Een sluier dragen?

Uit INTER INSIGNIORES:

(Het cursief in de tekst is van John Wijngaards)

19. Vervolgens werpen zij op, dat er onder de zaken welke Paulus aangaande de vrouwen voorschreef enkele zijn die in onze tijd vervallen worden geacht en dat enige aspecten van zijn leer moeilijkheden opleveren. Maar daartegen dient te worden opgemerkt, dat bijna al die, waarschijnlijk door de tijdgeest geëiste, voorschriften betrekking hebben op minder belangrijke disciplinaire praktijken zoals de verplichting voor vrouwen om haar hoofd te bedekken (vgl. 1 Kor. 11, 2-16); welke voorschriften al niet meer van kracht zijn. Wanneer Paulus echter, toen hij haar niet toestond te spreken, bepaalde, dat vrouwen in de bijeenkomst moeten zwijgen (1 Kor. 14, 34-35; 1 Tim. 2, 12), is dat verbod van een andere aard, en de exegeten verklaren als betekenis ervan, dat de apostel de vrouwen zeker niet het recht ontzegt, wat hij elders erkent, om in de kerk te profeteren (vgl. 1 Kor. 11, 5), maar alleen verbiedt het openbare ambt van leraren uit te oefenen in de christelijke bijeenkomst. Dit verbod houdt volgens Paulus verband met het goddelijk scheppingsplan (vgl. 1 Kor. 11, 7; Gen. 2, 18-24) en kan moeilijk aan de cultuur en gebruiken worden toegeschreven.

Voor de volledige tekst, zie: INTER INSIGNIORES.

Uit het Commentaar van de Heilige Congregatie voor de geloofsleer aangaande de Verklaring Inter Insigniores:

66. Anderzijds zijn er in de geschriften van Paulus voorschriften welke op vandaag unaniem als voorbijgaand worden beschouwd, zoals de verplichting die hij vrouwen oplegde om een sluier te dragen (1 Kor. 11, 2-16). Het is waar, dat het hier duidelijk over disciplinaire praktijken gaat die van weinig belang zijn, misschien ingegeven door de gewoonten van de tijd. Maar dan ontstaat de meer fundamentele vraag: indien de kerk later voorschriften die deel uitmaken van het Nieuwe Testament kan loslaten, waarom zou zij dat niet kunnen met betrekking tot de uitsluiting van vrouwen van de wijdingen?

67. Hier ontmoeten we eens te meer het wezenlijke beginsel, dat de kerk zelf, in de verschillende sectoren van haar leven, het onderscheid garandeert tussen wat kan veranderen en wat als onveranderlijk moet blijven. Zoals de verklaring specificeert: 'De kerk is daarom van mening, dat zij zich bepaalde veranderingen niet kan veroorloven, omdat zij zich gehouden weet aan de handelwijze van Christus: verre van zich te laten leiden door een bedrieglijke belangstelling voor het oude, houdt zij vast aan de trouw voor haar Heer, in wiens licht alleen de ware aard van haar oordeel kan worden verstaan. De kerk spreekt haar mening uit, steunend op de belofte van de Heer en de aanwezigheid van de Heilige Geest, met de bedoeling, dat het mysterie van Christus duidelijker wordt verkondigd en met groter zorg zijn volle rijkdom wordt bewaard en getoond'.

Voor de volledige tekst, zie: Official Commentary on INTER INSIGNIORES.

Vertaling van kommentaar fragmenten door Isaac Wüst

In dit boek gaat Hans Wijngaards in op belangrijke historische bronnen, vanaf het begin van het christendom tot het jaar 900. Hij bewijst op overtuigende wijze dat vrouwen de rol van diaken op zich namen en hiertoe ook gewijd werden. Met zijn historische studie levert Wijngaards een belangrijke bijdrage aan het actuele debat over de wijding van vrouwen tot diaken. Klik hier!