Jullie bent het licht van de wereld.

Hoofdstuk Veertien

Van: Een albasten kruik. Over de rol en betekenis van Maria van Magdala door Theresia Saers eerst gepubliceerd door Syntax Publishers in 1998. Hier met verlof van de schrijfster en uitgever gepubliceerd in een bewerkte versie (2001)

Zoals in de oude Rabbijnen scholen is het onderricht van Jezus mondeling. Herhaling is de leermethode, de leerlingen leren al luisterend. Toch is de leermethode van Jezus origineel. Om zijn bedoelingen te verduidelijken maakt hij veelvuldig gebruik van voorbeelden uit de natuur, vogels, planten en bloemen, boeren, geldschieters, vrouwen aan de arbeid, een jongen die van huis wegloopt. Hij noemt zelfs sommige Farizeeën die een beetje dom zelfs het onkruid van hun land verzamelen bij het klaarmaken van de tienden die ze verschuldigd zijn aan de Tempel. Elk verhaaltje werpt een ander licht op de grote waarheid van God’s liefde voor de mensen en hun plicht om royaal aan die liefde te beantwoorden. De leerlingen beginnen de Wet van Mozes te verstaan op een dieper niveau.

‘Het is met het Koninkrijk als met een vrouw die een handvol gist neemt en het mengt door het meel tot het hele deeg gegist is.’

‘Het is met het Koninkrijk als met zout..Maar als zout zijn smaak verliest, hoe kun je dat zout dan nog zouten? Het is nergens meer goed voor en moet orden weggeworpen.’

Jullie bent het zout, maar als jullie je kracht verliest, waarmee moet men jullie dan weer zouten? Jullie dienen dan nergens meer toe. Zout dat geen kracht meer heeft, gooien we toch weg?

‘Ik ben het licht van de wereld.’ Dit vinden ze aanvaardbaar. Maar als hij daarop zegt : Jullie zijn óók het licht van de wereld, schrikken ze. Hoe kunnen zij nu licht zijn? Maar Jezus spreekt rustig door. ‘Heb ik jullie licht soms niet ontstoken? ‘Niemand steekt een lamp aan om die onder een vat te zetten: ze zetten het op een standaard, waar het schijnt voor ieder die in het huis is. Zo ook moet jullie licht schijnen voor het oog van de mensen, zodat ze jullie goede werken zien en eer brengen aam jullie vader in de hemel.’

Het is veel gemakkelijker het woord van Jezus te laten klinken dat hij het licht van de wereld is, dan die andere bewering, Dat wij licht van de wereld (moeten) zijn is moeilijker te bevatten dan dat we zout zijn. Misschien komt het doordat Jezus zichzelf niet het zout der aarde heeft genoemd. Dat had gekund, maar het staat nergens opgetekend. Het lijkt zo verwaand onszelf te vergelijken met licht, licht van de wereld, hét licht van de wereld. Jezus schijnt dat wel te voelen, want hij werkt de vergelijking precies uit. Hij zegt ons dat er niets anders opzit dan te doen wat we moeten, stralen als licht.

Maria is een toegewijde leerling, die geschokt moet zijn door het gebrek aan respons van de kant van de geestelijke leiders van Israel. Soms trouwens misschien wel door het gedrag van de mannelijke leerlingen. Ze schijnen zo weinig te begrijpen van wat de Rabbi bedoelt. Ze kibbelen over rang. Over rang, nota bene. Is dat niet ongelooflijk? (Net als alle gepraat over rang in de kerk van nu, misschien wel de ware reden die zit achter de eigering om vrouwen toe te laten tot het ambt.) De leerlingen waren destijds tenminste nog beschaamd toen ze bemerkten dat Jezus zeer goed wist waar ze onderweg over hadden gesproken.

Maria weet hoe geschokt ze zijn als ze bemerken dat Jezus met vrouwen in gesprek is. Zij beseft dat alleen de armen en onwetenden zijn die hem echt begrijpen, de kleinen die hun eenvoudig leven leiden. Hun nood schijnt hun de ogen te openen. Zelfs beruchte zondaren, belastingambtenaren en prostitués reageren dankbaar op Jezus’ leer en op zijn edelmoedigheid.’ Als in de dagen van Johannes komen het gewone volk bijeen om Jezus te horen en hun leven te veranderen en hij veracht hen niet maar eet en drinkt met hen. Hij gaat op hun uitnodiging in en ze nemen hem voor wat hij is, de langverwachte Redder, de Messias, de Gezalfde, die gezonden is door de Allerhoogste.

Op een dag maakt Petrus zich tot woordvoerder van de andere leerlingen: ‘U bent de Gezalfde, de Zoon van de Levende God’. Hij heeft diepe bewondering voor zijn Meester, en net als Maria neemt hij dagelijks toe in liefde en toewijding voor Jezus. Ze voelen dat er gevaar dreigt.

In dit boek gaat Hans Wijngaards in op belangrijke historische bronnen, vanaf het begin van het christendom tot het jaar 900. Hij bewijst op overtuigende wijze dat vrouwen de rol van diaken op zich namen en hiertoe ook gewijd werden. Met zijn historische studie levert Wijngaards een belangrijke bijdrage aan het actuele debat over de wijding van vrouwen tot diaken. Klik hier!