voor vrouwen van vandaag in de
kerk die op het punt gekomen zijn dat zij weten dat de werkelijke naam voor de
roeping die zij nastreven die van het priesterschap of het gewijde ambt is.
Ik ben zelf een vrouw die nu al zeven jaar met deze roeping
worstelt. Ik ken andere vrouwen die de zestig of de zeventig gepasseerd zijn en
die er hun hele leven mee gestreden hebben. Dit is geen gemakkelijke roeping en
er bestaan geen eenvoudige antwoorden. Een van de eerste passages uit de
Schrift die me aansprak was was een zin uit het boek Ecclesiasticus:
Wanneer u de Heer gaat dienen, bereid u dan voor op beproevingen
(Eccl. 2,1). De wijding van de vrouw zal naar alle waarschijnlijkheid een
realiteit worden in de katholieke kerk, zoals dat gebeurd is in andere
richtingen van de christelijke traditie, maar we weten niet hoe lang dat nog
zal gaan duren. Het is waarschijnlijk een kwestie van lange adem. Als de
wijding van de vrouw echt 'katholiek' dient te zijn moet de hele kerk er
klaar voor zijn. De voorbereiding dient te gebeuren door heel velen, door
mensen in parochies, door priesters en theologen, door oecumenische
beraadslagingen, door bisschoppen en mogelijk door een concilie. Maar veel
voorbereidend werk zal gedaan moeten door de door de vrouwen zelf, zowel door
hen die er naar streven voor wijding in aanmerking te komen als door hen die
hen willen ondersteunen.
Colette Joyce
| Overzicht vrouwen met een roeping | Tekenen van roeping | De weg van een vrouws | Stappen die je moet nemen | Kritiek beantwoorden | Je verhaal schrijven |
|
Klik hier als U onze campagne voor de wijding van vrouwen aktief wilt steunen.. |

![]() |
In dit boek gaat Hans Wijngaards in op belangrijke historische bronnen, vanaf het begin van het christendom tot het jaar 900. Hij bewijst op overtuigende wijze dat vrouwen de rol van diaken op zich namen en hiertoe ook gewijd werden. Met zijn historische studie levert Wijngaards een belangrijke bijdrage aan het actuele debat over de wijding van vrouwen tot diaken. Klik hier! |