OOK VROUWEN PRIESTER? JAZEKER!header

Responsive image

BEGIN

REDEN GENOEG

TEGEN DE PAUS?

DEBAT

MENU

Nederlands/Vlaams Deutsch Francais English language Spanish language Portuguese language Catalan Chinese Czech Malayalam Finnish Igbo
Japanese Korean Romanian Malay language Norwegian Swedish Polish Swahili Chichewa Tagalog Urdu
------------------------------------------------------------------------------------
Mensenrechten en de wijding van vrouwen

Mensenrechten en de wijding van vrouwen

De uitsluiting van vrouwen van het katholieke priesterschap wordt meer en meer gezien als een daad van discriminatie niettegenstaande alle ontkenning door Rome. De laatste decennia is er een buitengewone groei waar te nemen in de internationale gevoeligheid met betrekking tot de rechten van de vrouw en de noodzaak om onrecht dat in het verleden is begaan goed te maken. Het Verenigd Koninkrijk heeft in 1975 de wet op seksediscriminatie goedgekeurd. De Europese Economische Gemeenschap heeft in 1976 een wet aangenomen die het principe van gelijke behandeling van mannen en vrouwen inhield. Op 18 december 1979 heeft de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties een Internationale overeenkomst over de afschaffing van alle vormen van discriminatie tegen vrouwen ondersteund. Deze is nu door de meerderheid van de lidstaten geratificeerd en aangenomen. Tot wat voor excuses of uitvluchten traditionalisten ook hun toevlucht mogen nemen, in de wereld van morgen zal een exclusief mannelijk priesterschap gezien worden als een discriminerend anachronisme.

Hierop is Rome bij herhaling geattendeerd. Het meest bekende geval was de toespraak van zuster Theresa Kane tot Johannes Paulus II in oktober 1979. Als voorzitter van de Leadership Conference of Women Religious heeft zij het woord gericht tot de Heilige Vader gedurende zijn bezoek aan Washington. Zij zei toen:

‘Als vrouwen hebben wij de machtige boodschappen van onze kerk gehoord, die eisen, dat de waardigheid van alle personen zou worden geëerbiedigd. Als vrouwen hebben wij over deze woorden nagedacht. Onze bezinning heeft ons ertoe gebracht te zeggen, dat de kerk bij haar pogingen om aan deze oproep tot respect voor de waardigheid van alle personen trouw te zijn moet antwoorden door aan vrouwen de mogelijkheid te geven tot alle bedieningen van onze kerk toe te treden.’ Origins, 18 oktober 1979, blz. 285.

De paus weigerde een dialoog aan te gaan. Ook in de jaren daarna hebben haar pogingen om een interview met de Heilige Vader te verkrijgen gefaald. De Vaticaanse versie van het incident was dat zij haar grenzen had overschreden. Maar de enorme publiciteit die de media overal in de wereld aan deze gebeurtenis hebben gegeven en de brede steun die zij ontving, tonen aan dat zij tot uiting gebracht had hetgeen vele katholieke vrouwen voelen: ‘we worden door de kerk onrechtvaardig behandeld’.

Toen ik in 1976 Did Christ Rule out Women Priests? schreef, heb ik overwogen om de kwestie van gelijke rechten te berde te brengen. Ik heb toen besloten deze niet in de discussie in te brengen. Ik wilde met Rome in gesprek gaan op haar eigen theologisch terrein. Ook had ik er moeite mee om wijding en rechten met elkaar in verbinding te brengen. Ik meende en meen nog steeds dat iemand geroepen moet worden tot het ambt – geroepen namelijk door de gemeenschap, de kerk. Niemand kan het ‘recht’ opeisen om gewijd te worden. Maar nu ben ik tot het inzicht gekomen dat de ‘rechten’ vanuit een andere hoek meespelen.

Overtuigd zijn dat geen enkel individu het recht heeft om te worden gewijd, dat is één zaak, een geheel andere zaak is het weigeren van de wijding omdat hij of zij behoort tot een bepaalde groep, klasse of natie. Zouden we niet spreken van discriminatie indien alle Chinezen, alle Mexicanen, alle Nieuw-Zeelanders werden uitgesloten van het priesterschap enkel omdat zij tot die naties behoren? Vrouwen uitsluiten omdat zij vrouwen zijn is een vergelijkbare daad van discriminatie.

De Task Force van de Catholic Theological Society of America noemt in haar rapport over ‘Traditie en de wijding van vrouwen’ een andere reden die belangrijk is in de moraaltheologie: het uitbannen van vrouwen ‘is zinloos’.

"Het argument vanuit het goddelijk recht dat ‘Christus de dingen zo heeft beschikt (Ordinatio Sacerdotalis § 2), is op zich niet voldoende om kwesties van onterechte discriminatie op te lossen. De ontoereikendheid ligt hier niet zo zeer in de zwakte van de bijbelse en historische gronden voor het argument, maar omdat het niet voldoet aan de eisen van de traditionele katholieke moraaltheologie. De katholieke morele traditie heeft zich namelijk consequent gebaseerd op het geloof dat de goddelijke wil niet willekeurig is en dat de morele normen bijgevolg over het geheel ‘zinvol’ moeten zijn. Vandaar dat het nooit voldoende is zonder meer te zeggen: ‘zo is de wet’. God verlangt niet alleen gehoorzaamheid maar ook dat wij zijn wil tot op zekere hoogte begrijpen."

Het rapport ‘Traditie en de wijding van vrouwen’ is goedgekeurd door de Catholic Theological Society of America op 6 juni 1997.

Als men beweert dat er geen sprake van discriminatie is ‘want het was Christus' wil’, dan doet met niets anders dan de schuld naar Christus verschuiven. Hij wordt dan voorgesteld als een van de ergste discriminerende figuren in de wereldgeschiedenis – een van de ergste aangezien hij zo veel mensen tot slachtoffer maakt en omdat hij hen zulke diepe spirituele waarden ontneemt. Het zal uit alle bewijsstukken van deze website overduidelijk worden dat genoemde bewering absurd zou zijn. Het is niet Christus die vrouwen afgehouden heeft van het bemiddelen van zijn verlossende kracht.

Lees ook:

Vertaling: Theo van Schaick fic

Klik hier als U onze campagne voor de wijding van vrouwen aktief wilt steunen..

historische overzichten

Vermeld a.u.b. dat dit documentontleend is aan www.womenpriests.org!


This website is maintained by the Wijngaards Institute for Catholic Research.

John Wijngaards Catholic Research

since 11 Jan 2014 . . .

John Wijngaards Catholic Research