De websitebeheerder verklaart zijn standpunt

Background music?


De websitebeheerder verklaart zijn standpunt

“Ik heb Kefas (= Petrus) openlijk de waarheid gezegd, want zijn handelen was duidelijk verkeerd. Ik heb zijn handelwijze ten overstaan van iedereen aangevochten.”

Galaten 2,11-14

Paus Johannes Paulus II, de Heilige Vader, en de Heilige Congregatie voor de doctrine van het Geloof hebben de afgelopen jaren opnieuw bevestigd dat zij de wijding van vrouwen tot priester afwijzen. Zij hebben verklaard:

Lees hier een uitgebreidere bespreking van de Romeinse teksten.

Read my story!

Ik ben een toegewijd christen en een trouw lid van de Katholieke Kerk. Ik besef dat het mijn plicht is mijn twijfel duidelijk en overtuigend onder woorden te brengen.

Dit doe ik met groot respect voor de Heilige Vader en de bisschoppen als autoriteit in de leer..

Als theoloog kan ik met kennis over de wijding van vrouwen spreken. Ik zal mijn argumenten onvervaard naar voren brengen, omdat ik me ervan bewust ben hoe enorm belangrijk de wijding van vrouwen is voor de toekomst van de Kerk.

Omdat er binnen het huidige kerkelijke klimaat op geen andere manier een dialoog te verwezenlijken is, gebruik ik hiervoor het internet, een nieuw medium dat heel geschikt is om een legitieme "publieke opinie” binnen de Kerk te bekrachtigen.

De plicht van een theoloog

Theologen staan in dienst van de waarheid. Per definitie is het hun taak na te denken over de geopenbaarde waarheid. Zij moeten vóór alles trouw zijn aan de waarheid, in welke vorm dan ook. Het Eerste Vaticaanse Concilie gaf nadrukkelijk haar goedkeuring aan dit zoeken naar de waarheid en verklaarde vol vertrouwen dat er geen conflict moest zijn tussen geopenbaarde waarheid en waarheid die op een andere manier bekend was geworden. Daar is een goede reden voor: God bepaald alle waarheid en kan Zichzelf niet tegenspreken. Als theologen trouw zijn aan de waarheid, kunnen zij niets anders dan trouw zijn aan God en Gods openbaring.

Eerste Vaticaanse Concilie, Constitutio de Fide Catholica, hoofdstuk 4, in Enchiridion Symbolorum, ed. H. DENZINGER, Freibourg, Herder, 1955 (30 ed.), nr. 1795-1800.

Tegelijkertijd moeten theologen de Heilige Vader en de bisschoppen gehoorzamen, aan wie Christus Zijn leergezag heeft toevertrouwd. De juiste houding ten opzichte van uitspraken van de Heilige Vader is door het Tweede Vaticaanse Concilie als volgt omschreven:

“Men moet zich in wil en verstand oprecht onderwerpen aan het ware leergezag van de Paus van Rome, zelfs als hij niet ex cathedra spreekt, zodanig dat zijn opperste leergezag met respect wordt erkend en oprechte aanvaarding wordt gegeven aan beslissingen die door hem genomen zijn conform zijn onloochenbare verstand en intentie, wat hoofdzakelijk wordt uitgedragen door de aard van de documenten in kwestie, of door de frequentie waarmee een bepaalde doctrine wordt voorgesteld, of door de manier waarop de doctrine is geformuleerd."(.)

Tweede Vaticaanse Concilie, De Kerk, nr. 25.

Anderzijds hebben de autoriteiten in Rome erkend dat er conflicten kunnen bestaan tussen de opinie van theologen en die van het magisterium. Ik citeer uit Donum Veritatis, een verklaring van de Congregatie voor de Geloofsleer over de roeping van theologen.

De publieke opinie in de Kerk

Tijdens het Tweede Vaticaanse Concilie werd de kwestie van een vrije theologische discussie meegenomen in de verklaringen van het Concilie.

“Alle gelovigen, zowel geestelijken als niet-geestelijken, moeten een legitieme vrijheid van informatie en denken hebben, en de vrijheid om nederig doch zonder schroom uitdrukking te geven aan hun mening over kwesties waarin zij kundig zijn.”

Gaudium et Spes, nr. 62L.

