Category: pl

Ministerstwo z Diakonis

Ministerstwo z Diakonis

Ministerstwo z Diakonis

Wyciąg od Diakonia Chrystusa do Diakonia z Apostołów, Międzynarodowe Teologia Komisji, 2003, str. 226; pełny tekst opublikowany przez katolickich prawdy społeczeéstwa, 40-46 Harleyford Road, London SE11 5AY. W pierwotnej wersji francuskiej Komisji sprawozdanie zostało opublikowane w La Documentation Catholique nr 2284 (19.1.2003) pp. 58-107.

Podczas przeprowadzania badań na temat diaconate, Międzynarodowej Komisji ma Teologia poświęconych kilka stron do kobiet dyjakonowie na początku Kościoła (till 1000 AD). Jest to kluczowe znaczenie sekcji, i to właśnie ta sekcji które dotyczą nas tu. Na ustalenia Komisji są napoletano. że nie odzwierciedlają ostatnie badania nad tym bardzo ważnym tematem w dyskusji na temat kobiet i święte zleceń.

Międzynarodowa Komisja Teologia jest obecnie organ doradczy, całkowicie pod kontrolą Zgromadzenia dla doktryny wiary.

Badanie Komisji zestawienia wynika:

  • Pomijają nowoczesne stypendium, w szczególności stypendium sprzyjający sacramentality kobiet diaconate.
  • To pomija istotne fakty z dostępnych dowodów.
  • Opiera się ona niemal wyłącznie na dwa dokumenty (Didascalia i Constitutiones), oddalające dowodów od rozpowszechniona, Liczące setki lat ordination ryt.
  • Jest to błąd w wielu z jego oświadczenia, innuations i wnioski.

W paragrafach Komisja teksty zostały napisami i ponumerowane przez Johna Wijngaards do ułatwienia dyskusji.

Międzynarodowe Teologia Komisji

Nasz Komentarz

§ 1. St. Pawła

W wyniósł era różnica diaconal form pomocy oferowanych do Apostołów i gminach przez kobiety wydaje się, aby zostały instytucjonalnych.

Stąd Paweł zaleca do Wspólnoty przy naszym siostrzanym Phoebe Rzymu, sługa (on diakonos) tego kościoła w Cenchreae (por. Rom 16: 1-4). Chociaż męski forma diakonos jest stosowana tu, nie mogła więc stwierdziæ, że jest to słowo są stosowane do wyznaczenia specyficznej funkcji “stopień”; po pierwsze dlatego, że w tym kontekście diakonos nadal zaświadcza sługa w bardzo ogólny sensie, a po drugie dlatego wyraz “pracownika” nie dano a kobiecej przyrostek ale poprzedzone kobiece artykuł. To, co wydaje się oczywiste jest, że Phoebe wykonywane przez uznane usług na terenie Wspólnoty z dnia Cenchreae, podporządkowana w stosunku do ministerstwa na Apostoł. W innym miejscu Pawła pisma do władz świata nazywane są same w sobie diakonos (Rom 13: 4), a w 2 Kr 11: 14-15 odnosi się on do diakonoi dyjabelskie.

Odpowiedż:

Diakonos oznacza bardzo starożytnych ministerstwa. Zostało wszczęte przez apostołów nawet przed presbuteroi lub episkopoi były. Diakonoi zostały właściwie ku przez nałożenie rąk i na powołanie się na Boga Ducha (Akty 6: 1-6). Paweł wspomina biskupi i dyjakonowie w jednym oddechu (List do Filipian 1: 1). W okresie od początku chrześcijańskie społeczności każdy wiedział, że diakonos, nie mniej niż episkopos, wskazanych przez osobę ku ministerstwa. Jest więc bardzo ważną, że Paweł zaproszenia Phoebe nie tylko diakonos, ale, jak czytamy w tekście dosłownie: (także) jest to stopień kościoła w Cenchreae.

Przeczytaj tutaj

Egzegeza są podzielone na ten temat z 1 Tim 3: 11. Wzmiankę o “kobiet” w związku odniesienie do dyjakonowie może sugerować kobiet dyjakonowie (przez równoległe odniesienia) lub też dyjakonowie żony którzy nie wymieniono wcześniej. W ten list, funkcje na stopień nie są opisane, a jedynie na warunkach odnośnie do przyjmowania ich. Mówi się, że kobiety nie nauczy lub zasada nad mężczyzn (1 Tim 2: 8-15). Ale funkcje rządzenia i nauczania były w każdym wypadku zarezerwowane dla biskupa (1 Tim 3: 5) i do kapłanów (Tim 5 1: 17), a nie do dyjakonowie. Wdów stanowiły uznanej grupy na terytorium Wspólnoty, od którego on otrzymali pomoc w zamian za ich zaangażowanie na rzecz continence i modlitwy. Tim 1 5: 3-16 podkreśla warunków, w jakich mogą one zostać wpisane na listę wdowy otrzymujące zwolnienie ze Wspólnoty, a nie wspomina o wszelkie funkcje one bardziej mogłyby mieć. Po tym terminie na te zostały oficjalnie “powołany”, ale “nie ku”; [58] będą one stanowiły o “porządku” w owym kościele, “[ 59] i nigdy nie miałaby żadnych innych misji apart z dobrym przykadem i modlitwy.

Uwaga 58.Traditio mieli 10; SCh 11 ust. 2, 67.

Uwaga 59.” Por. TERTULLIAN, do jego żona, 1, 7, 4; SCh 273; Nakłaniania do powinien 13, 4; SCh 319.

Odpowiedż:

Tekst pomija się wskazywać, że wczesne grecki ojców rozumie, jak tekst jako odnoszący się do kobiet dyjakonowie.

Na przykład St.l. Chrysostom mówi: kobiety podobnie. Paweł oznaczało, że kobiety dyjakonowie [tas diakonous]. Są ci, którzy uważają, że był mówienia o kobiet w ogóle. Nie, że się nie dzieje. Był odnoszące się do tych, które mają godność diaconate.
Okazanego 11.1

§ 2. Pliny pisa ł młodszy

Na początku II stulecia pismo pisał Pilny Młodszy, książęcia im, wymienione dwie kobiety, które zostały opisane przez chrześcijan jako ministrae, możliwy do greckich równowartość diakonoi (96-97 X). Nie było aż do trzeciego wieku takiej, że szczególne warunki Christian diaconissa lub diacona ukazał się.

Odpowiedż:

Widzieliśmy wykorzystanie żeński diakono w Paweł (patrz wyżej). Określenie również pojawia się z Clement z Aleksandrii (150-215) i Origen (185-255). Tekst pisał podtrzymuje więc jego bardzo wcześnie wykorzystania!

§ 3. Zakres kobiet dyjakonowie instytucji

Z końcem trzeciego wieku, w niektórych regionach Kościoła “[ 60] (i nie wszystkie z nich), specjalny ecclesial ministerstwo jest poświadczone na część kobiet zwany deaconesses (61). Było to w Wschodniej Syrii i Konstantinoplu.

Note 60. “Jest to przy wschodniej limitów określonych w czasach Cesarstwa Rzymskiego że deaconesses ostatecznie dokonać ich wygląd. Pierwszy dokument odnosi się do nich, które w niektórych posortowania ich świadectwo urodzenia, jest Didascalia Apostolorum… znany od opublikowania w 1854… jego Syriac tekst… “A. G. MARTIMORT, Les diaconesses. W Essai, Rzym 1982, 31.

Note 61. Najbardziej obszerny zbiór wszystkich zeznań o tym kościelnych ministerstwa, któremu towarzyszy teologia interpretacji, to aby Jana PINIUS, De ordinatione diaconissarum, w Acta Sanctorum, września i, Antwerpia, 1746, i-w greckiej XXVIL najbardziej a Ameryką dokumenty określone przez Pinius zostały przedstawione przez J. MAYER, Monumenta de viduis diaconissis virginibusque tractantia, Bonn 1938. Por. R. GRYSON, Le ministère des femmes dans péglise ancienne (et Recherches synthèses), Gembloux 1972.

Odpowiedż:

Kobiety dyjakonowie są udokumentowane na poziomie całego wschodniej części do kościoła: Azji Mniejszej, im, Cappadocia, Cylicyi, Syria, Palestyny, Egipt, Konstantinople, Macedonii, Achai i Cypr.

Mamy określiła ponad 110 kobiet dyjakonowie po imieniu. Kliknij tutaj, aby zobaczy æ nazwiska i pełną dokumentację dotyczącą każdego.

 

§ 4. The Didascalia Apostolorum

Wobec 240 pojawiła się swoistą canonico-liturgiczne kompilacji, Didascalia Apostolorum (DA), która nie została dziennik w charakterze.Biskupi przypisane do szczególnych cech procesu an wszechmocny bibilijny ekumeniczny (por. DA 2, 33-35, 3). Byńł na czele trochę wspólnoty, którego on regulowane głównie z pomocą dyjakonowie i deaconesses. Był to pierwszy raz, kiedy deaconesses ukazała się w sposób kościelnych dokumentu. W typologii wypożyczyæ Ignatius z Antyjochii, biskupa posiadanych w miejscu Boga Ojca, stopień w miejsce Chrystusa, i że deaconess więtego Ducha (słowo dla “alkohol” jest kobiecej w antysem języków), podczas gdy kapanów (którzy rzadko wymienionych), reprezentowana przez Apostołów, a wdowy się ołtarz (DA 2, 26, 4-7). Nie ma odniesienia do tych ordination ministrów.

W którym Didascalia nacisku na hojny roli stopień i deaconess.Ministerstwo diaconate powinny pojawiæ się jako “jeden z dwóch organów duszy”. Jej model jest diakonia Chrystusa, który umywszy nogi z uczniów jego DA 3, 13, 1-7). Jednakże, nie było ścisłego podobieństwa między tymi dwoma oddziałów diaconate w odniesieniu do funkcji one wykonywane. The dyjakonowie zostały wybrane przez biskupa do “zajmowaæ się o wiele rzeczy niezbędne”, a deaconesses tylko “na służbę kobiet” (3 DA, 12, 1). Który jest nadzieją wyrażono że “liczba dyjakonowie może byæ współmierne do tej z zgromadzenia ludu na Kościół” (DA 3, 13, 1).[62] dyjakonowie podawana na własnośæ wspólnoty w tym Biskupa nazwa. Podobnie jak w przypadku biskup, były one utrzymywane na jej koszt. Dyjakonowie nazywane są eao i usta biskup (DA 2, 44, 3-4). MężczyŸni z pośrodku powinna pójæ wierny dyjakonowie poprzez do dostępu do biskupa, jak i kobiet powinna pójśæ za pośrednictwem deaconesses (DA 3, 12, 1-4). Jeden stopień nadzorowa wpisy do spotkania-miejsce, podczas gdy inne uczestniczy w spotkaniu biskup do oferowania przeznaczeniu (DA 2, 57, 6).

Deaconesses powinien przeprowadziæ pomazywania kobiet w ryt chrzest, poleciæ neophytes kobiet, i nawiedzńę na kobiety wierny, zwłaszcza na chore, które ich domów. Zostały one zabronione do nadania chrzest sobie lub do uczestniczenia w przeznaczeniu oferujących (DA 3, 12, 1-4). W jego deaconesses miał wdów. Biskup mońże nadal instytutu wdów, ale nie powinny one albo uczyæ lub sprawowania nadzoru nad realizacją chrzest (do kobiet), ale tylko modliæ (DA 3, 5, 1-3, 6, 2).

Note 62. Ta norma jest powtarzane w tym Constitutiones Apostolorum III 19, 1. Na temat pochodzenia z większa o duchownych, por. G. SCHÖLLGEN, Die Anfänge der Professionalisierung des Klerus i das Amt Kirchliche in der Syrischen Didaskalie (JAC. Erg.-Bd. 26), Münster 1998.

Odpowiedż:

W Didascalia było właśnie prywatnych dokumentu. Oczywistym jest, że interesujące jako wczesne zapisu tego, co może mieæ miejsce w praktyce w kilku lokalnych społeczności. Opisuje on funkcje dyjakonowie kobiety w tych społecznościach.

Jednak, że dokument nie mogą byæ wykorzystywane do rozprawy na ważnośæ w urzędowych ordination obyczajów, które były używane przez Kościół co najmniej 5-go do 10 na przestrzeni wieków (patrz poniżej).

§ 5. The Apostolic Constitutions

Constitutiones Apostolorum, który ukazał się w Syrii wobec 380, wykorzystywane i interpolowana do Didascalia, że Didache i na Traditio mieli. Konstytucja miały i mają trwały wpływ na dyscyplinę regulujące ordinacj wschodnim, nawet gdyby były one nigdy nie uważa się za urzędowe roku zbioru. Kompilator przewidywane nałożenie rąk z Św. Ducha epikleza nie tylko dla biskupów, kapłanów i dyjakonowie, lecz również w przypadku deaconesses, sub-dyjakonowie i powinien (por. CA VIII 16-23).[63] pojęcie klèros został rozszerzony na wszystkie osoby, które wykonywały liturgiczne ministerstwa, które zostały utrzymane przez Kościół, a którzy korzystali z prawa cywilnego przywilejów w dopuszczonych przez Imperium do duchownych, tak aby deaconesses były traktowane jako należące do duchownych, natomiast wdowy były wyłączone. Biskup i kapłanów najwyższy kapłan z gospodarki a kapłani odpowiednio Starego Przymierza, podczas gdy Lewitowie nawiązywałąa do wszystkich innych ministerstw i informacje dotyczące życia: “Dyjakonowie, powinien, kantorów, drzwi-opiekunowie, deaconesses, wdowieństwa panny i sierot” (CA 1I 26, 3. VIII CA 1, 21). Na stopień został wprowadzony “na służbie biskupa, kapłanów” i nie powinno przesdzaæ o funkcji tej ostatniej [64]. Na stopień może ogłosiæ ewangelii i prowadzi przez zgromadzenie modlitwy (CA 1157, 18), lecz jedynie biskup a kapani ujrzawszy (CA II 57, 7).

Deaconesses podjął swoich funkcji poprzez epithesis cheirôn lub nałożenia rąk, które przyznane przez Ducha Œwiętego, [65] podobnie jak powinien (CA VIII 20. 22).

Biskup wyraŸny następujące modlitwy: “Wiecznego Boga, Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, twórca mąż i niewiasta, która wypełnia Myriam, Debora, Anne i Hulda z państwa ducha; który nie uznają, że syn wasz byæ dla, Tylko stworzony, które ma się urodziæ z kobiecie; który w namiocie z świadków i w kościele uczynił instytutu kobiet jako państwa opiekunów sakralnej drzwi, zajrzyj teraz na twój sługa przed wami, proponowane dla diaconate: Ducha Œwiętego przyznania jej i oczyściæ ją o wszystkich defilement z ciała i ducha tak, że mońże ona sama uregulowanie worthily urzędu, który zosta powierzony jej, dla Pana chway i chwaa twoja do Chrystusa, przez którego się Cześæ i uwielbienia do was, w tym więtym Ducha, świat bez końca. Amen. “” [66]

Note 63. UWAżNY kompilator był na niuanse słownictwa. W CA 11 11, 3-mówi, “my nie pozwalamy na kapłanów do rozkazał (cheirotonein) dyjakonowie, deaconesses, powinien, pracowników, kantorów lub drzwi-dysponenci: że należy do tej biskupi samodzielnie”. Jednakże, on zastrzega sobie kadencji cheirotonia do tego ordinacj biskupi, kapłani, Dyjakonowie i sub-dyjakonowie (VIII 4-5; 1617; 21). Które zatrudnia wyrażenie epitithenai tèn (tas) cheira (ów) do deaconesses i powinien (VIII 16, 2, 17, 2). On nie wydaje się chciałby mu udzieliæ powyższe wyrażenia a odmienne znaczenie, ponieważ wszystkie te narzuty ræ im będzie Œwiętego Ducha epiclesis. Dla spowiednik panny, wdowy, i którzy, on określa, że nie ma cheirotonia (VIII 23-26). The compiler dodatkowo istnieje rozróżnienie cheirotonia i cheirothesia, który jest po prostu w geście błogosławieńństwa (por. VIII 16, 3 i VIII 28, 2-3). Cheirothesia może byæ praktykowane przez kapanów w weselny rtt, ponowne penitents integracji, lub błogosńławieństwa katechumenat (por. II 32, 3; 1118, 7; V1I 39, 4).

Uwaga 64. Por. CA 11120, 2; VIII 16, 5; VIII 28, 4; VIII 46, 10-11.

