Een vrouw kan, evengoed als de man, de liefde van Christus, die de essentie is van zijn priesterschap, vertegenwoordigen

Is het niet zo, dat Rome door de mannelijke sekse te benadrukken als een essentieel kenmerk van het priesterschap, het priesterschap van Christus onderwaardeert? Wat zijn de kenmerken die de Schrift zelf geeft als het meest belangrijke in het verzinnebeelden van Christus’ tegenwoordigheid? Als we ons laten leiden door de hoedanigheden die we zien in Christus de Hogepriester, zien we het volgende als van uiterst groot belang in zijn priesterschap:

• Door God geroepen zijn (Heb 5, 4);
• geleden hebben, om zo in staat te zijn diegenen te helpen die bekoord worden (Heb 5, 1-2);
• in staat zijn te kunnen meevoelen met de zwakheid van de mensen (Heb 4, 14-16); en
• in staat zijn zachtzinnig om te gaan met onwetende en eigenzinnige lieden (Heb 5, 1-10).

Dit is heel wat anders dan een (mannelijke) afstammeling te zijn van Aaron. Het is in feite een nieuw priesterschap dat zijn eigen regels kent. (Heb 7, 11-12).

Wanneer we naar Christus luisteren horen we hoe hij de liefde benadrukt als het teken dat hij vereist.

• Door zijn leven te geven voor zijn vrienden heeft Christus zijn liefde betoond. (Joh 15, 12-13).
• Dergelijke liefde onderscheidt de ware herder van de huurling.(Joh 10, 11-15).
• Dienstbaarheid en niet de macht om te overheersen, doet iemand lijken op Christus (Mat 20, 24-28).
• Niet alleen in het voorgaan aan tafel maar ook in de voetwassing wordt de Meester herkend. (Joh 13, 12-16).

Let op: we hebben hier niet te maken met liefde enkel als een morele eis maar met een element dat tekenwaarde heeft. ‘Door deze liefde die jullie voor elkaar hebben, zal iedereen weten dat jullie mijn leerlingen zijn’ (Joh 13, 35). Hoewel Christus op andere plaatsen gesproken heeft over liefde als gebod, spreekt hij hier tot de apostelen juist bij gelegenheid van hun priesterwijding. Zijn ‘Doe dit om Mij te gedenken’ veronderstelt pastorale liefde als een speciaal teken waaraan zijn leerlingen zullen worden herkend. Die liefde vereist hij van Petrus voor hij hem met zijn apostolische zending belast (Joh 21, 15-17).

Dergelijke overwegingen bewijzen niet direct dat vrouwen priester gewijd zouden kunnen worden. Ze tonen echter aan, dat de Schrift zelf eerder de nadruk legt op waarden als sympathie, dienst en liefde dan op een toevalligheid als het man zijn, zelfs waar het sacramentele teken in het geding is.

Zouden we de geest van Christus niet meer benaderen als we vaststellen dat een vrouw die vervuld is van de geest van de pastorale liefde van Christus een ‘passender’ beeld is van zijn tegenwoordigheid dan een man die het aan een dergelijke liefde ontbrak?

“ Het moet duidelijk zijn dat er heel wat feiten te noemen zijn wat Jezus betreft. Hij was een man, zoveel is zeker. Hij had een bepaald uiterlijk, een bepaalde gestalte. Hij was een Jood. Hij behoorde tot een economische klasse. Hij had een bepaalde bloedgroep. Moeten we dan veronderstellen dat al deze kenmerken ‘verbeeld’ moeten worden in iedere priester of bisschop die door de kerk wordt gewijd? Vermoedelijk niet. In dat geval echter, moet er een of andere reden zijn waarom een (of meer) van deze karakteristieken van Jezus van wezenlijk belang is in een bedienaar, en de andere niet. Het feit alleen dat Jezus een man was bewijst niets. De kwestie is – ik herhaal het nog maar eens – een kwestie van het belang van de een of andere karaktertrek van Jezus…”

“Belangrijke kwesties moeten echter beantwoord worden in een specifiek verwijzingskader . Men moet zich afvragen, ‘Waarvoor belangrijk?’ En hier ligt de essentiële vraag. Wanneer de kerk – bij het afkondigen van een geloofswaarheid, in lofprijzing, in de theologie –over Jezus spreekt, waar is dan het belang op toegespitst? In verband met welke kwestie blijken beweringen over Jezus relevant of irrelevant, belangrijk of onbelangrijk? Het antwoord op die vraag lijkt overduidelijk. In feite, in ieder geval impliciet, is het al gegeven in deze tekst. De Kerk is geïnteresseerd in Jezus als de Christus – christologisch - . Zij is in hem geïnteresseerd als degene, in wie de juiste relatie van de mens tot God, door Gods initiatief, wordt bewerkstelligd. Om het maar gewoon te zeggen. De Kerk is, anders dan de historicus, potentiële schilder, de biograaf of de psychiater, niet als zodanig geïnteresseerd in Jesuologie, maar in Christologie, in Jezus als de brenger van Gods heil. Wanneer dan ook de vraag omtrent het belang van het man zijn van Jezus aan de orde is, betekent belang het belang in en voor het heilswerk van God in Christus’.”

R.A.Norris, ‘The Ordination of Women and the Maleness of the Christ’, in Feminine in the Church, uitg. Monica Furlong, SPCK, Londen 1984, pag. 71-85; in de onderhavige tekst pag. 75.

Tekst van: John Wijngaards
Vertaling Theresia Saers

Vermeld a.u.b. dat dit document ontleend is aan www.womenpriests.org!