Jezus sterft aan het kruis.

Hoofdstuk Vierentwintig

Van: Een albasten kruik. Over de rol en betekenis van Maria van Magdala door Theresia Saers eerst gepubliceerd door Syntax Publishers in 1998. Hier met verlof van de schrijfster en uitgever gepubliceerd in een bewerkte versie (2001)

Tegelijk met Jezus worden twee misdadigers gekruisigd. Boven zijn hoofd wordt een bord geplaatst met de beschuldiging, ‘Dit is Jezus, de Koning van de Joden’. Vele voorbijgangers lezen het opschrift, dat in drie talen is gesteld. De opperpriesters vinden het nodig terug te gaan naar Pilatus. Ze zijn kwaad en zeggen hem: ‘Dat is helemaal fout. Die man is niet de koning van de Joden, dat heeft hij alleen maar beweerd’. Wat hadden ze zich geërgerd aan het gepraat over het Koninkrijk. Moet de Romeinse landvoogd dat idee nu ook nog vereeuwigen? Maar Pilatus heeft er genoeg van en briest, ‘Wat ik geschreven heb, heb ik geschreven!’ Tandenknarsend trekken ze af, terug naar de plaats van de terechtstelling. De soldaten hebben daar ondertussen geluk. Wanneer ze zich opmaken om de buit te verdelen, valt hun het prachtige, door vrouwenhand uit één stuk geweven kleed van Jezus op. De soldaten willen het kledingstuk niet bederven door het in stukken te snijden, dus loten ze er om. Uit dit kleine detail in het Bijbelverhaal kunnen we opmaken hoe goed de vrouwen voor hun Rabbi zorgden. Zij zorgden ervoor dat hij goed gekleed ging.

Wat een ontluistering voor Jezus. Wat een droefheid ook voor de vrouwen die onder het kruis staan. Boven hen de persoon van de stervende Rabbi, van alle waardigheid beroofd.

Het zijn lange, pijnlijke uren. Waarom wil de de Hemelse Vader dit lijden nu toch niet bekorten…?

De middag kruipt voort, de middag voor de Sabbat. Drie pijnlijk lange uren duurt het vóór Jezus zijn hoofd buigt en de geest geeft. Wanneer de kleine groep volgelingen Jezus hebben zien sterven, vaardigen ze een van hen af om snel naar Pilatus te gaan. Hij moet vragen of ze het lichaam van Jezus mogen afnemen en begraven. Een vriend van de Rabbi, óók een van hen die onder de dekmantel van de duisternis met Jezus kwam spreken, brengt ondertussen kruiden en aloë bladeren. Samen halen ze het kruis omlaag en proberen de klinknagels los te maken. Daarna dragen ze het dode lichaam naar een nabij gelegen graf. Nadat ze een zware steen in de opening hebben geplaatst om het graf te beveiligen, haasten ze zich naar huis, Maria, de vrouwen en de mannen die Jezus trouw gebleven waren.

Die avond, als aan het Sabbatmaal de jongste aanwezige de traditionele vraag stelt, ‘Waarom is deze avond anders dan andere avonden?’, schreit iedere aanwezige daar in Bethanië bittere tranen. De verschrikkingen waarvan ze getuige zijn geweest hebben een onvergetelijke indruk gemaakt op hart en geest. De woorden van de Sabbat liturgie met de herinnering aan de blijde gebeurtenis van Israels uittocht uit Egypte zijn zo bitter tegengesteld aan hun gevoelens. De bittere kruiden zijn dan ook het enige wat bij die avond lijkt te passen.

Maria en de andere vrouwen vragen zich af wat ze nog kunnen doen. Aangezien er niet erg veel tijd was geweest om de begrafenis te verzorgen zoals het behoorde, willen zij zo snel ze kunnen terug naar het graf om het lichaam van de Rabbi te wassen en te zalven en de begrafenisriten naar behoren af te maken. De Sabbat moet echter officieel voorbij zijn. Ondertussen proberen zij bij te komen. Slapen is er echter niet bij.

Ze hebben allen hun eigen herinneringen en hun eigen beelden. Maria moet teruggedacht hebben aan het begin, de dagen van Johannes de Doper, toen ze voor het eerste hoorde dat de Redder op komst was. Haar eerste ontmoeting met Jezus. Het bezoek in Bethanië. Momenten van grote vreugde wanneer iemand de gezondheid had teruggekregen door de macht van de Rabbi. Zijn onderricht. Haar aandeel aan het dienstwerk van de Rabbi. Maar ook steeds weer die verschrikkelijke beelden van zijn gefolterd lichaam, het verdriet van zijn ziel. Ze is nog meer verbijsterd en van streek als kort daarvoor bij de dood van Lazarus.

Was hij maar…

In dit boek gaat Hans Wijngaards in op belangrijke historische bronnen, vanaf het begin van het christendom tot het jaar 900. Hij bewijst op overtuigende wijze dat vrouwen de rol van diaken op zich namen en hiertoe ook gewijd werden. Met zijn historische studie levert Wijngaards een belangrijke bijdrage aan het actuele debat over de wijding van vrouwen tot diaken. Klik hier!