Uwaga 65. Może. 19 Nicaea Rady z dnia (325) mogą byæ interpretowane jako nie odmawiając nałożenie rąk do wszystkich deaconesses w ogóle, ale jako prostej oświadczenie, że deaconesses od strony Pawła Samosata nie otrzymała nałożenie rąk, a “były zresztą liczone wśród laity”, że było to również konieczne do ponownego rozkaza im, po ponownym ochrzci je, podobnie jak inne ministrów tej grupy, którzy dissident wznowione do kocioła katolickiego. Cf G. ALBERIGO, Les Conciles oecaméniques, Les Décrets, vol. B, 1, Paryż 1994, 54.

Uwaga 66. Constitutiones Apostolorum, VIII, 20, 1-2; SCh 336; Metzger, 221-223.

Odpowiedż:

Wyniósł w konstytucjach zawierają bardzo wcześnie ordination rite-nałożenie rąk i wzywa Świętego Ducha down.

W tej niewiasty ordination stopień jest zasadniczo identyczne/równoległa do tej męskiego stopień.

Dokument nie wymienia twierdzi, iż większość współczesnych uczonych rozważyć ordination do zostały nie.

Przykłady:
D. Ansorge, ‘Der Diakonat der Frau. Zum gegenwärtigen Forschungsstand’, in T. Berger en A. Gerhards (red.), Liturgie und Frauenfrage, St. Odilien 1990, pp. 31-65, hier pp. 46-47;
M-J. Aubert, Des Femmes Diacres. Un nouveau chemin pour l’Église, Parijs 1987, p. 105;
Chr. Böttigheimer, ‘Der Diakonat der Frau’, Münchener Theologische Zeitschrift 47 (1996) 3, pp. 253-66, hier p. 259;
Y. Congar, ‘Gutachten zum Diakonat der Frau’, Amtliche Mitteilungen der Gemeinsamen Synode der Bistümer der Bundesrepublik Deutschlands, München 1973, nr. 7, pp. 37-41, hier p. 37;
H. Frohnhofen, ‘Weibliche Diakone in der frühen Kirche’, Studien der Zeit 204 (1986) pp. 269-78, hier p. 276;
R. Gryson, The Ministry of Women in the Early Church, Collegeville 1976; oorspronkelijk Le ministère des femmes dans l’Église ancienne, Gembloux 1972, pp. 117-18;
P. Hofrichter, ‘Diakonat und Frauen im kirchlichen Amt’, Heiliger Dienst 50 (1996) 3, pp. 140-58, hier pp. 152-4; P. Hünermann, ‘Theologische Argumenten für die Diakonatsweihe von Frauen’, in Diakonat. Ein Amt für Frauen in der Kirche – Ein frauengerechtes Amt?, Ostfildern 1997, pp. 98-128, hier p. 104;
A. Jensen, ‘Das Amt der Diakonin in der kirchlichen Tradition der ersten Jahrtausend’, in Diakonat. Ein Amt für Frauen in der Kirche – Ein frauengerechtes Amt?, Ostfildern 1997, pp. 33-52, hier p. 47;
D. Reininger, Diakonat der Frau in der einen Kirche, Ostfildern 1999, pp. 97-8;
A. Thiermeyer, ‘Der Diakonat der Frau’, Theologisch Quartalschrift 173 (1993) 3, pp. 226-36, hier pp. 230-31

Dlaczego nie były konsultowane tych autorów i notowane?

§ 6. Klasyfikacja kobiet dyjakonowie z duchownych

Deaconesses zostały nazwane przed sub-stopień którzy, w swoim kolei, otrzymała cheirotonia jak stopień (CA 21 VIII), podczas gdy panien i wdowy nie mogła byæ “ordynacja” (VIII 24-25). Konstytucja domagać się, aby nie powinna mieć: deaconesses liturgiczne funkcji (III 9, 1-2), ale powinna poświęcić: się do ich funkcji wy Wspólnocie, co było “służby na rzecz kobiet” (CA 16 111, 1) oraz jako pośrednicy między kobietami i biskup. Spółka jest nadal stwierdził, że stanowią one Ducha Świętego, ale oni nie podjęcia żadnych bez stopień “( CA II 26, 6). Powinny one stoją na kobiet wejść: w zespołach (II 57, 10). Ich funkcje s podsumować: w następujący sposób: “deaconess nie błogosławże, i ona nie spełnia żadnego z tych rzeczy, które kapłanów i dyjakonowie zrobić:, ale patrzenia po drzwi i uczęszcza kapłani podczas chrzest kobiet, w trosce o przyzwoitości” (CA VIII 28, 6).

Jest to podzielane także przez prawie współczesnej obserwacji Epiphanius z Salamis w jego Panarion, w około 375: “Nie jest oczywiście w kościele rzędu deaconesses, lecz to nie istnieje do sprawowania funkcji księdza, nie są też mieć: jakiekolwiek przedsiębiorstwo zobowiązane do nich, ale dla przyzwoitości o kobiecej płci w czasie chrzest. [67] jaką dokumentu mówią, że Konstytucj nalegać: na kobiety dyjakonowie nie posiadające funkcję liturgiczne? Chrzest był jednym z najważniejszych liturgiczne funkcji w kościele.

Ustawa z dnia 21 czerwca jego 390, cofnięta z 23 sierpnia w tym samym roku, ustaliły wiek uprawniający do ministerstwa deaconesses na 60. Rada Chalcedon (może. 15) pomniejszone w wieku do 40, zakazywało im kolejne małżeństwa. [68]

Uwaga 67. Epiphanius z Salamis, Panarion haer. 79, 3, 6, ed. K. święte GCS 37, 1933, p. 478.

Uwaga 70. Cf G. ALBERIGO, Les Conciles Ecuméniques, Les Décrets, vol. II, 1, Paryż 1994, 214.

Odpowiedż:

W jaki sposób dokumentu mówią, że konstytucja nalegać: na kobiety dyjakonowie nie posiadające funkcję liturgiczne? Chrzest był jednym z najważniejszych liturgiczne funkcji w kościele.

Dokument złożony pomija istotne Kodeks cesarza Justinian I (529-564). W tym kodzie dyjakonowie kobiety są uszeregowane na równi z męskiej dyjakonowie. Z zastrzeżeniem przepisów karnych sam w przypadku ich ‘hanba ich ordinaci’. Kod ten był ważny w obu Wschodu i Zachodu.

Pełne teksty w:brak kobiet w Świętym Zlece&ntild;e;ń

§ 7. Kobiety dyjakonowie i siostry

Nawet w IV w. do sposobu życia deaconesses był bardzo podobna do tej siostry. W tym momencie kobieta za klasztorny wspólnoty kobiet było nazwać: deaconess, jak to zeznała przez Gregory z Nyssa i inni. (69) ksieni z klasztorów kobiet, deaconesses nosiły na maforion, lub welon doskonałości. Aż do wieku one jeszcze w szóstym wziął udział kobiet w basenie weselny i dla pomazywania. Mimo że nie służą ołtarzem, mogłyby rozpowszechniać: komunia chorym kobiet. Gdy praktyka pomazywania całego ciała w chrzest zaniechano, deaconesses były po prostu poświęcił ręce panien którzy podjęli ślub powinien. Mieszkali albo w klasztorach lub w domu. Warunek dotyczący przyjęcia była tak lub zapalaj ich działalność: składała się z hojnego zdrowiem zwizanej z tym pomocy dla kobiet.

Uwaga 69. GREGORY z Nyssa, życie St Macrina 29, 1; SCh 178, Maraval, 236-237.

Odpowiedż:

Nie były oczywiście niektóre siostry którzy byli także ku dyjakonowie kobiet, ale zwyczajne kobiet dyjakonowie nie były siostry.

Severus z Antyjochyi (465-538) pisze: w przypadku kobiet dyjakonowie, zwłaszcza w klasztorach, ordination jest wykonywana mniej w odniesieniu do potrzeb tajemnic niż wyłącznie w odniesieniu do robienia honoru. W miejscowości, jednakże kobiet dyjakonowie zwyczajowo wywierać: ministerstwo odnoszących się do jej regeneracji boskich kąpieli dla zachowania kobiety, które są obecnie ochrzcił.

§ 8. Ordinations Bizantyjskiej w kościołach

Wy Konstantinopolu najbardziej znane czwartego-wiecznym deaconesses był Olympias, przełożonego klasztoru kobiet, który był St John “Chrysostom i miał wprowadzone jej majątku w służbie kościoła. Była ona “ku” (cheirotonein) deaconess z trzech jej towarzysze przez ekumeniczny .

Może. 15 Rady z dnia Chalcedon (451) wydaje się potwierdzać: fakt, że deaconesses naprawdę były “ku” poprzez nakładanie rąk (cheirotonia). Ich resortu został nazwany leitourgia i po ordination nie były one dopuszczone do mąż.

W ósmej-wieczny Byzantium, biskupa nadal nałożone na ręce deaconess, i powierzonych jej orarion lub wykradła (które obu końcach nosili z przodu, jeden nad innymi); dał jej naczynie, którą była umieszczona na ołtarzu bez podania komunia do nikogo. Deaconesses były ku w trakcie jego przeznaczeniu liturgii, w sanktuarium, podobnie jak dyjakonowie. [70]

Uwaga 70. Bizantyjskiej rytuał o ordination of deaconesses: Euchologe du manuscrit są Barberini 336, w: Watykan Biblioteki, jeśli 1698-17/v. Przytoczony przez J.-M. AUBERT, Des femmes diacres (Le punkt Théologique 47), Paryż 1987,118-119.

Odpowiedż:

Wiemy że rite z ordination od wielu dawnych rękopisów. W odniesieniu do wspólnej ich źródło, możemy odtworzenie pierwotnego rite tak jak to jest w 5-go wieku AD.

Wszystkie symbolikę w okolicach obdarzając z ordination do kobiet oznajmił jej prawdziwą architektonicznymi:

  1. Jego położenie w samym sercu eucharist,
  2. Obecność: duchownych i wiernych
  3. W proklamowanie boskich wyborów poprzez poświęciłem boskich Łaskę wzoru,
  4. Do Świętego Ducha epiclesis na ordinand
  5. Oraz na dodawanie do drugiego, ekphonese modlitwy o ordination.

Przeczytaj o wszystkich to tutaj !

§ 9. Kobieta stopień dostępu do ołtarza

Pomimo podobieństwa między obyczajów z ordination, deaconesses nie mieli dostęp do ołtarza lub do dowolnego liturgiczne ministerstwa. Te ordinations były przeznaczone głównie do klasztorów kobiet z przełożonymi.

Odpowiedż:

Kobiety dyjakonowie rozprowadzały kommunię dla chorych, a czasami w kościele.

Chrzest był zbyt liturgiczne ministerstwo.

Co więcej, różnica w funkcji nie stanowi różnicę w ordination. Wielu księży wykonują różne funkcje dzisiaj. Ich ordination jest tym samym.

§ 10. Kobiety dyjakonowie na Zachodzie

Należy podkreślić, że na Zachodnim nie ma żadnego śladu jakichkolwiek deaconesses w ciągu pierwszych pięciu wieków. Statuta Ecclesiae antiqua ustanowione, że instrukcja kobiet i ich przygotowania katechumenat chrzest miała być: za powierzone wdów i mężczyzn religijnych “wybranego ad ministerium baptizandarum mulierum”. [71] niektórych przepisów czwartego rad i odrzucić: każdy ministerium feminae [72] i zakazać: wszelkich ordination of deaconesses. (73) Zgodnie z Ambrosiaster (złożonych w Rzymie na koniec IV w.), kobiety diaconate był będącego częścią Montanist (” Cataphrygian “) heretyków.” do szóstych wieku kobiety wpuszczona na wdowy były niekiedy grupy podjąć: się jako deaconesses. Aby zapobiec pomyłkom Rady z Epaone mogą “poświęcenia wdów o który nazywać: siebie deaconesses”. [75] drugi Orleans Rady z dnia (533) postanowił wyłączyć: z komunia kobiety, które miay “otrzyma bogosławieństwo dla diaconate pomimo kanonów i które posiadały zakazywało to ponowne małżeństwo”. [76]Ksieni, lub żon Dyjakonowie także zostay zwany diaconissae, analogicznie do prezbiterianizm lub nawet episcopissae. [77]

Uwaga 71. “Por. może. 100 (MUNIER 99). Ponadto nie jest wyraźnie zakazane dla kobiet “nawet jeśli dobrze polecił i święte” jedna, na nauczanie mężczyzn i do chrzest (por. może. 37. 41; Tamże, 86).

Uwaga 72. Rada Nimes (394-6), może. 2. Por. J. GAUDEMET, Conciles gaulois du IV “siècle (SCh 24 l), Paryż 1977, 127-129.

Uwaga 73. Orange Rady z dnia 1 (441), może. 26.

Uwaga 74. Por. ed. H. 1. VOGELS, CSEL 81/3, Wiedeń 1969, 268.

Uwaga 75. Rada Epaone (517), może. 21 (C. de CLERCQ, Concilia Galliae 511-695, CCL 148A, 1963, 29). Błogosławieńństwy kobiet jako deaconesses stał się powszechny ponieważ rytuańłem nie dostarczyła błogosławieńństwo dla wdów, jak zauważono w drugim Rady z dnia wycieczki (567), mońże. 21 (Tamże, 187).

Uwaga 76. lbidem, 101.

Uwaga 77. Por. II Rady z dnia wycieczki, może. 20 (Tamże, 184).

Odpowiedż:

Prawdą jest, że kobiety diaconate nie była powszechnie na zachodzie. To właśnie z powodu tego uszczerbku dla tego Ameryki Łacińskiej kultury wobec kobiet. Mimo iż jest znaczny, że tak wiele lokalnych życie wydawania dekretów wobec kobiet dyjakonowie. Pokazuje ona w praktyce istniał!

Dla pełnego i prawdziwy obraz kobiety dyjakonowie na Zachodzie, patrz tutaj!

 

Patrz również ordination ryt dla kobiet dyjakonowie na Zachodzie

§ 11. Wnioski dotyczące istnienia ministerstwa

Obecne historycznych opis wskazuje, że ministerstwo deaconesses rzeczywiście istnieją, oraz że ten opracowany nierównomiernie w różnych częściach końścioła. Wydaje się oczywiste, że to ministerstwo nie była postrzegana jako po prostu kobiecej ekwiwalent męski diakonat. Wówczas przynajmniej był to ecclesial funkcji, z których korzysta na kobietach, czasami wymienione wraz ze środkami z subdeacon w wykazie Kościół ministerstw. [78]

Uwaga 78. Wielu komentatorów poszliśmy oparty jest na modelu Ambrosiaster w jego komentarz na temat 1 Tim 3: 11 (CSEL 81, 3; G. L. MULLER (ed.), Der empfänger des Weihesakraments. Quellen zur Lehre i jak der Kirche, nur das Mdnnern Weihesakrament zu spenden, Würzburg 1999, 89): “Ale Cataphrygians, zajęcia tej szansy na popadnięcie w błąd, utrzymywać: w ich głupi lekkomyślność:, pod pretekstem, Paweł skierowana kobiet po dyjakonowie, że jest ona także konieczne rozkazał deaconesses. Wiedzą jednak, że Apostołów wybrał siedmiu dyjakonowie (por. Akty 6: 1-6); jest to za rzekome kobieta nie znaleziono w tym momencie odpowiednie, kiedy my że istnieje tam czytać święte kobiet zgrupowane wokół jedenaście Apostołów (por. aktów 1: 14)? (…) i Pawła zleceń milczenia kobiet w kościele (por. i KR-u 14:-). “Patrz również Jan CHRYSOSTOM, w I Tima horn. 11; PG 62, 555; EPIPHANIUS, Haer 79, 3 (G. L. Müller, Quellen, 88); Rada pomarańczowy (G. L. Müller, Quellen, 98); Rada Dovin (Armenia, 527): “Feminis brak przeprowadzać: ministeria diaconissae praestare wzięo ministerium baptismi” (G. L. Müller, Quellen, 105); SEWILLI ISIDORE, De Eccl. Qff. 1I, 18, 11 (G. L. Müller, Quellen, 109); Decretum Gratiani, może. 15 (G. L. Müller, Quellen, 115); magister RUFINUS, Peterle Decretorum, może. 27, Q. 1 (G. L. Müller, Quellen, 320); robert z YORKSHIRE, Liber poenitentialis, q. 6, 42 (G. L. Müller, Quellen, 322); THOMAS AQUINAS, w I Tima 111, 11 (G. L. Müller, Quellen, 333); itp.

