Doodstrijd

Hoofdstuk Eenentwintig

Van: Een albasten kruik. Over de rol en betekenis van Maria van Magdala door Theresia Saers eerst gepubliceerd door Syntax Publishers in 1998. Hier met verlof van de schrijfster en uitgever gepubliceerd in een bewerkte versie (2001)

Na het afscheidsmaal gaan ze allen naar de Hof van Olijven, waar Jezus wel vaker heengaat om te bidden. Op een bepaald punt gekomen laat hij zijn leerlingen achter en gaat alleen verder. Op een rustige plaats zinkt hij op de knieën. Drie van zijn naaste vrienden, Petrus, Jakobus en Johannes, zijn iets verder met hem mee gegaan dan de anderen. Zij zitten een eindje van hem vandaan. De apostelen zijn moe en slaperig en kunnen niet wakker blijven, terwijl Jezus een crisis doormaakt. Deze baadt in het zweet, ja doodszweet drupt langs zijn gelaat terwijl hij overweegt wat hem te wachten staat. Dit is voor mij de meest ontroerende zin uit het hele passieverhaal, al sinds de dag dat ik mijn zus zag worden afgevoerd in een ambulance na een afscheidskus. Ze zou behandeld gaan worden voor de ondraaglijke pijn die ze leed. Doodsangst moet haar vervuld hebben, want ze wist dat ze spoedig zou sterven onder die ondraaglijke pijn en haar hele wezen verlangde te leven. Die naar doodsangst smakende kus kleeft nog aan mijn lippen en helpt me beseffen wat daar in de Hof gebeurde. Ook Jezus kende zijn gruwelijk einde. Hij was niet minder menselijk dan mijn zus.

Tenslotte staat Jezus op en vindt zijn soldaten in slaap. Met een zacht verwijt wekt hij hen, terwijl in de verte al een aantal soldaten in zijn richting komen, gewapend met zwaarden en knotsen als voor een terrorist.

‘Wie zoeken jullie?’ Vraagt Jezus.

Jezus van Nazareth’, is het antwoord. Judas bevindt zich onder de soldaten. Hij komt naar zijn vroegere Meester en zijn vrienden. Toch wel aarzelend geeft hij hem een kus. ‘Dag Rabbi’.

‘Was het nu echt nodig om mij met een kus te verraden?’ antwoordt Jezus. En tot de soldaten zegt hij, ‘Maar als jullie mij zoeken, ik ga wel mee, maar laat mijn vrienden met rust.’

Na deze woorden slaan de soldaten Jezus in de boeien, alsof hij inderdaad een vluchtgevaarlijk terrorist is.

In dit boek gaat Hans Wijngaards in op belangrijke historische bronnen, vanaf het begin van het christendom tot het jaar 900. Hij bewijst op overtuigende wijze dat vrouwen de rol van diaken op zich namen en hiertoe ook gewijd werden. Met zijn historische studie levert Wijngaards een belangrijke bijdrage aan het actuele debat over de wijding van vrouwen tot diaken. Klik hier!