Doodsgevaar

Hoofdstuk Vijftien

Van: Een albasten kruik. Over de rol en betekenis van Maria van Magdala door Theresia Saers eerst gepubliceerd door Syntax Publishers in 1998. Hier met verlof van de schrijfster en uitgever gepubliceerd in een bewerkte versie (2001)

Op zekere dag begint Jezus zelf te spreken over datgene wat hij voorvoelt en hij bereidt zijn leerlingen voor op de confrontatie met zijn vijanden.

‘Hij nam de Twaalf apart en sprak tot hen: ‘Wij zullen opgaan naar Jeruzalem. De Mensenzoon zal worden overgeleverd aan de opperpriesters en de schriftgeleerden. Ze zullen hem ter dood veroordelen en hem overleveren aan de heidenen om te worden bespot en gegeseld en gekruisigd, en op de derde dag zal hij verrijzen.’

Jezus ziet kennelijk zijn onvermijdelijke dood tegemoet met dezelfde berusting en moed die we later zullen tegenkomen in talloze anderen en in onze eigen tijd in de heldhaftige Dom Christian de Chergé, die in 1996 in Algerije de marteldood onderging. Na jaren van toenemend gevaar schrijft deze in een brief aan zijn moeder dat hij de Algerijnen voor wier welzijn hij gekomen is, niet zal verlaten in het uur van doodsgevaar.

De leerlingen van Jezus echter zijn nog niet zo ver en aarzelen, behalve Thomas. Hij is bereid om samen met zijn Meester te sterven. De anderen echter vragen zich af waarom je naar Jeruzalem zou gaan, als je weet dat daar een ramp uit kan volgen? Jezus echter is boos wanneer Petrus voorstelt dat ze maar niet naar de Tempel moeten gaan als dat zo gevaarlijk is.

Enkele weken voor zijn terechtstelling stonden op een dag Jezus’ moeder en zijn broers aan de deur van het huis waar hij onderricht aan het geven was. Jezus, die heel goed wist dat ze er waren vanwege de groeiende levensbedreiging, behandelde zijn familie op dezelfde manier als hij zijn leerling Petrus had behandeld, toen deze laatste hem had willen afhouden van zijn terugkeer naar Jeruzalem en van de dreigende dood. Hij wilde zijn moeder zo niet kennen. De luisteraars hebben mogelijk zijn ogenschijnlijk harde woorden, ‘Wie is mijn moeder en wie zijn mijn broers’? Waren bloedbanden dan niet meer geldig in het komende koninkrijk? Omdat ze met dit woord geen raad hebben geweten, gingen de leerlingen en de eerste gelovigen Maria van Nazareth in later jaren aanduiden als ‘de moeder van Jakobus en Jozef, van Simon en Judas’, of ook ‘de andere Maria’.

In dit boek gaat Hans Wijngaards in op belangrijke historische bronnen, vanaf het begin van het christendom tot het jaar 900. Hij bewijst op overtuigende wijze dat vrouwen de rol van diaken op zich namen en hiertoe ook gewijd werden. Met zijn historische studie levert Wijngaards een belangrijke bijdrage aan het actuele debat over de wijding van vrouwen tot diaken. Klik hier!