Odpowiedż:

Zawarcie obniżunych faktów. Kobiety diaconate istniały obok diaconate dla kobiet. Chociaż niektóre funkcje różniły się między sobą, zostało ono podjęte przez tych samych wyswięcen.

Notowania od średniowiecza uczonych są również wprowadzające w błąd. Zostały one prawie całkowicie kobiet ignorancka diaconate jako istniały już przez 9 w. w części Wschodniej tego kościoła.

§ 12. Kontrowersje dotyczące sakamentalny?

Był to ministerstwo przyznanych przez nałożenie rąk porównywalne pod względem wielkości którą episkopatu, kapłaństwa i męski diaconate zostały przyznane? Tekst Constitutiones Apostorum wydaje się sugerować: byłoby to, ale to praktycznie jedynym świadkiem tego, a jej prawidłowej interpretacji jest przedmiotem wiele dyskusji. [79]

Uwaga 79. Por. VANZAN, Le Diaconat stałe féminin. Ombres et lumières, w: Dokumentacja Catholique 2203 (1999) 440-446. Autor odwołuje się do dyskusji, w których miały miejsce między R. Gryson, A. G. Martimort, C. Vagaggini i C. marucci. Por. L. SCHEFFCZYK (ed.), Diakonat i Diakonissen, ul. Ottilien 2002, zwłaszcza M. HAUKE, Die Geschichte der Diakonissen. Nachwort i Literaturnachtrag zur Neuauflage des Standardwerkes von Martimort iiber die Diakonissen, pp. 321-376.

Odpowiedż:

Jest to ogromnie błędne oświadczenie

Sakamental może być: udowadniane nie tylko z tekstem w Konstytucja, ale od ogólnej ordination ryt które od początku obfity rękopisy, można udowodnić: na zostały rozpowszechnione przez cały w powszechnym użyciu Wschód i dla wielu, wielu wieków przynajmniej od 5 wieku!

Zwołania sacramentality ‘kontrowersyjnych’ wprowadza w błąd przy głównie uczonych przeciwny sacramentality są notowane, albo tylko kilka obronie uczonych z przeszłości. Nowoczesne stypendium jest pomijane.

§ 13. Na pytanie o sacramentality

W przypadku, gdy nałożenie ręce na deaconesses być: uznawane za ten sam co na dyjakonowie, czy też raczej na takim samym poziomie jak nałożenie rąk na podobszar dyjakonowie i powinien? Jest to trudne do nadrobienia pytanie na podstawie danych historycznych samodzielnie. W następujących rozdziałach niektóre elementy zostaną wyjaśnione, a niektóre pytania będzie pozostają otwarte. W szczególności jeden rozdział zostanie przeznaczony na badanie ściślej jak Kościół poprzez swą teologia i magisterium stała się bardziej świadomi nie rzeczywistość: więte zleceń i jego trzech klas. Ale najpierw należy zbadać: przyczyny które doprowadziło do zniknięcia stae diaconate w życiu Kościoła .

Odpowiedż:

Jest to po prostu prawda nie powiedzieć:, że nie można rozwiązać: tę kwestię na podstawie historycznych dowodów. Znajduje się wiele wspaniałych dowody na istnienie pełni nie ordination rite.

Ponieważ mężczyźni i kobiety były ku poprzez równoległe obyczajów, jeżeli kobiet nie były sacramentally ku dyjakonowie, ani były mężowie!

Powrót do kobiet dyjakonowie-Opis? ?

Wstęp? Opis? Rękopisy? Szukaj?
Pełną dokumentację na temat wszystkich starożytnych


Wijngaards Institute for Catholic Research

The Institute is known for issuing academic reports and statements on relevant issues in the Church. These have included scholars’ declarations on the need of collegiality in the exercise of church authority, on the ethics of using contraceptives in marriage and the urgency of re-instating the sacramental diaconate of women.

Visit also our websites:Women Deacons, The Body is Sacred and Mystery and Beyond.

You are welcome to use our material. However: maintaining this site costs money. We are a Charity and work mainly with volunteers, but we find it difficult to pay our overheads.


Visitors to our website since January 2014.
Pop-up names are online now.

The number is indicative, but incomplete. For full details click on cross icon at bottom right.


Please, support our campaign
for women priests

Join our Women Priests’ Mailing List
for occasional newsletters:

Email:
Name:
Surname:
City:
Country:
 
An email will be immediately sent to you
requesting your confirmation.


 

Cytując ten dokument proszę podać jako źródło www.womenpriests.org!

Kobiety-diakoni

Kobiety-diakoni

Kobiety-diakoni

Kobiety brały czynny udział w posłudze duszpasterskiej Kościoła od najdawniejszych czasów. Nie jest łatwo dojść do tego jak duży był jej zasięg, częściowo z braku dokumentacji, częściowo dlatego, że ta posługa przyjmowała różne formy i nadawano jej rozmaite nazwy. W ciągu dwóch pierwszych wieków ‘wdowy’ wykonywały większość funkcji apostolskich należących do kobiet. Wzrost, a później zanik diakonatu kobiet ma zawiłą historię.

W tej dyskusji oprzemy się na najważniejszym dla nas niezaprzeczalnym fakcie, że od drugiego do siódmego wieku, lub nawet dłużej, Kościół udzielał ważnych święceń kobietom wykonującym funkcje duszpasterskie.

  1. Święcenia diakońskie udzielane kobietom były autentyczyne i sakramentalne, i we wszystkich zasadniczych elementach zgadzały się ze święceniami których udzielano mężczyznom.
  2. Wyświęcanie kobiet diakonów miało aprobatę synodów kościelnych.
  3. Zadania kobiet-diakonów były równoległe do zadań mężczyzn, z dodatkiem pewnych specyficznych funkcji wynikających z roli i potrzeb kobiet w owym czasie.Te zadania stanowiły pełną posługę duszpasterską.
  4. Dokumenty historyczne potwierdzają, że diakonat kobiet funkcjonował przez całe wieki, zwłaszcza w Grecji, w Syrii i w całym świecie bizantyjskim.

Ponieważ diakonat stanowi część sakramentalnych święceń kapłańskich, wynika z tego, że jeśli kobiety mogły otrzymywać ważne święcenia diakońskie, mogą również otrzymywać święcenia kapłańskie.

Sobór Trydencki zdefiniował:

“Ktobykolwiek twierdził, że w Kościele Katolickim nie istnieje ustanowiona Boskim nakazem hierarchia, składająca się z biskupów, kapłanów i diakonów, niech będzie przeklęty”. (Denziger nr 966).

Wróć do Kobiety-diakoni – Ogólne spojrzenie? Przeczytaj artykuł ‘Women were Deacons’ w londyńskim tygodniku The Tablet z 8 maja 1999


Wijngaards Institute for Catholic Research

The Institute is known for issuing academic reports and statements on relevant issues in the Church. These have included scholars’ declarations on the need of collegiality in the exercise of church authority, on the ethics of using contraceptives in marriage and the urgency of re-instating the sacramental diaconate of women.

Visit also our websites:Women Deacons, The Body is Sacred and Mystery and Beyond.

You are welcome to use our material. However: maintaining this site costs money. We are a Charity and work mainly with volunteers, but we find it difficult to pay our overheads.


Visitors to our website since January 2014.
Pop-up names are online now.

The number is indicative, but incomplete. For full details click on cross icon at bottom right.


Please, support our campaign
for women priests

Join our Women Priests’ Mailing List
for occasional newsletters:

Email:
Name:
Surname:
City:
Country:
 
An email will be immediately sent to you
requesting your confirmation.


 

Cytując ten dokument proszę podać jako źródło www.womenpriests.org!

    Zwyczajne powszechnych magistrat

    Zwyczajne powszechnych magistrat

"I would want to be a priest"

    Zwyczajne powszechnych magistrat

Warunki oddziaływające jego niezawodna nauczania

Drugi Watykanska Rada opisane powszechnej zwykłych magistratem precyzyjniej i wyrażone warunków, w jakich naucza on bowiem nieomylny:

“Mimo że nie posiadają indywidualnych biskupów na prawa poszczególnych i nie omylnych, niemniej jednak obwoływaj Chrystusa doktryny dzięki ilekroć, mimo że rozproszony przez światową, ale nadal utrzymuje obligacji o komunia między sobą oraz z Piotrem następcą, i izba nauczania sprawach wiary i moralności, są one w porozumieniu z jednej pozycji, które mają być ostatecznie przechowywane.
Jest to tym bardziej jednoznacznie sprawdzić kiedy, zebrali w formie patriarcha rady, są one nauczycieli i sędziów wiary dla operatorów świadczących moralności i Kościoła, których definicje musi być przestrzegana wraz z przedłożeniem wiary.”Lumen Gentium § 25d-e.

Od tego tekstu Rady i innymi dokumentami w którym się zależy, pięć warunków mogą wyraźnie uznaje się:

  1. Kolegialny działania..
    Jest oczywiste, że biskupów musi być zaangażowany w sposób kolegialny sprawowania władzy nauczania.
  2. Jak ‘sędziowie’
    Biskupów musi mieć prawo do wyrażania swoich własnych uznane za opinię.
  3. Do eksploatacji wiary całego kościoła.
     Biskupów musi posłuchaj Słowo Boże i ‘sensus fidelium.’
  4. Odnośnie wiary i moralności.
    Nauczanie musi dotyczyć spraw odnoszących się do przedmiotu wiary.
  5. W nauczaniu świadomie nałożone jako ostateczne.
    Biskupów musi chce narzucić doktryny, która odbędzie się definitywnie.

Będziemy teraz badanie każdej z tych warunków szczegółowo.

Warunek 1. Kolegialny działania

Mimo że nie posiadają indywidualnych biskupów na prawa poszczególnych infallibility, mogą one jednak obwoływaj Chrystusa doktryny dzięki. To jest tak, nawet jeśli są rozproszone na całym świecie.’

Ponieważ pierwszy klauzuli zaprzecza, jakoby dla poszczególnych na prawa poszczególnych biskupów nieomylnośc którzy mogą one są oczywiście dzięki mówić biskupów podejmowanych wspólnie: innymi słowy, jest to pod kolegium jako takich, na prawa poszczególnych nieomylnośc cieszy. Teraz jeśli poszczególnych biskupów nie są niezawodna, sam suma nie byłoby im niezawodna albo. W pewnym więc realny sposób, każde niezawodna nauczania przez biskupów musi wiązać się kolegialny korzystanie przez nich nauczania organu. To oczywiście wymaga uczestnictwa przed papieżem do obowiązków szefa kolegium.

Kolegium biskupów że można uczyć dzięki nie tylko wtedy, gdy zostaną zebrane w ramach patriarcha rady, ale również, gdy rozproszone na świecie. Problem jednak to: w jaki sposób zdyspergowana kolegium uczyć w sposób kolegialny? Francis Sullivan omawia niektórych z rozwiązań.

“W uroczystym prezentuje opinię z definicji jest ogromnie niezwykły wykonywania magistrat, w którym pod jej kolegium na i sędziów to kwestia wiary w ściśle kolegialny sposób. Aż do teraz, to było możliwe tylko wtedy, gdy biskupi zostały faktycznie zebrane w patriarcha rad. Tak, historycznie, warunkiem wymagane do kolegium pod które mają być przedmiotem niezawodna prezentuje definicja została iż zostaną połączone w ramach patriarcha rady.”

“Na pytanie może zostać podniesiona czy, w przyszłości, być może będzie możliwe dla pod kolegium do korzystania z takich obrady i wyrok w sposób ściśle kolegialny sposób, nie będąc fizycznie zgromadzone w jednym miejscu. Biorąc pod uwagę najnowsze postępy w zakresie metod globalnej komunikacji, wydaje się nie być wykluczone że takie wspólne obrady wymaganej do uzyskania ściśle kolegialny decyzja może być możliwe bez o rzeczywistym zgromadzenia biskupów w ugodowy aula.”

“Inną kwestią jest pytanie czy grupa biskupów i autoryzowane przez ich wybrani stowarzyszeni biskupów o reprezentowanie całego episkopatu mogłoby, wraz z papieżem, będą przedmiotem najwyższego organu władzy nauczania, zdolne do określenia dogmatu wiary. Z uwagi na fakt, że w ekumenicznego pierwszego tysiąclecia rad całego zachodniego episkopatu była reprezentowana przez tylko dwóch lub trzech biskupów, a biskup legacja do Rzymu, wówczas wcale nie wydaje się niemożliwe dla organu całe kolegium są wykonywane pod przez jednostkę wybranych przez nią reprezentantów. Taki organ musiałyby być upoważnione do podejmowania decyzji wraz z pełnym papieża z wynikiem głos. W związku z tym musiałyby być różne od liczni biskupi z ustalonych przez Papieża Pawła VI w 1965 r., który, w składzie, jest wyłącznie przed papieżem organu doradczego, z jedynie konsultacyjnego głos.”

Od: Francis A. Sullivan, Magisterium. Nauczanie władzy w kościele Katolickim, Gill & własnym, Dublin 1983, pp. 100-101.

 Należy zauważyć że prawdziwe kolegialny działanie wymaga nie tylko omówienie z pojedynczymi papież lub biskupi biskupi konferencje, ale także bezpłatne dyskusji biskupów między sobą.

Oceny: w odniesieniu do ordinaci kobiet nie takie kolegialny zaangażowania światowej episkopatu miała miejsce.

Warunek 2. Biskupów działać jako’ sędziów wiary.

‘Są one nauczycieli i sędziów wiary i moralności powszechnego kościoła. . .’

 Jest ogólne zasady moralne teologia i Kościół ustawy, która ludzkiego działania nie są ważne, chyba że są one wykonane z pełnym ludzi obrady i wolność wyboru.

  • Jeśli wszystkie chrześcijańskie wierny mieć swobodę studium pytania o wierze i szczerze wyrazić swoją opinię o nim (Kanon 212, §3); jeśli teologów cieszyć się właśnie akademickiego wolności(Kanon 218), biskupi zbyt powinna posiadać tej swobody i mieć obowiązek dokonać odpowiedzialne korzystanie z niego.
  • Jeśli biskupi są dla zabezpieczenia ‘ zajęcia wolności w dalszym toku dochodzenia do prawdy o wierze’ (Canon 386 §2), oni sami muszą cieszyć się podobne wolności.
  • Jeśli poinformował wiedzy lub brak moralnego przymus unieważnia czyny ludzkie takich jak oddał głos (Kanon 172 §1), wprowadzając religijnego zgromadzenia (Kanon 643), lub zawarciem małżeństwa (Kanon 1103), każdy nauczania działalność prowadzoną przez biskupów bez odpowiedniej wiedzy lub wykonane na podstawie moralne przymus jest nieważny zbyt.
  • Canon 126 wyraźnie stwierdza: ‘A prawną aktu wprowadzane z powodu niewiedzy lub element, który błąd dotyczący stanowi jego czynną lub które stanowi zgodnie condito sine qua non jest nieważne’. Ponieważ argumenty wysuwane Pismu i tradycji dotyczące ordinacij kobiet należą do istoty jakiekolwiek orzeczenie o tym, czy kobiety mogą być ku, którzy są biskupi ignorancka o tych argumentów, lub posiadają błędne poglądy na nich, nie rozstrzygania ważnego wyroku co do kwestii.

“Pewne jest, że w celu pod kolegium do być przedmiotem prezentuje definicji, biskupów muszą zostać pełniących swoje funkcje jak’ sędziowie wierze ‘(Lumen Gentium § 25) na prawdziwie wynikiem sposób. To koniecznie obejmuje warunku, że biskupów mieć możliwość swobodnego wyrażania swoich własnych wyrok: innymi słowy, to nie będzie pod ciśnieniem takich jak gdyby przymus lub pozbawia ich rzeczywistego przedstawienia swoich poglądów w wolności. Jak wiadomo że krytycy Watykanem i, zarówno w ubiegłym stuleciu a niedawno, posiada opłata że naciski na biskupów przez papieża Piusa IX był taki, że obrady Rady nie były to prawdziwie wolne. O ile mi wiadomo, nie obrońca Watykanem i zakwestionował głównych przesłankę ich argument: a mianowicie że episkopatu musi być wolny od przymusu w celu ich a przedmiotem wynikiem procesu podejmowania decyzji wymaganych dla uzyskania ugadowe wyjaśniac wiary. To samo ma zastosowanie do kolegium pod teraz.

Od: Francis A. Sullivan, Magisterium. Nauczanie władzy w kościele Katolickim, Gill & własnym, Dublin 1983, str. 101.

