Nog meer folteringen

Hoofdstuk Drieentwintig

Van: Een albasten kruik. Over de rol en betekenis van Maria van Magdala door Theresia Saers eerst gepubliceerd door Syntax Publishers in 1998. Hier met verlof van de schrijfster en uitgever gepubliceerd in een bewerkte versie (2001)

Jezus verwaardigt zich niet deze Herodes ook maar één enkel antwoord te geven. Misschien omdat hij de man is die Johannes de Doper heeft vermoord? Of is het omdat hij als Jood en als iemand die met de prediking van Johannes bekend was, beter had moeten weten?

Herodes merkt dat hijzelf voor gek staat. Dat besef doet hem zoeken naar een manier om terug te slaan naar deze gevangene vóór hem, die, machteloos, toch zo frustrerend sterk blijkt dat hij niet inbindt voor de Viervorst. Woedend beveelt hij Jezus te steken in een spotkleed en hem zo terug te zenden naar Pilatus. Die zal de morele kracht niet hebben om de Hogepriesters te weerstaan en zal dus de moord wel uitvoeren die Herodes nu verschrikkelijk graag zelf zou bedrijven.

Wanneer de Meester, aldus vernederd,weer bij Pilatus terugkeert, is deze teneinde raad. Hij wil helemaal de doodstraf niet voor deze man die volgens hem geen misdaad heeft bedreven. Dan doet hij maar wat na hem nog ontelbaar vele malen zal gebeuren in gerechtshoven waar gewetensgevangenen terecht staan zal gebeuren; hij geeft bevel de gevangene te geselen. Misschien zal het zien van bloed de woede van het Joodse gezag bekoelen ‘Hier hebben jullie je gevangene dan’, zegt hij, ‘kijk hem maar eens goed aan.’ Wat Pilatus hoopt, gebeurt niet. Het is niet genoeg voor de oudsten van Jeruzalem. Ze willen Jezus’ dood. Ze zijn bang van zijn macht.

‘Als u deze man niet terecht stelt, bent u geen vriend van de keizer’, schreeuwen ze, ‘want hij geeft zichzelf uit voor Koning’. Pilatus geeft zich over. Als de Judeeërs hem gaan beschuldigen bij het hof van de Keizer, zal dat het einde betekenen van zijn carrière. Wanhopig probeert hij nog één troef. Misschien zullen de opperpriesters een andere gevangene als zondebok aanvaarden in plaats van Jezus.

‘Hebben jullie niet liever dat ik het oude privilege eer en de rover en moordenaar Barrabbas laat terechtstellen?’

Nee, zeker niet!

‘Dus ik moet jullie Koning doden?’

De menigte lijkt wel één groot wild beest en schreeuwt: ‘Wij willen Jezus! Kruisig hem! Kruisig hem!’

Wanneer Jezus tenslotte zo zijn doodvonnis verneemt, is er nauwelijks iets menselijks meer aan zijn gestalte. Maria ziet hem zo ook, net als sommigen van zijn leerlingen. De meeste discipelen zijn er echter vandoor gegaan., ook Petrus, door Jezus eens genoemd ‘de Rots’.

Ik weet niet wat ik gedaan zou hebben. Er dreigde natuurlijk voor de leerlingen echt gevaar. Een groepje vrouwen echter, met Maria, bleven in de buurt, toen Jezus het laatste deel van zijn lijdensweg ging.

Ze lieten hem niet in de steek, ook al konden ze dan niets anders voor hem doen.

‘Jullie moeten niet om mij huilen’, zei Jezus op een gegeven moment tegen hen, ‘bewaar je tranen maar voor jezelf en je kinderen.’

Jezus is uitgeput en valt een aantal malen. Mogelijk haalt hij Kalvarië, de plaats van de terechtstelling, niet eens. Daarom dwingen de soldaten een man die net in de stad terugkeert van zijn werk om Jezus te helpen het kruis te dragen.

In dit boek gaat Hans Wijngaards in op belangrijke historische bronnen, vanaf het begin van het christendom tot het jaar 900. Hij bewijst op overtuigende wijze dat vrouwen de rol van diaken op zich namen en hiertoe ook gewijd werden. Met zijn historische studie levert Wijngaards een belangrijke bijdrage aan het actuele debat over de wijding van vrouwen tot diaken. Klik hier!