‘Tot haar gedachtenis’

Wat zegt ons de afbeelding?

Dieric Bouts is de schilder van bovenstaand tafereel. Iets dergelijks zullen de meeste mensen zich herinneren wanneer de naam Maria van Magdala valt. Alle afgebeelde personen hebben individuele trekken. De gezichten spreken duidelijke taal en de gebaren ook. Ze hebben allen iets bijzonders te zeggen, behalve wellicht de Dominicaan in de deuropening. Het tafereel suggereert een samensmelting van de evangelieverhalen die spreken over de zalving. Hoewel Lukas normaal gesproken de verhalen van Markus en Matteüs volgt, wijkt hij bij deze gelegenheid duidelijk af, terwijl het Vierde Evangelie, in het algemeen zo verschillend van de andere drie, in dit geval de eerste twee volgt. Dit wijst er opdat deze gebeurtenis in ieder geval van vrij groot belang was in de tijd van Jezus’ ministerium, maar ook dat het een bron van twist was.

Men kan zich afvragen of de Dominicaan op het schilderstuk nog een andere functie heeft dan dat van opdrachtgever. Zijn figuur verleent in ieder geval een zekere balans aan de compositie. Hoe dan ook, hij kijkt niet naar wat er gebeurt, hij heeft een zelfgenoegzame blik.

Overweging

Wanneer je goed gekeken hebt, herinner je dan de woorden die bij deze gelegenheid gesproken zijn. ´ Als hij eens wist wat voor een vrouw dit is…´ (de Farizeeër in het groen). ´ Dat had ze niet mogen doen…´ (Judas en de andere apostelen, herkenbaar aan hun blote voeten). ´ Ze heeft grote liefde betoond… Uw geloof heeft u gered. ´ En ook, ´ Overal waar dit evangelie gepreekt wordt, zal ter gedachtenis aan haar vermeld worden wat zij gedaan heeft ´(Jezus).

Wat zouden wij gedacht hebben als we erbij geweest waren? Wat zouden we gedaan hebben? Zouden we ons ook in een onmogelijke positie gevoeld hebben, net als de mannen? Of zouden wij het, na een paar jaar volgen van Jezus, wel begrepen hebben? Zou ik me vrij genoeg gevoeld hebben om tegen het oordeel van de omstanders te protesteren?

Zr. Theresia Saers

In dit boek gaat Hans Wijngaards in op belangrijke historische bronnen, vanaf het begin van het christendom tot het jaar 900. Hij bewijst op overtuigende wijze dat vrouwen de rol van diaken op zich namen en hiertoe ook gewijd werden. Met zijn historische studie levert Wijngaards een belangrijke bijdrage aan het actuele debat over de wijding van vrouwen tot diaken. Klik hier!