Oceny: Nie ma uzasadnionych wątpliwości zarówno o odpowiedniej wiedzy posiadanej przez biskupi i ich wolności w bieżącym klimat kościoła.

(1) Ze względu na energicznym tłumienia sprzeczne opinie teologicznej, jest wątpliwe, czy biskupów miały możliwość zapoznania się z odpowiednich informacji na ten temat wystarczająco Pismu i tradycji w sprawie tej sprawy. Oczywiście najbardziej biskupi nie są wystarczająco zdaje sobie sprawę z faktu, że większość teologów nie widzi podstawowych zastrzeżeń do ordinacij kobiet.

(2) Istnieją dowody, że Rzymu, który został wywierają znaczną presję na biskupów do upadku zgodnie ze swoim własnym myślenia. Biskup są obecnie powiedział reporterowi, zarówno w sferze publicznej i za pośrednictwem korespondencji prywatnej, aby rygorystycznie wyrazić sprzeciw wobec tych, którzy obecni argumenty za tym ordinacja kobiet.” Biskup powinien udowodnić swoje możliwości i zarobkowej przywództwa zastrzeżenie przez zdecydowanie odmawiając wsparcie dla tych ludzi – czy osoby lub grupy-którzy bronić priestly ordinacja kobiet, czy robią to z nazwą postępu, praw człowieka, współczucia lub z jakiejkolwiek przyczyny może on być (list do zgromadzenia chrześcijańskiej doktryny, dążenia Romano13 Wrzesnia 1983). Takie działania ze strony Rzymu kwoty do moralnego przymus, mogą również unieważnić zdolności do działania w charakterze wielu biskupów niezależnych ‘sędziów wiary.’

Tym samym stanie oczywiście dotyczy papieża zbyt. “Papieża musi przedstawić swoją decyzję do zdefiniowania przy jednoczesnym z dnia w dobrym stanie umysłu i wolne od przymus. W przeciwnym razie nie może on być uznany za korzystanie z jego najwyższy organ nauczania” (F. Sullivan, Ib.).

Warunek 3. Słuchając wiary całego kościoła.

W odpowiedzi na te artykuły Gallican duchownych w 1682 AD, która przewidywała, że on niezawodna zestawienia papież potrzebuje kolejnych zgody Kościoła, Pierwszy Watykanem Rady uczył że definicje tego samego Rzymskiego papież są poprawy osobiście, a nie od zgody na Kościół’ (Pastor Aeternus, §11). Kolejne zgody jako warunek poprawy byłby rzeczywiście zniweczyć nauczanie moc następujących i biskupów.

Jednakże nie oznacza że albo papieża lub kolegium biskupów może właśnie uzupełnić naukach przez siebie samych. Mogą jedynie obecny jako nauczania tego, co ich znaleźć w depozyt wiary, depozyt, którego został wydany w sprawie wyraźne i ukrytych wiary świadomość na temat całego Kościoła, w tym wiernym. W ten sposób mówi o nim Watykan II.

Lumen Gentium §25(k). “Rzymski Pontyf  papież i biskupów, w związku ze stanowiska oraz wagę sprawy, poprzez zamontowanie oznacza pieczołowicie dążyć do tego celu zbada właściwie objawienie i aby dać apt wypowiedzi na jego zawartość; ale nowej opinii publicznej objawienia nie akceptują jako odnoszące się do boskiej depozyt wiary.”

Uwaga wyposażenie aby się pytała oznacza odpowiednio oczywiście obejmować sposób uczciwy i dokładnego zbadania argumenty wysuwane Pismu i tradycji oraz konsultacji wiarygodnego i niezależnego teologów którzy udowodniły swoją kompetencję w tej sprawie.

Lumen Gentium § 12(a). Lud święty Boże akcji również w Chrystusa prorokiem urzędu; upowszechnia za granicą dzienny świadka do niego, w szczególności poprzez przekazanie jej życia wiary i miłości oraz służąc do Boga na ofiary chwalić, które dają cechą wargi chwalić się jego nazwa. W całym ciele wiernych, ponieważ są one pomazał on Święty przez, nie błądzą w sprawach wiary.”

Lumen Gentium §35(b) Chrystusa wcale to nie tylko poprzez hierarchii którzy uczyli w jego imieniu i z jej upoważnienia, lecz również poprzez którą on laikat dokonał świadków i do którego dał zrozumienia wiary (sensus fidei) oraz ze słowa łaski tak, aby moc Ewangelii może w swoim codziennym wynijdzie butów i życia rodzinnego społecznych.

Uwaga: Papieża i biskupów jest zwracanie uwagi mają do sensus fidei, i.e świadomości wiary filc i doświadczonych przez zwykłe wierny którzy udział w ogólnym prorokiem urzędu kościoła i wy kościele całym.

Dei Verbum § 10 (d). “Ten nauczania urzędu [=magisterium] nie jest wyższa od słowo Boże, ale jest jego pracownikiem. Naucza on bowiem jedynie to, co zostało przekazane do niego. Czytając ją do niej pobożny, upilnowanie ją skrupulatnie i wyjaśnienie jej wiernie w zgodzie z boskich komisji oraz z pomocą Świętego Ducha. Zwraca on od tego pierwszego depozytu wiary prezentuje on wszystko co do podejrzeń co pobożnie ujawniło.”

Uwaga Papieża i biskupów zależeć w ich nauczania urzędu na temat wiary kościoła. Zacytować F. Sullivan: “jest najważniejsze, jednakże, aby zauważają, że choć Watykanem i zgodnie z zasadami w zależności od osoby prawne papieskiego definicji pod zgody, nie, a w rzeczywistości nie może wykluczyć prawdziwy uzależnienie papieskiego definicje na wiary kościoła. Przed papieżem [i biskupów ] można określić jako dogmatu wiary tylko tego co zawarte w złożeniu objawienia. Teraz Dei Verbum podpowiada nam, że sakralnej depozyt słowa Bożego zostało powierzone Kościoła (Dei Verbum 10) i sytuacja jest zborowi, który w jej nauczania, o życiu a kłaniajcie kresu i ręce na depozyt do narodu (Dei Verbum 8). Jeżeli, a następnie, przed którą można określić jako niczego boski ujawniła, że papież musi ‘słuchać słowa Bożego’ (Dei Verbum 10), jeśli to słowo Boże zostało powierzone Kościoła (Dei Verbum 10), i został wydany w dniu jej nauczania, o życiu a kłaniajcie (Dei Verbum 8), wynika, że przed papieżem można zdefiniować dogmatu musi on posłuchaj Kościoła, i że może określić jako dogmatu jedynie to, co stwierdza w wierze kościoła. Przed papieżem nie ma źródło objawienia, które jest niezależne od wiary-życia kościoła. Ja miałem już w Watykanie powiedział, Ducha Świętego jest zobowiązał się do niego nie tak aby za objawienie Ducha urzędnik może ogłosić nowe ale raczej, że doktryny z duchem  pomocy mógłby straży i wyjaśnić objawienie przekazywaną z Apostołów. Z tego wynika, że papież [i biskupów] po prostu nie definiują dogmatu wiary bez konieczności w niektórych realny sposób konsultacji z wiary Kościoła, na które można określić jako dogmatu tylko czegoś, co było i jest ona wręczył w sprawie nauczania, na życie a kłaniajcie kościoła. (Magisterium, Ib. pp. 103-104).

W drugim Watykanem Rady włączone do jej skład na naukę o papieskiego nieomylnych kilku wyjaśnień, w Watykanie i zostały pozostawione do biskup Gasser do wprowadzenia w jego wyjaśnien relatio: (1) Rada wyraźnie odróżnić od roku papież jako operatorów świadczących pastora i jako osoba prywatna; (2) nie wspomniano o potrzebie na papieża na posługiwanie się odpowiednie środki dochodzenia, a co ważniejsze, (3) to twierdził, że w tym prawidłowego wykonywania tego niezwykłego magisterium o zgodę na cały Kościół nie może już nigdy być brakowało środków.” Richard R. Gaillardetz, nauczania z Urzędu, A Teologia of the Magisterium w kościele, Liturgiczne Prasy, Collegeville 1997, str. 219.

Oceny: Nie wydaje się że albo papież lub biskupi mają odpowiednie konsultacje z wiary kościoła.

(1) Sporej części wierny jest głęboko przekonany, że nie będzie żadnego ważnego powodu w naszym chrześcijańskiej tradycji do wykluczenia kobiet z święte zleceń. To przekonanie systematycznie rośnie na przekór Rzymu opozycji, a zwłaszcza tak w krajach, gdzie zwykli wierny mieć dostęp do lepszego teologiccnej edukacji.

(2)Zdecydowana większość niezależnych teologów jest przekonany, że ani studium Pismu i tradycji, ani teologial refleksje może mieć uzasadnione obecnie obowiązujący zakaz kobiet kapłani. To przekonanie jest wyraźnie stwierdziła na przekór Rzymu prób uciszenia sprzeciwu teologów.

Warunek 4. Odnośnie wiary i moralności.

Jest oczywiste, że w ‘zwykłych powszechnych magisterium’ może jedynie dzięki uczyć w sprawach wchodzić w depozyt wiary lub które są zawsze związane z nimi.

Przedmiotem nauczania niezawodna zostało opisane w różnych Rad:

  • “To prawda i dyscypliny są zawarte w piśmie książek i niższy tradycji, które, otrzymane przez Apostołów z ust Chrystusa osobiście albo ze sobą Apostołów, pod wymową Ducha Świętego przez, mają zstąpi ku nam, przekazywanie, które były z rąk do rąk,. . . Wymienieni tradycji oraz tych stacji do wiary, aby moralności, za miejsce dyktowane, albo przez Chrystusa przekaz ustny własnych, ani przez Ducha Świętego, i w celu zachowania w kościele Katolickim poprzez ciągłe spadków; w Trent (AD 1546), Dekret pismo dotyczące i tradycji §3.

  • ‘A doktryny wiary i moralności, musi być prowadzona przez universal Kościoła’; w Watykanie I (1870 AD), Pastor Aeternus §11.
    Biskup Gasser, rzecznik Teologicznej Komisja wyjaśniła, że wtórne obiektem nomylności był prawd które są koniecznie wymagane w celu zapewnienia złożenia objawienie mogą być przechowywane w stanie nienaruszonym; prawdę bez których złożono wiary nie można było chronione i wyjaśnić (Schema de Konkurs Primum Świętego, Canon ix, Mansi 51, 552, patrz: Mansi 52 również, 1226).
  • “I ta nomylności z którym boskich odkupiciel idei jego Kościół jest zasilany przy określaniu doktryny wiary i moralności, jeśli chodzi o rozszerza złożenia objawienie przedłuża, które muszą być religijnie strzeżone i wiernie rzeczy;” w Watykanie II (1964 AD), , Lumen Gentium §25(f).

    Teologiczna Komisji w Watykanie II wyjaśnił tekst w następujący sposób: ‘Clem ustalonym w latach Kościoła i nomylnośc więc wyjaśnione, ma samego rozszerzenia jak wykazało osad; w związku z tym objęła wszystkie te rzeczy, i tylko do tych, które bezpośrednio odnoszą się do depozytu ujawniły się, lub są wymagane w celu umożliwienia tym samym depozyt mogą być chronione i religijnie wiernie rzeczy. . . ’ (Acta Synodalia Concilii Punkt II, III/I, str. 251.)

Oceny: Sprawa może być dokonane dla uznania przez ordinacij lub braku ordinacij kobiet kwestią, która nie będzie wchodzić w uzasadnionym celem niezawodna nauczania władzy.

Jezus Chrystus miał wizję stworzenia na ‘Ziemi Królestwo jego Ojca’. Porozumienia między to ze on teologów nie jest bezpośrednio zamierza znaleźć instytucjonalny Kościół jakim go znamy obecnie. On prawie na pewno nie projektowania struktur instytucjonalnych szczegółowo. Z architektonicznymi Wielki zleceń podjął jej obecnym kształcie w odpowiedzi na presję kulturalnych w czasie ciąży środowiska. Odczytać Kerkelijke Ambt, przez E. Schillebeeckx, Overveen 1980.

Zebraniem na doktryny nie przedstawiła przekonujących argumentów do wykazania, że płeć tych, które mogą lub nie mogą być ku jest częścią ujawniło doktryny, lub koniecznie odnoszący się do niego. Edward Schillebeeckx OP powiedział, że nomylnośc zestawienia na kobiet ordination jest niemożliwe ponieważ dogmatically jest sprawą kościoła porządku, a nie od naszej wiary rdzenia (Krajowa Katolickiego Reporter, 8 grudnia 1995 r.).

Warunek 5. W nauczaniu świadomie nałożone jako ostateczne

Dla biskupów do korzystania z ich niezawodna zwykłych magisterium, to muszą one łączyły ich w jednej propozycji do określonej jako nauczania która ma się odbyć ostatecznie (tamquam ostateczne tenendam) (Lumen Gentium 25d). Wyjaśnienie tego wyrażenia w czasie do Rady był następujący: ” Biskupi uczyć się doktryny, które mają być ostatecznie przechowywane w momencie, z najwyższym stopniem ich upoważnienia, są one zobowiązuje jego wierny do nadania stały się stroną nieodwołalnego zgodę na niej.”

W jego komentarz na temat tego ustępu Lumen Gentium, Karl Rahner podkreśla znaczenie tego warunku:

‘Tekst przewiduje wyraźnie, że nie może być mowy o niezawodna nauczania zwykłych magisterium. . . Tylko kiedy jednomyślne nauczania całego episkopatu proponuje się kwestią wiary i moralności odbędzie się ostatecznie (tamquam ostateczne tenendam). Absolutnie ścisłe i nomylna zgoda musi być wyraźnie wezwała do …. W związku z tym nie każdy doktryny nauczył jednomyślnie przez cały episkopatu jest samo w sobie niezawodna, nawet kiedy zajmuje się on wiary i moralności lub zamierza to uczynić. W projekcie z dnia 10 listopada 1962 r., nr 30, pp. 29-31, nie zawierała klauzulę tamquam ostateczne tenendam, który jest bardzo ważne w orzekaniu o zamiarze z dnia na ostateczny tekst. Dlatego określona tylko jednomyślność jest kryterium, które możemy użyć do nomylnośc  z doktryną proponowane. Tekst nie, co oczywiste podjęcie trudne pytanie, która może o praktyczne konsekwencji na się czasy, w jaki sposób tego specjalnie wykwalifikowanych jednomyślność ma być stwierdzona przez wierny którzy są zobowiązane do przypuszczenia. Karl Rahner, Komentarz na temat dokumentów z Watykanem II, Nowy Jork 1965, pp. 210-211.

Dalsze Rahner sztuki tę kwestię w jego artykułu na’Magisterium ‘w Sacramentum Mundi, gdzie był mówi:

‘W przypadku, gdy dogmatu ma być nauczanych przez zwykłe magisterium z całego episkopatu, bez pojednawczy lub papieskiego definicję, tak jak jest całkiem możliwe nie wystarczy że doktryny się a o moralnych jednomyślności ze strony całej episkopatu. Jest dalej wymaga się, by doktryny jest wyraźnie a’ tamquam ostateczne tenendam ‘(Lumen Gentium 25). W związku z tym sam de facto powszechności Kościoła doktryny związanych z wiary nie jest wystarczające. To było często założyć w przeszłości, z praktyczne znaczenie, że doktryny jest poprawa w kościele jedynie dlatego, że było generalnie nauczył bez wyraźnie zauważalny contradiction przez znaczny okres. Tego samego zdania jest sprzeczna z faktów, ponieważ wiele doktryn które były powszechnie raz posiadanych okazały się być problematyczne lub błędne, i jest zasadniczo wybiórczy. Por. Magisterium, Sacramentum Mundi, Nagroda i Nagroda, Nowy Jork-Dublin, vol. III, str. 356.

Oceny: Na kolegium biskupów nie zaproponowały od zakazu ordination kobiet jako doktryny się ostatecznie przechowywane

Sprzeciw? Może Rzym nie wypowiada się w imieniu wszystkich biskupów? Odpowiedź Nie czyli: nie nastąpi on odbył się naprawdę je w sposób kolegialny, tak iż, oraz wykonują swoje obowiązki kolegialny, z pełnym wiedzy o faktach i bez moralnych przymus, mogą swobodnie sędzia dotyczące sprawy i wyrażania swoich własnych opinii.

