De hogepriesters

Hoofdstuk Tweeentwintig

Van: Een albasten kruik. Over de rol en betekenis van Maria van Magdala door Theresia Saers eerst gepubliceerd door Syntax Publishers in 1998. Hier met verlof van de schrijfster en uitgever gepubliceerd in een bewerkte versie (2001)

Er volgt voor Jezus, en dus ook voor zijn meest toegewijde leerling Maria, een etmaal vol verschrikkingen. Hij die arme en eenvoudige mensen, goede en slechte, hoe zondig ook, met het grootste respect tegemoet trad, wordt als een voorwerp van spot, als een stuk vuil, langs de groten van het Jeruzalemse wereldje gesleept.

Naar Annas, de oud-hogepriester, die nog steeds een dikke vinger in de pap heeft als het over kwesties van rabbinaat gaat. Hij heeft de Hoge Raad geadviseerd dat het de beste oplossing is als deze Jezus uit de weg wordt geruimd. Een van de leerlingen probeert Petrus toegang te verschaffen tot het paleis, omdat petrus wilde zien wat er ging gebeuren met zijn Meester.

Maria moet geschokt geweest zijn door de gebeurtenissen. Ze herinnert zich het woord van Jezus, ‘War ik ben, daar moet ook mijn dienaar zijn. ´ Hoe kan ze dit nu waar maken? Ze kan niet anders doen dan lijflijk in de buurt blijven. Ook de andere vrouwen zijn machteloos. Het was evengoed ook hun verlangen voor hem te mogen zorgen en hem te helpen bij zijn dienstwerk. Zij zochten een kans om hem minstens te kunnen troosten. Maar wat kunnen ze doen? En de mannen zijn er niet om hen te adviseren over mogelijke hulp.

Jezus antwoordt ondertussen heel beheerst op alle vragen die Annas hem stelt. ‘Ik heb altijd in het openbaar gesproken, waarom vraagt u dus diegenen niet die onder mijn gehoor waren?’ Hij weet heel goed dat dit een schijnproces is. Dat beseffen de soldaten trouwens ook en ze tonen het door geweld te gebruiken tegen Jezus. Door diens zachtmoedige antwoorden voelt Annas zich echter de wapens uit de hand geslagen. Ten einde raad zendt hij zijn gevangene naar schoonzoon Kaiphas, hogepriester van het jaar, die Jezus al zonder vorm van proces ter dood veroordeeld heeft.

Kaiphas, die eerder beseft dat hij in een discussie net als de Sadduceeën en Farizeeën vóór hem het onderspit zal delven, besluit Jezus door te sturen naar Pilatus, de man die Judea bestuurt namens de Romeinse keizer. Jezus moet daarom de rest van de nacht doorbrengen in de kazerne, waar de soldaten hem kunnen bewaken. Zij weten precies hoe de autoriteiten over hun gevangene denken. Ze gaan dus hun gang met hem. Die man was immers vogelvrij verklaard?

Je mag hem spuwen.
Je mag hem in elkaar slaan.
Je mag hem blinddoeken en voor de gek houden.
Je doet maar; deze mens is immers vogelvrij verklaard.

Waarom speel je geen koninkje met hem? Dat is toch toepasselijk? Zet hem eens een kroon van doorntakken op... ? Zet hem eens een kroon van doorntakken op...

Roep vast valse getuigen op; als we de schijn van recht maar kunnen ophouden voor het volk. Het zal in de geschiedenis nog zo vaak gebeuren met Christenen en andere gewetensgevangenen.

De inwoners van Jeruzalem, zowel degenen die het onderricht van Jezus aanvaarden en degenen die dat niet doen, hebben allen lucht gekregen van wat er staat te gebeuren, precies wat de Hogepriester had willen vermijden.

Pilatus is heel goed op de hoogte van de ware motieven van de Judeeërs om de Geneesheer-Rabbi uit de weg te ruimen. Hij komt naar het voorplein om recht te spreken, waar de Hogepriesters erbij kunnen zijn. Zij willen zich niet verontreinigen door het paleis van de heidense heerser binnen te gaan. De huichelarij!

De vorst vindt geen enkele misdaad in deze zachtmoedige gevangene. Maar de priesters zijn onverbiddelijk.

‘Als deze man onschuldig was, hadden we hem niet voor u gebracht’, roepen ze boos. Pilatus begint een kat-en-muis spelletje.

‘Ik geef u permissie om hem zelf te berechten’, zegt hij poeslief.

Maar zij zeggen tandenknarsend:

‘We hebben de jurisdictie niet. We willen dat hij wordt terechtgesteld. Daarom moesten we hem wel bij u brengen.’

Pilatus besluit de gevangene mee naar binnen te nemen. Hij laat hem naar een zaal in het paleis brengen, waar hij hem opnieuw ondervraagt.

‘Bent u de koning van de Joden?’, vraagt hij. Hij kent de verhalen die in de stad de ronde doen, maar wil het zelf ook eens horen.

‘Mijn rijk is niet van deze wereld’, antwoordt Jezus.

‘Maar het is wel waar dat u koning bent?’

‘U zegt het’, is het rustige antwoord. Pilatus weet niet wat hij ervan moet denken. Hij heeft zo zijn eigen redenen om zijn handen niet vuil te maken aan deze kwestie. Zijn vrouw heeft hem gewaarschuwd zich niet met deze Galileeër te bemoeien. In een droom heeft zegehoord dat hij een van de Rechtvaardigen is. Hoe moet hij trouwens de stad rustig houden in dit feestseizoen, nu er zoveel mensen van buiten komen vanwege het komende Paasfeest? Hij peinst en komt op de volmaakte oplossing. Hij zal de gevangene doorsturen naar Herodes , die jurisdictie heeft over Galilea, en zo de zaak terug verwijzen naar een Joodse autoriteit. Hij is dan wel niet erg bevriend met Herodes, maar wie weet kan dit de verhouding tussen hen verbeteren. Ja, hij schuift de moeilijkheid gewoon door naar Herodes. Prachtig toch?

In dit boek gaat Hans Wijngaards in op belangrijke historische bronnen, vanaf het begin van het christendom tot het jaar 900. Hij bewijst op overtuigende wijze dat vrouwen de rol van diaken op zich namen en hiertoe ook gewijd werden. Met zijn historische studie levert Wijngaards een belangrijke bijdrage aan het actuele debat over de wijding van vrouwen tot diaken. Klik hier!