Stap 9.

Hoe bindend is de leer van Rome over het niet wijden van vrouwen?

De laatste jaren heeft Rome voortdurend zijn oppositie tegen de wijding van de vrouw versterkt. Het loont de moeite eens te zien naar die openbare uitspraken:

• Inter Insigniores (1976) verklaarde de redenen waarom vrouwen, volgens de Congregatie van de Leer niet gewijd kunnen worden.
• Ordinatio Sacerdotalis (1994) verklaarde dat “de Kerk geen enkel gezag heeft om de priesterwijding toe te kennen aan vrouwen, en dat alle gelovigen van de Kerk voor altijd vast moeten houden aan dit oordeel.”
• In een Antwoord op twijfel (1995), herhaalde Rome dat men de leer moest opvatten als behorend tot de geloofsschat. “Men moet deze leer zonder meer aanhangen, daar zij, gebaseerd als ze is op het geschreven woord van God, en vanaf het begin voortdurend is bewaard en toegepast in de Traditie van de Kerk, onfeilbaar is voorgehouden door het gewone en universele Leerambt.”
• In Ad Tuendam Fidem werd deze leer ingebracht in de geloofsbelijdenis die wordt vereist van theologen, parochiegeestelijken en andere kerkelijke functionarissen. Zie ook het commentaar daarop van Kardinaal Ratzinger, waarin hij stelt dat wie gelooft in de wijding van vrouwen, niet meer in volledige gemeenschap met de Paus leeft.”

Kortom: Rome beweert dat de zaak met onfeilbare zekerheid is besloten door ‘het universele gewone leergezag’. Wat betekent dat?

Het gewone universele leergezag

Het ‘gewone universele leergezag’ verwijst naar het gezamenlijke onderricht van alle Katholieke bisschoppen tezamen met de Paus, buiten de nogal zeldzame gelegenheden wanneer de bisschoppen samen zijn in een oecumenisch concilie.

Conciliedocumenten maken het duidelijk dat er vijf voorwaarden verwezenlijkt dienen te zijn alvorens het ‘universele gewone leergezag’ beschouwd kan worden als iets onfeilbaar te hebben verkondigd:

1. De bisschoppen van de hele wereld moeten betrokken zijn in een collegiale uitoefening van het leerambt.
2. De bisschoppen moeten vrij zijn om hun weloverwogen mening te uiten.
3. De bisschoppen moeten luisteren naar het Woord van God en het ‘sensus fidelium’.
4. De leer moet betrekking hebben op zaken die gaan over het geloofsgoed.
5. De bisschoppen moeten de leer in kwestie willen opleggen als eens en voorgoed aan te hangen leer.

Geen van deze vijf voorwaarden is vervuld in het geval van het niet wijden van vrouwen.

Vele theologen in verschillende delen van de wereld hebben gemeld dat zij het niet eens zijn met de opvatting van Rome. In het bijzonder geven ze aan waarom het ‘universele gewone leergezag’ niet heeft gesproken over de wijding van vrouwen en zeker niet onfeilbaar!

Ondanks de beweringen van Rome blijft de kwestie van de wijding van de vrouw open voor discussie binnen de Kerk.

Als u in enig stadium vragen hebt, laat het me dan alstublieft weten. Click op het envelopje en e-mail me!

• Richard Gaillardetz, ‘Infallibility and the Ordination of Women’, Louvain Studies 21 (1996), pag. 3-24.
• Francis Sullivan, ‘Recent theological observations on magisterial documents and public dissent’, Theological Studies, deel 58, september 1997, pag. 509-515.

In dit boek gaat Hans Wijngaards in op belangrijke historische bronnen, vanaf het begin van het christendom tot het jaar 900. Hij bewijst op overtuigende wijze dat vrouwen de rol van diaken op zich namen en hiertoe ook gewijd werden. Met zijn historische studie levert Wijngaards een belangrijke bijdrage aan het actuele debat over de wijding van vrouwen tot diaken. Klik hier!