Ogólny wniosek

The universal zwykłych magisterium nie podjęła decyzji o z niezawodna nauczania władz, że kobiety powinny być zakazane od wyswięcen kapłanskich, ponieważ żadna z jej podstawowe warunki mają z pewnością zostały spełnione:

  • Biskupów nie działała w sposób kolegialny
  • Biskupów nie mówił, jak sędziowie wiary na swoich własnych prawach;
  • Biskupów nie mają odpowiednio wysłuchali Kościoła;
  • Płeć kandydatów do kapłaństwa jest sprawą kościoła porządku, nie rdzenia naszej wiary;
  • Biskupów nie nakłada na naukę, które mają być ostatecznie przechowywane.

W związku z tym teologia zasada obowiązuje tutaj, że nie rozumie się jako doktryny dzięki zdefiniowane chyba że jest wyraźnie ustalone jako takiej.”

Kanon 749, § 3.

Znajdą Państwo także jak kluczowych teologów na całym świecie byli odrzucić z powodu roszczeń Zgromadzenia dla doktryny.

John Wijngaards


Wijngaards Institute for Catholic Research

The Institute is known for issuing academic reports and statements on relevant issues in the Church. These have included scholars’ declarations on the need of collegiality in the exercise of church authority, on the ethics of using contraceptives in marriage and the urgency of re-instating the sacramental diaconate of women.

Visit also our websites:Women Deacons, The Body is Sacred and Mystery and Beyond.

You are welcome to use our material. However: maintaining this site costs money. We are a Charity and work mainly with volunteers, but we find it difficult to pay our overheads.


Visitors to our website since January 2014.
Pop-up names are online now.

The number is indicative, but incomplete. For full details click on cross icon at bottom right.


Please, support our campaign
for women priests

Join our Women Priests’ Mailing List
for occasional newsletters:

Email:
Name:
Surname:
City:
Country:
 
An email will be immediately sent to you
requesting your confirmation.


 

Cytując ten dokument proszę podać jako źródło www.womenpriests.org!

Dokumenty

Dokumenty

2 Papieskie nauczanie na temat niewolnictwa

ABY UJRZEĆ TRADYCJĘ KUKUŁCZEGO JAJA w akcji, przeanalizujemy przeszłe nauczanie Kościoła na temat niewolnictwa. Bo, wierzcie lub nie, przez ponad 1500 lat przywódcy Kościoła podtrzymywali jako katolickie nauczanie, że niewolnictwo jest legalną instytucją. A nawet gorzej – argumentowali, że niewolnictwo jest instytucją zasadniczo ustanowioną z woli Boga!

W 1866 r. wikariusz generalny regionu Galla w południowej Etiopii zadał Kongregacji Nauki Wiary pytanie: „Czy niewolnictwo jest w harmonii z doktryną katolicką?”. Należy pamiętać, że w tamtym czasie niewolnictwo zostało już zakazane w Wielkiej Brytanii i wszystkich jej posiadłościach, w Stanach Zjednoczonych, Austrii, Francji, Prusach, Rosji, Chile, Ekwadorze, Argentynie, Peru, Wenezueli i większości innych cywilizowanych krajów. Pomimo tego Kongregacja odpowiedziała na to stanowczym „tak”.

Niewolnictwo samo w sobie, rozważane w jego zasadniczej naturze, nie jest w ogóle sprzeczne z prawem naturalnym i boskim, i mogą istnieć wielorakie sprawiedliwe tytuły do niewolnictwa, a mówią o tym uznani teologowie i komentatorzy świętych kanonów …

Nie stoi w sprzeczności z prawem naturalnym i boskim, aby niewolnik był sprzedawany, kupowany, wymieniany lub darowany pod warunkiem, że w tej sprzedaży, zakupie, wymianie lub darze są ściśle spełnione należne warunki, o których piszą i które wyjaśniają uznani autorzy. Wśród tych warunków do najważniejszych należą: aby kupujący sprawdził dokładnie, czy wystawiony na sprzedaż niewolnik został pozbawiony wolności sprawiedliwie czy nie; i aby sprzedawca nie miał nic wspólnego z czymś, co mogłoby zagrozić życiu, cnocie lub wierze katolickiej niewolnika, który ma zostać przeniesiony w stan posiadania innej osoby. (1)

Innymi słowy, choć powinno chronić się życie, cnotę i wiarę niewolnika, niewolnictwo jako takie jest a) w harmonii z prawem naturalnym – czyli naturą ludzką taką, jak ją stworzył Bóg; oraz b) w harmonii z wolą Bożą objawioną w Piśmie. Obecne nauczanie Kościoła jest – Bogu dzięki! – odmienne. Sobór Watykański II zadeklarował, że każda forma niewolnictwa „sprzeciwia się [ona] zamysłowi Bożemu”2 i że Kościół wspiera Powszechną Deklarację Praw Człowieka, która odrzuca wszelkie niewolnictwo jako sprzeczne z naturą ludzką. Nowy oficjalny katechizm Kościoła katolickiego potwierdza tę zasadę.

Siódme przykazanie zakazuje czynów lub przedsięwzięć, które dla jakiejkolwiek przyczyny – egoistycznej czy ideologicznej, handlowej czy totalitarnej – prowadzą do zniewolenia ludzi, do poniżania ich godności osobistej, do kupowania ich, sprzedawania oraz wymiany, jakby byli towarem. Grzechem przeciwko godności osób i ich podstawowym prawom jest sprowadzanie ich przemocą do wartości użytkowej lub do źródła zysku. (nr 2414)

Jeśli takie jest obecne nauczanie Kościoła, w jaki sposób wsparcie niewolnictwa znajdowało miejsce w katolickim nauczaniu aż do końca dziewiętnastego wieku? Odpowiedź brzmi: było to zaszczepione jako kukułcze jajo.

Dostrzeżenie nieuchwytnego kukułczego rodzica
Ta fałszywa tradycja wywodziła się z greckiej filozofii, a dokładniej jej prominentnego bohatera, Arystotelesa (384-322 p.n.e.). Idee Arystotelesa wpłynęły na Ojców Kościoła w sposób ogólny. Ale to przede wszystkim w średniowieczu został on „na nowo odkryty” przez Kościół, a jego opinie zostały oprawione w konkret przez kościelne prawo i doktrynę. Arystoteles wyciągał wnioski ze swoich obserwacji. Nauczał, że niewolnictwo jest rzeczą naturalną, ponieważ niektórzy ludzie wydają się być przeznaczeni przez naturę do niewolnictwa.

Z natury bowiem jest niewolnikiem ten, kto może być własnością drugiego (dlatego też i należy do drugiego) i kto o tyle tylko ma związek z rozumem, że go spostrzega u innych, ale sam go nie posiada. Także inne istoty żyjące niczego przecież nie obejmują rozumem, ale kierują się tylko wrażeniami zmysłowymi. […] Niewielka jest też różnica w użyteczności, bo obie grupy, zarówno niewolnicy, jak zwierzęta domowe, pomagają fizycznie do zaspokojenia niezbędnych potrzeb.*

* Arystoteles, „Polityka”, cytat za: http://www.academia.edu/9290416/Arystoteles_polityka.asp

Następnie Arystoteles kontynuuje opisując pozycję niewolnika i jest to naprawdę przerażające. Niewolnik nie jest niczym więcej niż „narzędziem swego pana”. Wraz z żoną i wołem jest niezbędnym zwierzęciem jucznym gospodarstwa domowego. Należy o niego (lub nią) dbać – z czysto ekonomicznych przesłanek. Ale niewolnicy nie mają prawa do rozrywek czy czasu wolnego. Nic do nich nie należy i nie mogą podejmować żadnych decyzji. Nie mają udziału w radości i szczęściu oraz nie są członkami wspólnoty.(3)

Z tej samej przyczyny Arystoteles usprawiedliwia również wojny, aby zdobyć nowych niewolników, ponieważ niektórzy ludzie „są z natury przeznaczeni do podlegania władzy, nawet jeśli się temu opierają”, tak jak dzikie zwierzęta, które trzeba oswoić. Mówi nawet, że do pewnego stopnia wszyscy cudzoziemcy należą do tej kategorii. „Dlatego to powiadają poeci: słuszną jest rzeczą, by Hellenowie nad barbarzyńcami panowali, jako że barbarzyńca a niewolnik to z natury jedno i to samo.”(4) Przypadkiem to również Arystoteles nauczał, że jest nieodłączną częścią ludzkiej natury, iż kobieta jest zdominowana przez mężczyznę. Niewolnicy, oswojone zwierzęta i kobiety znajdują się w dość podobnych kategoriach.

Oswojone zwierzęta są bowiem z natury lepsze od dzikich, a dla nich wszystkich korzystniejszą rzeczą jest służyć człowiekowi, bo w ten sposób chronią się przed zniszczeniem. Tak jest również z rodzajem męskim i żeńskim, z których pierwszy jest z natury silniejszy, drugi słabszy; toteż ten panuje, a tamten mu podlega.*”(5)

Dominująca tradycja kulturowa postrzegała społeczeństwo jako ułożone warstwowo w wyższe i niższe formy ludzkich istot. Kobiety z natury były gorsze od mężczyzn. Barbarzyńcy z natury byli gorsi od Greków. Niewolnicy byli niewolnikami, bo byli z natury gorsi. Przesłanie Nowego Testamentu ostro kontrastowało z tym podejściem poprzez swoją rewolucyjną nową wizję. „Nie ma już Żyda ani poganina, nie ma już niewolnika ani człowieka wolnego, nie ma już mężczyzny ani kobiety, wszyscy bowiem jesteście kimś jednym w Chrystusie Jezusie.” (6)

Niestety ta pierwotna chrześcijańska wizja uniwersalnej równości i wolności została wkrótce zaciemniona przez samych chrześcijan. W wielkim skrócie to, co się stało, wynikało z faktu, że chrześcijanom niemal od początku brakowało duchowego oświecenia i woli charakteru do zerwania z istniejącymi systemami społecznymi. Zamiast potwierdzić nową wolność ludzi w Chrystusie, stopniowo popadali z powrotem w akceptację pogańskich poglądów na świat pochodzących z ich własnej kultury.

* Arystoteles, Polityka, cyt. za http:/katedra.uksw.edu.pl/biblioteka/arystoteles_polityka.pdf (s. 8-9, pkt 12).

Arystotelesowe nauczanie na temat niewolnictwa było cytowane jednoznacznie i wyczerpująco przez Ojców Kościoła i nie poprzestano na tym. Poprzez zbiór praw znanych jako Dekret Gracjana (Bolonia 1140), znalazło się ono w oficjalnym kodeksie prawa kanonicznego. Św. Tomasz z Akwinu, czołowy teolog średniowieczny, był naśladowcą Arystotelesa. Zgadzał się ze wszystkimi pogańskimi poglądami pokropionymi odrobiną wody święconej. Niewolnictwo, jak twierdził, jest „naturalne” w tym sensie, że jest konsekwencją grzechu poprzez coś w rodzaju „drugiej intencji natury”. Usprawiedliwiał niewolnictwo w następujących okolicznościach: zniewolenie nałożone jako kara; pojmanie w czasie podboju; w przypadku ludzi, którzy sprzedali samych siebie, aby spłacić długi bądź sprzedani przez sąd z takiego powodu; dzieci urodzone z matki niewolnicy.7
Ale z pewnością Ojcowie Kościoła i wielcy teologowie średniowieczni nie opieraliby nauczania chrześcijańskiego na pismach pogańskiego filozofa? Odpowiedź: i tak i nie, ponieważ pogańskie argumenty były przedstawiane w barwach Pisma. Pamiętacie sztuczkę kukułki z naśladowaniem jaj…?

Mimikra jaja
Teologowie byli przekonani, że niewolnictwo należy do doktryny katolickiej. Było ono zawarte w sposób widoczny w Słowie Bożym. „Jest z pewnością kwestią wiary, że niewolnictwo, w którym człowiek służy swojemu panu jako niewolnik, jest całkowicie legalne. Można to udowodnić na podstawie Pisma Świętego.”(8) Możemy odkryć ich błędny osąd jedynie poprzez zagłębienie się w teksty, które cytowali.

Stary Testament przyjmował instytucję niewolnictwa z dobrodziejstwem inwentarza. Izraelici mogli zostać zniewoleni przez innych Izraelitów celem ukarania za kradzież, spłacenia długu , w drodze zakupu od cudzoziemca oraz poprzez sprzedaż córki przez jej ojca. Tego typu teksty stały się źródłem, na bazie którego prawnicy kanoniści i teologowie zbudowali cztery „sprawiedliwe tytuły niewolnictwa”, o których wspomniano w instrukcji Świętego Oficjum cytowanej powyżej: pojmanie na wojnie, słuszne potępienie, zakup lub wymiana oraz urodzenie – dziecko matki niewolnicy automatycznie stawało się niewolnikiem.(9) Ale takie prawa Starego Testamentu już nie obowiązują.

Paweł wyraźnie wskazał, że prawo Starego Testamentu zostało zniesione. Zasada równości w Chrystusie Żyda i Greka, niewolnika i wolnego, mężczyzny i kobiety, została w jasny sposób obwieszczona. Argumenty Starego Testamentu były w rzeczywistości zupełnie niebiblijne; były greckimi ideami kulturowymi w przebraniu dowodów biblijnych!

Ale czy Jezus nie dał przyzwolenia na niewolnictwo? Czy nie odnosił się do niewolnictwa w więcej niż jednej przypowieści?
Kto z was, mając sługę, który orze lub pasie, powie mu, gdy on wróci z pola: „Pójdź i siądź do stołu?” Czy nie powie mu raczej: „Przygotuj mi wieczerzę, przepasz się i usługuj mi, aż zjem i napiję się, a potem ty będziesz jadł i pił?” Czy dziękuje słudze za to, że wykonał to, co mu polecono? Tak mówcie i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam polecono: „Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać”.(10)
Ojcowie Kościoła, teologowie i papieże używali takich ustępów z Ewangelii, aby udowodnić, że niewolnictwo jest wolą Boga. Sam Jezus, jak twierdzili, akceptował niewolnictwo. Jezus dawał przykłady z niewolnictwa, co pokazuje, że przyjmował poddaństwo niewolników z dobrodziejstwem inwentarza. Co więcej, Jezus podziwiał służbę podporządkowanych i pokornych niewolników. Zatem niewolnictwo jest czymś pięknym, co nie sprzeciwia się woli Bożej.
Teraz musimy zachować ostrożność. Tak, Jezus niekiedy odwoływał się do doświadczenia niewolnictwa, aby znaleźć punkt zaczepienia. Jezus opierał swoje przypowieści na codziennym życiu, a niewolnictwo było rzeczywistością, z którą ludzie byli obeznani. Ale nieuprawnionym jest wyciąganie z Jego aluzji do niewolnictwa w przypowieści wniosku, że wspierał niewolnictwo. Przykłady z życia codziennego, które Jezus przywołuje, często zawierają nadużycia, na które On się nie zgadza: nieuczciwy zarządca, który oszukuje, złodziej włamujący się w nocy, człowiek, który znajduje skarb na polu, następnie kupuje pole bez ujawnienia jego wartości itd. (11)
Ponownie odkrywamy, że średniowieczna akceptacja niewolnictwa została wczytana w słowa Jezusa. Wedle mojej wiedzy nikt nigdy nie twierdził, że manipulowanie rachunkami szefa jest w porządku, ponieważ Jezus pochwalił nieuczciwego zarządcę. I nikt nie stwierdził, że włamanie jest dozwolone, gdy odbywa się ono w nocy. Jednakże jajo niewolnictwa uzyskało barwy nauczania Jezusa.
Zatem co z listami pasterskimi? Czy nie nakazują one niewolnikiem poddania się ich stanowi?
Niewolnicy, bądźcie we wszystkim posłuszni doczesnym panom, nie służąc tylko dla oka, jak gdybyście się mieli ludziom przypodobać, lecz w szczerości serca, bojąc się [prawdziwego] Pana. Cokolwiek czynicie, z serca wykonujcie jak dla Pana, a nie dla ludzi…(12).

Argument ten jest niewiążący, ponieważ w tych listach autorzy odnoszą się do bezpośredniej sytuacji swoich odbiorców, gdzie społeczne niewolnictwo było faktem. Dedukowanie generalnych zasad dotyczących niewolnictwa z tekstu wykracza poza jego zamierzony zakres. Autorzy nie debatują nad niewolnictwem jako takim, ale jedynie nad praktycznym pytanie: „Jak zachowuje się chrześcijanin w tym szczególnym kontekście?”

„Ale czy nie było głosów protestu?” – możesz spytać. Owszem, były. Były jednakże w okrutny sposób tłamszone przez brutalną skuteczność kukułczego pisklęcia.