Het Tweede Vaticaanse Concilie heeft ook onderkend dat de publieke opinie een uitermate belangrijke rol speelt in de huidige samenleving.

“De publieke opinie oefent tegenwoordig een enorme invloed uit op alle aspecten van het leven van alle burgers, ongeacht rang of stand. Het is daarom noodzakelijk dat alle maatschappijleden voldoen aan de eisen van rechtvaardigheid en naastenliefde op dit gebied. Zij moeten door middel van sociale communicatie bijdragen aan de vorming en verspreiding van een deugdelijke publieke opinie.”

Tweede Vaticaanse Concilie, Inter Mirifica, nr. 8.

De publieke opinie, met vrijheid van meningsuiting als essentieel onderdeel, speelt ook een belangrijke rol in de Kerk; Paus Pius XII herinnerde katholieke journalisten hieraan in een toespraak op 17 februari 1950 (Acta Apostolicae Sedis 42 (1950) p. 251.

Uit Communio et Progressio, Pastorale Instructie over de Manieren van Sociale Ccommunicatie, 29 januari 1971 (Acta Apostolicae Sedis 63 (1971) p. 593-656).

Lees ook: ‘The free media: a price worth paying’ van John Wilkins.

Is een afwijkende mening te verenigen met trouw aan de Kerk?

Het is misschien nuttig stil te staan bij de diepere betekenis van het begrip “theologische gehoorzaamheid”. Wanneer de Kerk eist dat men zich “in wil en verstand oprecht onderwerpt” vraagt zij niet dat men zijn eigen denkvermogen opgeeft. De Kerk eist een veel waardevollere dienst, namelijk een eerlijke poging het geloof te dienen met het volledige intellectuele vermogen dat men heeft.

Als het Tweede Vaticaanse Concilie spreekt over “gehoorzaamheid”, heeft het een dergelijke volledige betrokkenheid voor ogen. “Zij moeten hun verstandelijk vermogen, wil en goedheid, en de gaven die de natuur hen heeft toebedeeld aanwenden om uit te voeren wat hen is opgedragen en de taken die hen zijn opgelegd te volbrengen.” (Tweede Vaticaanse Concilie, Vernieuwing van het religieuze leven, nr. 14.) Oprecht trouw zijn aan de waarheid, maar ook aan het magisterium, vereist een bereidheid tot vragen stellen, meer nog dan een bereidheid zich te schikken. Wat in eerste instantie oppositie lijkt, zal later een actieve samenwerking blijken te zijn tussen het magisterium en de theologen met als doel een beter geformuleerde doctrine.

Theologen spelen een belangrijke rol in de voortdurende hervorming "waaraan binnen de Kerk altijd behoefte is”, een hervorming die ook betrekking heeft op “onvolkomenheden in de manier waarop de leer van de Kerk is geformuleerd.” (Tweede Vaticaanse Concilie, Decreet over het Eucumenisme, nr. 6).

In plaats van te spreken over een conflict tussen het magisterium en een afwijkende theologische mening zou men beide moeten beschouwen als elementen in een levende dialoog, beide even noodzakelijk voor de hervorming van de Kerk.

Paus Pius XII beschreef het samenspel tussen het leergezag en de theologische studie op een positieve manier. In zijn toespraak op een congres van theologen op 1 oktober 1966 zei hij: “Het magisterium heeft veel profijt van bezielde en nijvere theologische studie en van de stimulerende samenwerking van de theologen... Zonder de hulp van de theologie zou het magisterium ongetwijfeld het geloof wel kunnen behouden en onderwijzen, maar het zou slechts met moeite het hoogstaande en volledige kennisniveau kunnen bereiken dat het nodig heeft om zijn taak uit te voeren, want het is zich ervan bewust dat het niet begiftigd is met revelatie of het charisma van inspiratie maar slechts met de steun van de Heilige Geest” (L'Osservatore Romano, 2 oktober 1956).

Zie ook: Geloofsbelijdenis en de Eed van Trouw

John Wijngaards

Vertaling door Mirjam Bonné

Join us  .  .  .  !

Sluit je aan bij ‘CIRCLES’!

Women’s Ongoing Internet Consultation

Credits for the music?

This website is maintained by the Wijngaards Institute for Catholic Research.

John Wijngaards Catholic Research

since 11 Jan 2014 . . .

John Wijngaards Catholic Research