Pozbycie się towarzysza z gniazda

We wczesnym Kościele Pawłowa zasada „nie ma wolnego, nie ma niewolnika… jesteśmy jedno w Chrystusie” została wdrożona w czyn przez niektóre wspólnoty. Św. Grzegorz, biskup Nyssy leżącej na obecnym terytorium Turcji, lobbował na rzecz całkowitego zniesienia niewolnictwa. „Posiadać człowieka to tak jakby kupować wizerunek Boga” – nauczał. Odnotowuje on, że w jego katedrze w dzień Wielkanocy niewolnicy byli uwalniani z pęt „wedle obyczaju Kościoła”.

Grzegorz (335-94) był wybitnym przywódcą Kościoła w swoich czasach. Wziął on udział w soborze w Antiochii i napisał tak znane książki jak O stworzeniu człowieka, Wielka Katecheza i Życie Makryny. W odniesieniu do niewolników Grzegorz wzywał chrześcijan do słuchania swoich sumień.

Skazujesz na niewolnictwo człowieka, którego natura jest wolna i niepoddana niczemu, i ustanawiasz prawo wbrew Bogu, niszcząc ustanowione przez Niego prawo naturalne. Czynisz niewolnikiem tego, kto został stworzony, by panować nad ziemią, i powołany przez Stwórcę do rządzenia, jego poddajesz jarzmu niewoli, przekraczając tym samym Boży nakaz. Zapomniałeś, jakie są granice twojej władzy, że twoje władanie jest ograniczone do istot nierozumnych. (13)

Grzegorz przytacza wiele innych argumentów. Niewolników można widzieć jako równych swoim panom jako ludzkie istoty. Jaka cena mogłaby w ogóle kupić ludzką wolność? Jego profetyczny głos oraz podobne głosy innych osób były ignorowane. Tłuste kukułcze pisklę przynoszącego zyski kulturowego zniewolenia zapewniło sobie gniazdo na wyłączność.

Kolejna szansa dla autentycznej katolickiej doktryny dotyczącej ludzkiej wolności pojawiła się wraz z odkryciem kolonii zamorskich w szesnastym wieku. Katoliccy królowie Hiszpanii i Portugalii mieli tu do odegrania ważną rolę. Ponownie w umysłach niektórych chrześcijan z wrażliwym sumieniem pojawiło się pytanie: Czy możemy w sposób uprawniony zniewolić te narody? Czy niewolnictwo jest naprawdę w harmonii z Bożą wolą? Dominikanin ojciec Bartolomé de las Casas, który posługiwał niewolnikom w Peru, argumentował, że zasadniczo niewolnictwo nie powinno być tolerowane. Przedstawił tę kwestię królowi, który zorganizował konsultacje. To skutkowało debatami w Valladolid, a następnie na dworze króla hiszpańskiego w latach 1550-51. Po stronie łowców niewolników stanął biskup Juan Ginés de Sepúlveda. Po stronie Indian był Bartolomé de las Casas.

Cytując Arystotelesa Sepúlveda twierdził, że Hiszpanie są zaangażowani w sprawiedliwą wojnę podboju. Co więcej – oświadczył – Indianie są barbarzyńcami zasługującymi na bycie niewolnikami. A sam Jezus akceptuje niewolnictwo, podobnie jak Paweł.(14)

Z drugiej strony de las Casas, który był misjonarzem w Peru, utrzymywał, że Indianie są istotami ludzkimi, w takim samym stopniu stworzonymi na obraz Boży jak Hiszpanie. Oświadczył, że posiadają wysoką kulturę, zaś niewolnictwo jest sprzeczne z duchem Pisma. Odrzucił także autorytet Arystotelesa, „poganina smażącego się w piekle, za którego doktrynami nie musimy iść z wyjątkiem tego, co jest zgodne z chrześcijańską prawdą”. Oto niektóre argumenty de las Casasa.

Nasza chrześcijańska religia pasuje i może być dostosowana do wszystkich narodów świata i wszyscy mogą ją przyjąć. Żadna osoba nie może być pozbawiona swojej wolności ani zniewolona pod pretekstem, że jest naturalnym niewolnikiem… Czyż ci Indianie nie są ludźmi jak my? Czyż nie mają rozumnych dusz? Czyż nie jesteśmy zobligowani do kochania ich tak jak siebie samych?(15)

Takie apele nie były miłe handlarzom niewolnikami i ich kolonialnym zwierzchnikom. Nic więc dziwnego, że handlarze niewolnikami zwyciężyli bitwę. To samo stało się z późniejszymi katolickimi teologami i biskupami, którzy walczyli w imię prawdziwej katolickiej doktryny wolności dla wszystkich. W osiemnastym wieku w ich gronie znaleźli się Abbé Raynal i Abbé Grégoire z Francji, a w dziewiętnastym wieku Johann Sailer, biskup niemieckiej Ratyzbony.(16 )

Przywiązanie przybranych rodziców

Być może całkiem zrozumiale papieże uważają się za pierwszych i przodujących strażników tradycji. A tradycję osądza się po tym, co czyniono w Kościele na przestrzeni wieków, bez badania uwierzytelnienia praktyki. W ten właśnie sposób liderzy Kościoła stali się „uwiązani” do praktyki, podobnie jak ptaki gospodarze przywiązali się do kukułczego pisklaka.
 
W roku 362 sobór diecezjalny w Gangrze (Gangra, obecnie terytorium Turcji) ekskomunikował każdego, kto ośmielił się zachęcać niewolnika do gardzenia swoim panem bądź do ucieczki z jego służby. Mimo, że był to czysto lokalny incydent, był to niebezpieczny precedens. Papież Marcin I potępił ludzi, którzy nauczali niewolników na temat wolności lub pomagali im w ucieczce.

Niektóre sobory kościelne nakładały niewolnictwo jako formę kary. Zostało to użyte w przewrotnym poczuciu sprawiedliwości wobec księży, którzy przekroczyli nowe prawo kapłańskiego celibatu. Dziewiąty sobór w Toledo w Hiszpanii (655 r.) nałożył stałe niewolnictwo na dzieci księży – wszelako jak ci biedni chłopcy i dziewczęta mogli być pociągani do odpowiedzialności za ojca naruszającego regułę dyscypliny kościelnej? Synod z Melfi za pontyfikatu papieża Urbana II (1089 r.) nałożył niepodlegające wyzwoleniu niewolnictwo na żony księży – ponownie okrutna forma błędnej sprawiedliwości, która zdradziła wszelkie prawo człowieka pod słońcem. Ale w warunkach eklezjastycznej więzi dodało to wagi do tego, co uważano za tradycję. Sam Kościół nakładał niewolę, czyli można tak postępować. A zatem: musi to być w porządku!

Legalność niewolnictwa została włączona w oficjalne prawo kościelne od czasów pierwszego jego zbioru za czasów Gracjana (1140 r.). Następnie w 1454 r., poprzez bullę Romanus Pontifex, papież Mikołaj V upoważnił króla Portugalii do zniewolenia wszystkich muzułmańskich i pogańskich narodów, które jego armie mogły podbić. Papież Aleksander VI rozszerzył to zezwolenie na króla Hiszpanii (1493 r.), pozwalając mu na zniewolenie niechrześcijan z obu Ameryk, którzy byli w stanie wojny z chrześcijańskimi potęgami. Dwa główne katolickie imperia kolonialne uzyskały zatem kościelne in blanco sankcjonujące chwytanie autochtonów i zatrudnianie ich w swoich posiadłościach w charakterze niewolników.
Kiedy fakty dotyczące pracy niewolniczej, a w szczególności handlu niewolnikami afrykańskimi zaczęły docierać do komnat watykańskich w Rzymie, papieże zaczęli wyrażać swoje zatroskanie. To było pozytywne. Papieże zaczęli krytykować eksploatację ludności rodzimej. Ale niestety nie poddali analizie samej zasady niewolnictwa. Zatem papież Paweł III w 1537 r. potępił bezmyślne zniewalanie Indian w Ameryce Południowej. Ale kiedy rzucono mu wyzwanie, dziesięć lat później potwierdził, że zarówno kler, jak i świeccy mają prawo posiadać niewolników. Stulecie później, w 1639 r., papież Urban VIII poddał krytyce niesprawiedliwe praktyki przeciwko autochtonom, ale nie odrzucił czterech „słusznych tytułów” do posiadania niewolników. Papież Benedykt XIV potępił w całości zniewolenie autochtonów w Brazylii – bez potępienia niewolnictwa jako takiego bądź importowania niewolników z Afryki.(17)

Miało tak trwać aż do roku 1866, kiedy, jak już mieliśmy okazję się przekonać, Święte Oficjum za pontyfikatu Piusa IX nadal deklarowało, że niewolnictwo jako takie nie sprzeciwia się prawu ludzkiemu lub boskiemu. Co było nie tak z przywódcami Kościoła? Czy byli stworzeniami bez serca, których nie poruszało ciężkie położenie bezradnych niewolników w tak wielu krajach? Odpowiedź brzmi: byli złapani w pułapkę błędnego podziwu dla tej solidnej „tradycji”, o której wiemy, że jest kukułczym pisklęciem, ale którą dostrzegali w pismach Ojców, dekretach kościelnych soborów, sankcjach poprzednich papieży. Nie przestawali zastanawiać się nad tym, co jest podstawą tego wszystkiego.

Przede wszystkim jak taka nienormalna i niechrześcijańska praktyka mogła tolerowana w Kościele? Wydaje się, że liderzy nie byli przygotowani na słuchanie głosów profetycznych podnoszonych przez ludzi sumienia w Kościele.

Wniosek
Obecnie oficjalny Kościół, włączając w to magisterium, ostatecznie rozpoznał, że niewolnictwo jest przeciwne podstawowym prawom człowieka oraz „sprzeczne z intencją Boga”. Ale nadeszło to zbyt późno dla milionów niewolników w poprzednich stuleciach, który los mógłby być znośniejszy dzięki poprawnemu nauczaniu Kościoła! Ale przynajmniej władze kościelne powinny z tego wyciągnąć kilka nauk.

W rzeczywistości udowodniono, że tak zwana „tradycja”, która – jak sądzono – wspierała niewolnictwo i na podstawie której magisterium oparło swoje usprawiedliwienie dla niewolnictwa, wszystkie te cytaty z ojców i papieży są fałszywe i sprzeczne z prawdziwą tradycją przekazaną przez Chrystusa. Była to tradycja kukułczego jaja. Prawdziwa tradycja pochodząca od Chrystusa i apostołów była zawarta w zasadzie fundamentalnej równości dla wszystkich, zakotwiczonej w uniwersalnym chrzcie Chrystusowym udzielanym tak samo mężczyznom i kobietom, niewolnikom i wolnym.(18) Jedynie ta wiążąca tradycja była prawdziwie biblijna.

Przywódcy Kościoła deklarowali, że ich stanowisko oparte jest na Piśmie. W rzeczywistości teksty biblijne cytowano w sposób nieuprawniony. Ich interpretacja sięgała poza zainspirowany i zamierzony sens. Były to kukułcze jaja maskowane biblijną fasadą.

Jeśli dwieście lat temu wszystkim biskupom świata zadano by pytanie, czy niewolnictwo jest dozwolone przez Boga, 95 % z nich, w tym papież, odpowiedziało by: „Tak, niewolnictwo jest dozwolone”. Jednakże, pomimo tej liczby, wszyscy by się mylili. Powszechna opinia nie tworzy poinformowanego, zbiorowego nauczania.

Ale nawet jeśli papieże i ich doradcy mogą popełniać błędy, jakie mi to daje prawo, aby rzucić im publiczne wyzwanie?

CZYTANIA ZE STRONY INTERNETOWEJ WOMEN PRIESTS
John Wijngaards
 Prawdziwa tradycja musi być oparta na Piśmie (w języku angielskim)

http://www.womenpriests.org/traditio/biblical.asp
 Kościół popełniał podobne błędy dotyczącego pobierania odsetek oraz potępienia „w ciemno” homoseksualizmu (w języku angielskim) http://www.womenpriests.org/traditio/informed.asp
Błędne nauczanie papieża Piusa IX (w języku angielskim)
http://www.womenpriests.org/teaching/piusix.asp
 Aaron Milavec
 „Jezus odpowiada Janowi Pawłowi II” (w języku angielskim) „
Co Piotr mógłby rzec Janowi Pawłowi II” (w języku angielskim)

http://www.womenpriests.org/teaching/jesus.asp
 http://www.womenpriests.org/teaching/peter.asp
 

Następny rozdział



The Institute is known for issuing academic reports and statements on relevant issues in the Church. These have included scholars’ declarations on the need of collegiality in the exercise of church authority, on the ethics of using contraceptives in marriage and the urgency of re-instating the sacramental diaconate of women.

Visit also our websites:Women Deacons, The Body is Sacred and Mystery and Beyond.

You are welcome to use our material. However: maintaining this site costs money. We are a Charity and work mainly with volunteers, but we find it difficult to pay our overheads.


Visitors to our website since January 2014.
Pop-up names are online now.

The number is indicative, but incomplete. For full details click on cross icon at bottom right.


Please, support our campaign
for women priests

Join our Women Priests’ Mailing List
for occasional newsletters:

Email:
Name:
Surname:
City:
Country:
 
An email will be immediately sent to you
requesting your confirmation.


 

Cytując ten dokument proszę podać jako źródło www.womenpriests.org!

Kobiety dyjakonowie/Deaconesses w kościele Katolickim

Kobiety dyjakonowie/Deaconesses w kościele Katolickim

Kobiety dyjakonowie/Deaconesses w kościele Katolickim

Przez dziesięć wieków kobiety miały rutynowo ku dyjakonowie w kościele Katolickim.

Historyczne informacje

Około 50 tys. kobiet dyjakonowie służyli w miejscowości całej wschodniej części Kościoła podczas pierwszych millennium. Wiemy ponad sto z nich według nazwy.

Kobiety dyjakonowie były niezbędne, jak starozytni źródeł powiedz nam, ponieważ tylko one mogą wprowadzić kobiet kwartałów. Tylko kobiety mogły skutecznie przygotowania kobiet catechumens dla ich przystąpienia do kościoła. Tylko dla kobiet dyjakonowie mogłyby pomażesz i zanurzyć kobiet w chrzest, dla których catechumens musiał pasek całkowicie.

Kościół rad zatwierdziła diaconate kobiet. Mimo iż przerażające niewiedzy o tym w kościele, Ministerstwo kobiet dyjakonowie podczas pierwszego tysięcy lat jest niezaprzeczalnie fakt.

 

Sakramentalny Wyświęcen

Równie przerażające jest niewiedzy o oficjalnego statusu tych kobiet  ku ministerstw. FBo nie ma absolutnie żadnych wątpliwości co do faktu, że otrzymały one w pełni sakramentalny wyświęcennie .

Liczne dowody można znaleźć informacje o tej rękopisy, które w których dokładny zakonserwowane ryt z ordinacij, obok ordinacij obyczajów  biskupi, kapłani i męskiej dyjakonowie. Mamy zamieszczania pełnego tekstu tego ryt w tych dokumentach wymienionych tutaj.

Sakramenty  kobiet diaconate widać z sześciu cechy uznane przez współczesnych w tym czasie:

1. Ordinacija przed ołtarzem
2. Publicznych wyborów poprzez boskich Łaskę wzoru
3. Z rąk zniesienia na powołanie się na  Ducha Świętego
4. A drugi ordinacij modlitwy z odnowioną dłoni i zniesienia w dół na zwołanym  Ducha
5. Otrzymały odróżniający diaconate wykradła
6. Otrzymujący uprawnienia do posiadania naczynie z poświęcił ręce ciała i krwi.

Co więcej, samiec dyjakonowie był zasadniczo te same ryt. Jeżeli kobiety nie były sacramentally  jako dyjakonowie, wówczas ani byli mężowie.

W tym zabytkowym Wyświęcen ryt

Opis dokumentów na temat kobiet dyjakonowie

Ordinaci Ryt sakramentu

Książka Jana Wijngaards
Starożytnym kobiet dyjakonowie
Canterbury Press & Continuum

Ministerium kobiet diakonow

Dwuznaczny oświadczenie Zebraniem na naukę w Rzymie

Wnioski

Sakrament diaconate dla kobiet powinny zostać ponownie  w kościele Katolickim!

O pełne wyjaśnienie w sprawie nagrobków, tutaj/


Wijngaards Institute for Catholic Research

The Institute is known for issuing academic reports and statements on relevant issues in the Church. These have included scholars’ declarations on the need of collegiality in the exercise of church authority, on the ethics of using contraceptives in marriage and the urgency of re-instating the sacramental diaconate of women.

Visit also our websites:Women Deacons, The Body is Sacred and Mystery and Beyond.

You are welcome to use our material. However: maintaining this site costs money. We are a Charity and work mainly with volunteers, but we find it difficult to pay our overheads.


Visitors to our website since January 2014.
Pop-up names are online now.

The number is indicative, but incomplete. For full details click on cross icon at bottom right.


Please, support our campaign
for women priests

Join our Women Priests’ Mailing List
for occasional newsletters:

Email:
Name:
Surname:
City:
Country:
 
An email will be immediately sent to you
requesting your confirmation.


 

Cytując ten dokument proszę podać jako źródło www.womenpriests.org!

Wyświęcania kobiet – diakonów w tradycjach bizantyjskiej i greckiej

Wyświęcania kobiet – diakonów w tradycjach bizantyjskiej i greckiej

Wyświęcania kobiet – diakonów w tradycjach bizantyjskiej i greckiej

Rękopis Mikołaja

W bibliotece Kardynała Franciszka Barberini znaleziono prastary grecki rękopis zawierający liturgię święceń. Pochodzi on z klasztoru Św. Marka we Florencji, który otrzymał go z kolei jako spuściznę po Mikołaju de Nicolis. (Nicolai de Nicolis). Analiza uncjalnego pisma wykazuje, że obecna kopia pochodzi najpóźniej z 9-go wieku, lub jest jeszcze wcześniejsza. Jej treść jest o wiele starsza i odzwierciedla praktykę bizantyjską w okresie największego nasilenia diakonatu, od 3-go do 8-go wieku po Chr.click here to read the introduction by Stephano Parenti

Jan Morinus przetłumaczył go na łacinę i opublikował w dziele p.t. ‘Commentarius de Sacris Ecclesiae Ordinationibus’ wydanym przez Kalverstraat w Antwerpii w r. 1695 na str. 55 – 57. Pisze on we wstępie: „Ten piękny codex [=rękopis na pergaminie] został napisany wersalikami i uncjałami, które nie mają kształtu kwadratów lecz są dłuższe i bardziej gładkie. Ten styl wytworzył się z biegiem czasu z formy kwadratowej. Dla kogoś, kto miał wiele do czynienia z dawnymi kodeksami greckimi jest ewidentne, że nie może on [tj. kopia] mieć mniej niż 800lat, a może też być starszy o wiele lat.” [Pamiętajmy, że Morinus widział kodeks w r. 1695 po Chr.!]

fragment of the Barberini mss

Oto przykład późnego uncjalnego pisma, o którym mówi Morinus..

Ten przykład został wzięty z kodeksu znajdującego się w Bibliotece Narodowej w Paryżu. Kodeks jest datowany 879-883 po Chr. Jest to tekst Grzegorza z Nazianze, 330-389 po Chr.

Rękopis Mikołaja

Tłumaczem tekstu z greckiego i łaciny na angielski jest John Wijngaards, który go również udostępnił na Internecie.

„Święcenia (cheirotonia) Diakonów” „Modlitwy przy święceniach (cheirotonia) Diakonis”
Po ofertorium otwiera się bramę [do Sanktuarium] i nim Diakon rozpocznie litanię „Wszystkich Świętych”, ten, który ma otrzymać święcenia diakońskie jest prowadzony przed Arcybiskupa. A po wypowiedzeniu „Dziękczynienia” [oświadczenia] (see text) kandydat klęka. Arcybiskup trzykrotnie kreśli znak Krzyża Świętego na jego czole, nakłada rękę i modli się: Po ofertorium otwiera się bramę [do Sanktuarium] i nim Diakon rozpocznie litanię „Wszystkich Świętych”, kobieta, która ma otrzymać święcenia diakońskie jest prowadzona przed [Arcy]biskupa. A po głośnym wypowiedzeniu „Dziękczynienia” [oświadczenia] (see text) kobieta, mająca otrzymać święcenia, pochyla głowę. Biskup kładzie rękę na jej czole, trzykrotnie kreśli na nim znak Krzyża Świętego i odmawia modlitwę:
Panie Boże, który w Opatrzności swojej zsyłasz działanie i pełnię Ducha Świętego na tych, którzy przez Twoją tajemniczą moc stają się celebrantami Liturgii Świętej, uchroń, prosimy Cię, tego mężczyznę (człowieka?), na którego chcesz za moim pośrednictwem nałożyć obowiązki Diakona [leitourgia diakonatu], w całej powadze i surowości dobrego zachowania , by mógł z czystym sumieniem ochraniać tajemnice wiary.
Udziel mu tej łaski, jakiej udzieliłeś Szczepanowi, który był Twoim pierwszym męczennikiem.
A powoławszy go do Twojej służby, racz go uczynić godnym stopnia [odpowiedzialności] jaką mu powierzyłeś.
Ci, którzy dobrze ją wykonają, otrzymają wielką nagrodę.
Spraw, by Twój sługa stał się doskonały, gdyż Twoje jest królestwo i władza.
„Święty i wszechmogący Boże, przez narodzenie Syna Twojego, Pana Naszego z ciała Dziewicy, uświęciłeś płeć niewieścią. Nie tylko mężczyznom, ale i niewiastom udzielasz łaski i zsyłasz Ducha Świętego. Prosimy Cię, Panie, wejrzyj na tę służebnicę Twoją, wyznacz jej pracę w Twojej misji diakonatu i wlej w nią obfite dary Ducha Świętego.
Ustrzeż ją, by zawsze wypełniała swoje posługi [leitourgia] zachowując prawdziwą wiarę i nieskazitelne postępowanie, czyniąc to, co podoba się Tobie.
Bo Twoja jest wszelka cześć i chwała.
Jeden z diakonów zaczyna litanię próśb: ‘za zbawienie dusz naszych, za pokój na świecie, za naszego Arcybiskupa, za Cesarza, itd”. Jeden z diakonów zaczyna litanię próśb: ‘za zbawienie dusz naszych, za pokój na świecie, za naszego Arcybiskupa, za Cesarza, itd”.
Podczas gdy Diakon odmawia dalej prośby, Arcybiskup, stale trzymając rękę na głowie kandydata, modli się następująco: Podczas gdy Diakon odmawia dalej prośby, Arcybiskup, stale trzymając rękę na głowie kandydata, modli się następująco:

„Boże, Zbawicielu nasz, przepowiedziałeś niezawodnie [niezniszczalnym głosem] i ogłosiłeś, że ten, który wykona posługę diakońską będzie pierwszym, jak jest napisane w Ewangelii: „Kto chce być pierwszym między wami, niech będzie ostatnim ze wszystkich i sługą [diakonos] wszystkich. prosimy Cię, Panie wszechrzeczy, , poprzez życiodajne przyjście Twojego Ducha Świętego napełnij tego sługę Twego , którego uczyniłeś godnym przystąpienia do służby [leitourgia] diakońskiej, wszelką wiarą miłością, świętością i władzą.
Gdyż tym, których uznałeś godnymi, dana jest Łaska nie przez włożenie rąk moich, lecz dzięki Twojemu wielkiemu miłosierdziu, tak, że oczyszczony z grzechu, w dniu sądu Twojego będzie mógłstanąć przed Tobą bez skazy i otrzymać nagrodę, którą niezawodnie obiecałeś.
Gdyż jesteś bogiem naszym, Bogiem miłosierdzia i zbawienia itd., itd (dosłownie).

„O Panie, który nie odrzucasz niewiast, poświęcających się Tobie i chcą w stosowny sposób służyć Domowi Twemu, lecz dopuszczasz je do święceń w służbie Twojej [leitourgón].
Użycz daru Ducha Świętego także tej służebnicy Twojej, która chce poświęcić się Tobie, i daj jej pełnię łaski w służbie diakonatu, jak dałeś ją Pheobe, którą powołałeś do służby [leitourgia].
Spraw, Panie, by wytrwała bez winy w Twojej Świątyni, by czuwała nad swoim zachowaniem się, zwłaszcza nad skromnością i rozwagą.
Spraw także, by Twoja służebnica stała się doskonałą, tak, że gdy stanie przed sądem Twego Chrystusa, otrzyma owoce swojego nienagannego życia, przez miłosierdzie i wcielenie Jedynego Syna Twojego.
Arcybiskup zdejmuje z kandydata szal i wkłada mu stułę [na ramiona]. Całuje go, podaje mu kadzielnicę i każe mu okadzić święte dary składane na [ołtarzu] stole. Arcybiskup wkłada jej stułę diakonatu na szyję pod szalem [kobiety], tak by końce stuły zwisały do przodu.
Gdy [podczas Komunii Świętej] nowo wyświęcony przyjął już przenajświętsze Ciało i Krew Pańską, Arcybiskup podaje mu kielich. On z kolei podaje Krew Przenajświętszą wszystkim, którzy do niego podchodzą. Gdy [podczas Komunii Świętej] nowo wyświęcona przyjęła już przenajświętsze Ciało i Krew Pańską, Arcybiskup podaje jej kielich. Ona przyjmuje go i stawia na świętym stole [ołtarza].

Analiza tego rytuału święceń wykazuje, że święcenia udzielane kobietom były takie same jak te, których udzielano diakonom mężczyznom, a więc były to świę cenia sakramentalne.

Wróć do Kobiety Diakoni – Ogólne spojrzenie


Wijngaards Institute for Catholic Research

The Institute is known for issuing academic reports and statements on relevant issues in the Church. These have included scholars’ declarations on the need of collegiality in the exercise of church authority, on the ethics of using contraceptives in marriage and the urgency of re-instating the sacramental diaconate of women.

Visit also our websites:Women Deacons, The Body is Sacred and Mystery and Beyond.

You are welcome to use our material. However: maintaining this site costs money. We are a Charity and work mainly with volunteers, but we find it difficult to pay our overheads.


Visitors to our website since January 2014.
Pop-up names are online now.

The number is indicative, but incomplete. For full details click on cross icon at bottom right.


Please, support our campaign
for women priests

Join our Women Priests’ Mailing List
for occasional newsletters:

Email:
Name:
Surname:
City:
Country:
 
An email will be immediately sent to you
requesting your confirmation.


 

Cytując ten dokument proszę podać jako źródło www.womenpriests.org!

Shedding Light on Church Teachings

Shedding Light on Church Teachings

Strząsaniem Światło na Naukach Kościoła

Napisala Catarzyna A. Henningsen [= CAH w tekście]

Amerykańskie Katolickiego, rozmowy z biskup Raymond A. Lucker,
Styczeń/luty 2001 r. wydania

Ostatnie książek, jak Garri Testamentów Papieskiego Grzech mają się o wiele z faktu, że Kościół Katolicki nie zmieni swoje nauki ponieważ obawy dające wrażenie, że poprzedni papież mogły być przez pomyłkę. Takie wydaje się być w przypadku gdy Paweł VI wydały jego urodzenia kontroli encyclical, Humanae Vitae. Może kościoła katolickiego kiedykolwiek odwrócić sobie? W trakcie sprostanie TCRP krajowej konferencji w listopadzie, Biskup Raymond A. Lucker wspomnieć, że miał sporządzane listy co najmniej 65 naukach kościoła, którzy byli raz uczył jako wiarygodne reformable aczkolwiek naukach, ale które mają od tej pory (patrz wykaz poniżej zmienił .)

Biorąc pod uwagę kontrowersje nad różnymi kościół naukach, takich jak urodzenia kontroli i kobiety ordinaci, my zdecydowała się rozmawiać z biskup Lucker o tym, jak w kościele przybędzie na to, co go naucza i o tym, co grane w kościele nauczanie dzisiaj. Się przekazywać nam na dobrej drodze, Biskup Lucker również dało nam zarys czterech poziomów kościoła który przybywa nauczania od zgromadzenia na doktryna Wiary [patrz ramka poniżej].

   

Zmiany w wiarygodne, Norma nauczania

LUCKER: my wszyscy ve dowiedzieli się, że nigdy nie może wnieść do kościoła pomyłek, ponieważ kościół jest Jezusa Chrystusa. Na kłopoty jest, że kiedy re mówienia o kościele, Pan re mówienia o ludzkiej efekty zbyt. Przed papieżem czynił wspaniałe rzeczy zdając sobie sprawę z błędów i grzechów kościoła s przeszłości, ale co on nigdy nie znaczy to, że kościół uczynili tak a tak …. Co mówił były pewne członków kościoła. A ja mówię, grzywny, ale tylko jeśli państwo re łącznie ze swoich przywódców kościoła, łącznie z jego następujących. Proponuję zajrzeć do pierwszego wykazu. [W sprawie prawa] chodzi o wykazie rzeczy, które w nim jednocześnie jako oficjalna głoszonych przez kościół, miarodajnych naukach. Re one rzeczywiście wniesionymi, wiarygodne, Non-irreformable naukach. A co s kolejny sposób do powiedzenia non-irreformable? Reformable. Jednak, jeżeli w jednej chwili mogą państwo d wstał, i rzekł: Teraz czekają na minutę. I don t zgodziła się z tą was d zostały w rzeczywistym kłopotów. Podjęcie, na przykład, teologów które zaczęły pracować z powrotem patriarcha kontakty w latach 1930. POWIEDZIANO, że były one katolików nie mogą uczestniczyć w posiedzeniach patriarcha dlatego, że był zbliżone do indifferentism i że my byłby wówczas mówiąc, że jedna religia była tak wysoki jak innym. Dlatego, jeśli ty d powiedział, że s śmieszne, i m going to go to tych spotkań, państwo d zostały w poważnych kłopotów.

CAH: W jaki sposób a nauczania stają się wiarygodne?

LUCKER: autorytatywny nauczanie jest właściwie theological opinię, która ma poparcie tej dużej liczby osób w kościele. Na przykład, niech s: Izali my mamy powiedzieć o ubogich preferencyjnego opcji. Obecnie, gdy s a bardzo dobrej opinii theological/stanowisko. It s nie divinely ujawniło, ale s bardzo blisko divinely ujawniło powiedzieć, że powinna mieć mamy wybór na preferencyjny ubogim. Teraz, osoby na kościół niech mówią s tych spośród wyzwolenia teologia którzy słuchają dla najbiedniejszych można mówić, to dlaczego nie tyle ubóstwem? Dlaczego nie ma bieżącą wodą?, itp., a oni zwrócić się do nich pytania w świetle Ewangelii a mówią: Nie jest to prawo. Potem do kościoła pozycja lidera łącznie z lokalnymi biskupi, lokalne pasterzy, lokalne kościół przywódców, a także laity powiedzieć, Tak, musimy się zmienić ten.Następnie papieża s i różnych innych przyjdzie pod naukach po tej stronie. Tak potem trzeba autorytatywny nauczania. Teraz, podejmować spojrzenie na poziomach nauczania [patrz: ramka niżej] [biskup Lucker zauważa, że podjęły próby różnych teologów do zatrzymania na różnych poziomach i naukach tam różnicy zdań s o tym, co powinno być na liście. ] Miarodajnych naukach wezwania do religijnych składanie będzie i intelektu, i ludu dał że do tych naukach w niektórych przypadkach na podstawie wielkich cierpień aż w końcu nie byli ludzie którzy mówili, Poczekać na minutę, mamy do przyjrzenia się to jeszcze raz. I wreszcie dostępne były wystarczające masy krytycznej ze strony Pismu uczonych, biskupi, etc., a wówczas papieża, o zmianie nauczania. Jeden z najlepszych przykładów jest Bibilijny krytyki. Kościół raz uczył że państwo nie t znajdą Państwo pismo w świetle jej kontekstu historycznego i kulturowego. Dobrze, że my poniesionej w odniesieniu do co najmniej 75 lat do Piusa XII wydały jego słynne encyclical na studia biblijne i uwolnić cały rzeczy.

 
  1. Wolność akademicka
  2. Zwierzę prawa
  3. Astrologii
  4. Bibilijny Krytyki
  5. Wybór Biskupów
  6. Canonization Świętych
  7. Kapitalistyczny
  8. Kościół i państwo
  9. Kościół jako doskonałe społeczeństwo
  10. Kościół może błądzą
  11. Kolegialności
  12. Komunizmu
  13. Konfesji (sposoby obchody Architektonicznymi z Pokuta)
  14. Utworzenie w 6 dni
  15. Demokracja
  16. Rozwoju doktryny
  17. Różnicy Zdań
  18. Wschodniej było
  19. Ecclesiology
  20. Tej
  21. “Zbudowac duszę w człowieku”
  22. Błąd nie ma prawa
  23. Galileo
  24. Rozpoczętą autorstwo z rozpoczętą
  25. Święty zleceń formy z architektonicznymi
  26. Uczenie wazne kościelne nauki
  27. Nierówność w kościele
  28. Nieomylna encyklika
  29. Żydzi
  30. Wymiar sprawiedliwości w kościele
  31. Dyletancki z kapłanów
  32. Laikat uczestnictwa w kościele
  33. Łacińskiej wykorzystania
  34. Lokalne kościoła
  35. Definicja małżeństwa
  36. Małżeństwo niższe niż celibate życia; życia religijnego superior
  37. Wolność prasy
  38. Członkostwo w kościele
  39. Modernizmu
  40. Monarchii
  41. Mojżesz autora język
  42. Narodowej niezależności
  43. Otwartości na świat
  44. Oryginalne grzechu i Monoganism
  45. Papieskiego Urzędu
  46. Papieskiego Członkowskich
  47. Pluralizmu
  48. Preferencyjne opcji dla ubogich
  49. Wolność religijna
  50. Apokalipsa Świętego Jana
  51. Nie Teologia
  52. Zbawienie poza kościołem
  53. Seksualności
  54. Niewolnictwo
  55. Klasy społeczne
  56. Społecznego nauczania
  57. Samobójstwo
  58. Wsparcie z roku
  59. Nauczanie roli Biskupów
  60. Tortur
  61. Tridentine Missal
  62. Lichwa
  63. Vicar Chrystusa tytuł
  64. Kobiety
  65. Kultu zmiany

Levels of Teaching (by Bishop Raymond Lucker)

Poziom nauczania Wymaga Wbrew Przykłady
1. Boskie ujawnił prawdę
Ostatecznie doktryny nauczał przez kościół jak wykazało
Niezawodna szechiny:
1) Uroczyście zdefiniowane przez papieża przez Radę
2) Nauczył zwykłego i powszechnego magisterium
Wymaga:
Odpowiedzi na wierze
(Boskich wiary)
Zgoda na ujawniła prawdy
Naprzeciwko:
Herezji
Błogosławiony Trójcy
Uosobieniem
Prawdziwa obecność
Zmartwychwstania
Święto Niepokalanego Poczęcia
Zał ożenie (określone przez papieża)
Nieomylna
Wykupu Jezus jest zbawca
Sakrament powołany przez Jezusa
Miłuje Boga – miłowali
Odpuśćcież siebie
2. Ostateczne non-revealed Prawd
Proponowane jako niezawodna
*sprawach wiary i moralności, nawet mimo iż nie ujawnił się, są zobowiązane do zapewnienia ochrony integralności na złożeniu do depozytu wiary, aby wyjasnic to słusznie, oraz do określenia jej skutecznie
*Konieczne i swoistych relacji z prawd wiary
Wymaga:
Przedsiębiorstwo zgoda
Acceptance of teaching as true
Naprzeciwko:
Błąd
Zasady prawa naturalnego
Przyjmowania siedmiu
Potępienia zniszczenia miast i centrów ludności w total war
Wszystkie ustalenia dyskryminacji ze względu na rasę, płeć, socjalnych warunek do potępiła
Godności ludzkiej i równość
Prawa człowieka
Nieśmiertelność ludzkiej osoby
Zycie jest podstawowym dobre, ale nie absolutnej jeden
Działania na rzecz sprawiedliwości jest inauguracyjnego do kościoła
Rasizm, inne są złe
3. Miarodajne ale non-irreformable nauczania
“A doktryny do pomocy do lepszego zrozumienia i podaje objawienie jego treść lub do wyraźnego przypominają jak niektórzy nauczania jest zgodne z prawd wiary”
* Brak ostatecznych nauczania
* Nazywany również autentyczne, ale nie niezawodna nauczania
Wymaga:
Składanie religijnych (względem posłuszeństwa) woli i intelektu Obsequium religiosum religijnie uzasadnione posłuszeństwa
Naprzeciwko:
Różnicy Zdań
Członkostwo w kościele
Bibilijny krytyki
Preferencyjne opcji dla ubogich
Definicja małżeństwa
Wzór do przyjmowania
Wolność religijna
Tej
Autorstwa dla pierwszych pięciu książek Biblii
Unia kościołem i państwem
Ewolucja
Tortur
Dyskryminacji wobec Żydów
Serca Pana Jezusa jako symbol Boga  miłości
Anglican zleceń
Sztuczne urodzenia kontroli
Nie wyswiecanie kobiet
Pojęcie transubstantiation
Niektóre in vitro nawożenia procedur
4. Przepisy dyscyplinarne
* Powszechnego prawa kościoła
* Szczególne ustawodawstwo diecezji
* Liturgiczne norm
* Kościół praktyki
Wymaga:
Posłuszeństwa
Naprzeciwko:
Łamanie
Postu zasady
Biesiady z obowiązku
Celibacy duchownych
Z dyrektyw dotyczących curia życia religijnego
Łacińskiej
Muzyka uroczystości
Organizacje
Sztuka architektury
Pierwsze Komunie konfesji przed
5. Theological opinii
* Wnioski moralnego norm
* Sposób wyrażania naukach
* Formy wyrazu kulturowego naukach
Zachęca:
Umowa
Naprzeciwko:
Różnica zdań
Czasami systemy ostrzegawcze ze względu na niebezpieczne opinii, mogące prowadzić do błędów
Wnioski o zasadach moralnych
Wnioski o ludzkość Jezusa
“Czyszciec”
6. Pobożnych praktyk oraz: Zachęca:
Imitacja,
następować zachęta
Naprzeciwko:
osobistych preferencji
Stwierdzając, że różany
Novenas
Przechodząc do Lourdes
Noszenie medale

CAH: Nie było wielkim kontrowersji nad zajmują fakt, że papież encyclical przeciwko wyswiecen kobiet, Ordinatio Sacerdotalis, został uznany za jako ostatecznego nauczania. Czy można udzielić nam więcej o tym?

LUCKER: Gdy papież głoszonych to nauczaniem z ordinacij kobiet [Ordinatio Sacerdotalis] i powiedział, że podobny był ostateczne nauczania, które oznaczałoby ją umieszczono w II poziomu, który jest, że nauczanie jest tak blisko a ujawniono że musi to być nauczania będących w posiadaniu wszystkich wiernych.

CAH: Jak podał też zdarzyć, że Ordinatio Sacerdotalis został nałożony na ostatecznym wykazie?

LUCKER: że całego wydania. Kiedy Ordinatio Sacerdotalis został opublikowany, podobny dał nam listy rzeczy on uważany za przy ostatecznym kolumny. [W jego między komentarz do zawierania wzoru w bardzo Professio, podobny do zakazu wymienione na ordinacij kobiet, świętych canonizacje, nieważności Anglican zlecenia, a doktryny na eutanazja wśród naukach on uważa się za ostateczne. W tym dokumencie uznał też, że, Każdy, kto zaprzecza, jakoby owych prawd byłoby w pozycji odrzucającej prawdy o katolickiej doktryny i z tego powodu nie leży już w pełni komunia z kościoła katolickiego. ] To, co on  powiedzenie, te rzeczy nie zostały ujawnione, ale one tak blisko do bycia ujawnił i tak połączone z ujawniło nauczania, abyśmy je posiadać do się ostateczne. Niektóre teologów nie kwestionuje tego wykazu. Przykładowo,  zaproponowanie jeden, który mógłby być prawidłowo uważam zwany ostateczne. Jesteśmy przekonani, że jako tego kościoła ujawniło nauczania iż Jezus jest rzeczywiście obecnego w Świętym Eucharist. Przyjmiemy, że pismo od kiedy Jezus mówi, to jest ciało moje i to jest krew moja, itp. w naszej wiary w Jezusa obecność w Eucharist i Pan za to jeden krok dalej i wam powiedzieć, ponieważ Jezus jest obecny w Eucharist zatem my powinna dać pietyzmem i uwielbienia do Jezusa obecność w Eucharist. To byłyby ostateczne nauczania taką, która jest tak ściśle związane z nauczaniem o Jezusie obecność w Eucharist abyśmy odbędzie się jako ostateczne.

CAH: Ale jeśli przyjrzymy Ordinatio Sacerdotalis, którego kościół ma głoszonych jako ostatecznego nauczania, nie ma nic w Pismu przeciwko ordinacij kobiet.

LUCKER: że prawo. Nauczanie na ordinacij kobiet jest jednym z najtrudniejszych problemów, które mamy do czynienia. Bibilijne uczonych będzie mówią, iż nie w tym Pismu okaże on jednym sposób lub inne. Jaka jest Pana okażą się od tego momentu? Dobrze, że zasadniczo kwestią praktyki. Mamy dokonać. Czy to oznacza że do źródła w doktrynie? Otóż papieża przyszedł aż z dwóch powodów przeciwko nowej ordinacij kobiet podczas on głoszonych Ordinatio Sacerdotalis ostateczne. Po pierwsze, jak powiedział, dobrze, nie było żadnych kobiet w czasie ostatniego Kolacja. Ale czy rzeczywiście wiedział, iż? Nie. ma żadnego dowodu na to. Następnie stwierdził, że Jezus ku uczniowie z ostatniego Kolacja i nie ma żadnych kobiet tam, tak nie było Jezus zamiar rozkazał kobiet. Dobrze, możemy t okazać Jezus ku wszystkich. Zasadniczo, kościół argument przeciwko wyswiencen kobiet, który został wykładowcą na co najmniej 800 lat. jest to, że kobiety są gorsze. Ale my nie  wierzyć, że kobiety są niższe niż jakiekolwiek inne. Istnieje brak argumentację dla nauczania. I argumentacja jest słaba.

CAH: kościół nauczania, posiadającą aby kobiety są gorsze jest nauczanie o komplementarności?

LUCKER: Tak. I komplementarności to jest, że nauczanie kobiety i mężczyźni są równe, ale posiadają od Boga stanowi wiarygodną różnych ról nauczania. I jeden, który jest ważne dla Jana Pawła II.

CAH: widzę na twoim wykaz poziomów nauczania że przekonanie, że inne jest złe, jest ostateczne nauczania. W jaki sposób kościół uczył że inne jest zła i uczyć komplementarność w tym samym czasie? Mają one nie wierzą, że komplementarności jest stosowanie?

LUCKER: Będziemy wszyscy mówią, że jesteśmy przekonani, że w równość mężczyzn i kobiet wszakże wszyscy możemy równie stworzony przez Boga, tylko wówczas w tym samym oddechu nauczanie-mówi jednak za pośrednictwem planu Bożego, musimy mężczyzn i kobiet, które uzupełniają się wzajemnie i przez to mają różne role i tych różnych ról są zdefiniowane przez wraz. W praktyce i wierzą, że to oznacza nierówności.

CAH: Gdzie czy nauczanie o urodzenia kontroli wpisują się w tej dyskusji?

LUCKER: Niektórzy twierdzą urodzenia kontroli jest ostateczne nauczania, inne zaś że jest to wiarygodne nauczania. Obecnie mają Państwo jakieś bardzo ostrożny teologów całość grono z nich ponad w Rzymie którzy twierdzą, że nauczanie o urodzenia kontroli jest ostateczna. Niektóre nawet chciał go regulacja aż do niezawodna! Znaczy, powszechnego nauczania magisterium kościoła od wieków ma nauczył go w ten sposób. Niemal każdy teolog z wyjątkiem bardzo ostrożny ones należałoby uznać, że stanowi wiarygodną urodzenia kontroli nauczanie nauczanie która została wyrażona przez teologów i wspierane przez magisterium. Albo niech podjąć ta Rady z dnia Trent. Aby było właściwie niezła książki przy drodze cudownie dobrze-stwierdził streszczenie nauczania katolickiej wiary w formie narracji. Jednak w tym ta nie powiadomiła małżeństw się powstrzymać od seksualne stosunek przed pójściem do komunia. Przy obecnym ta będziemy mieć wreszcie po raz pierwszy do nauczania seksualne stosunków między mężem i są dobre żona. Było to nauczania Watykańskiego II. Potem jednak stwierdza on, cytując Piusa XII, że powinny one należytej umiar. To rodzaj jakby mówiąc: przechowywać je w ciągu granic. Zamiast jedynie mówiąc: Idź do niej, że tam jest ponownie. Oni  mówiąc, że zatwierdzi ona dobre nawet, ale korzystają z niej zbyt wiele. Obecnie, gdy oficjalnego nauczania, więc jeżeli w tym czasie, mówią, że XVIII wieku XIX lub z was wstał i rzekł: Ja nie zgodziła się z tą bo byłby w strachu.

CAH: jak jest to, by nam jako czyli są etykietowane kafeterii przez katolików konserwantów i jeszcze wiele konserwatywnego myślenia grupy nic o działania w naukach drugiego Watykanem Rady? Podobny i inni uważają, że nic, na przykład, z prośbą o powrót do Tridentine Masę. Są one nie tylko dlatego, że będąc a w mocy?

LUCKER: dokładnie. Tak oczywiste staje się ona moc wydania, a patriarchalną wydania i o sprawę polityczną. Kiedy ludzie w Rzymie chcą mieć theological dyskusji na temat danego tematu, będą skupiać na teologów z całego świata, ale oni wszystkie strony-zrywane, tak żeby wszyscy mówią, że same rzeczy. Oni ll powiedzieć, my konsultacji w tej kwestii oraz szeroko to co my słuchać, ale tak naprawdę, to tylko słyszeć jednej stronie pytanie. Udzielamy wielką wagę do oficjalnie posiadanych pozycji i rozdzielić w nich, co opisałem poprzednio, poprzez słuchanie teologów, uwzględniając wolne i otwartej dyskusji z tych problemów oraz wsłuchiwanie się w głos ludu. Ze wszystkich tego że przyjeżdżają Państwo na autorytatywny nauczania. Jednak zbyt często, my ona nasze teologów i to, co dzieje się w całym procesie dostanie efekty-gąsienicowy. I to on działa w drugą stronę zbyt. Jest tu wiele o bardzo zachowawcza ludzi, którzy są naprawdę w różnicy zdań przeciwko Katolickiego nauczania.

CAH: Jak LeFebvre?

LUCKER: Nie, on naprawdę schismatic. A heretic. I mówienia o tych którzy ultra konserwatyści są zawarte w policji i potępiającą ludzi do posiadania swojego stanowiska, itp. Oczywiście, faktem jest, że jego stanowisko niech nam powiedzieć mówienia o wyzysku pracowników lub zniszczenie ekologiczne ziemi pod względem uszkodzenia lub ich bardzo błędnego postawy wobec imigrantów. Teraz, ponieważ mają one  zachowawcze i niech mówią po republikański linii, jakoś  zorientowali że poruszanie się przeciwko wiarygodne, papally głoszonych nauczania. I niektórych z neo-konserwatyści są gospodarstwa wyszło na wartości “tak jakby papally zatwierdzony system opieki nad światem. Dobrze, że papież ma dokonać pewnych bardzo silna, bardzo dobre oświadczenia o wiele z tych zagadnień, które w konserwatyści nie zaakceptować. Będą one utrzymują, że są one ortodoksyjnych i jeszcze idą przeciwko papieskiego nauczania które byłyby wiarygodne nauczania na wiele z tych problemów.

CAH: Co o składzie ex Ecclesiae? [W maju wszelkich teolog dąży do nauczania w Katolicki Uniwersytet Kolegium lub będą zobowiązane do uzyskania od lokalnego mandatum biskup.] daje  nam trochę więcej o tym jak to odnosi się do kościoła nauczania?

LUCKER: Ojciec Bob Nugent miał pismo, w tym 6 stycznia br. wydaniaThe Tablet reagowanie na wszelkie dyskusje  uwzględniając o składzie Ex Corde Ecclesiae i mandatu, teologów będą wymagane do uzyskania uczyć. Twierdzi on, że katolickich biskupów w Stanach Zjednoczonych nie jest właściwie przygotował mają lojalności test na teologów katolickich. W ramach wprowadzania w życie papieża wyniósł konstytucji na Katolickim edukacji, Dawny składzie Ex Corde Ecclesiae, mają one po prostu oferowane wzór listu na Katolickim nauczycieli, żądając mandatu w której teolog obietnic aby uczył w pełni komunia kościoła katolickiego. . . Ale jeśli  biskup zapotrzebowanie na włączenie tych zwrot w każdym wniosku o mandat, poważne problemy będą powstawać. Czy teolog, na przykład, który ma trudności z osobistym ostateczne nauczania Ad Tuendam Fidem o nieważności Anglican zleceń zatem być ocenione jako nie nauczania w pełni komunia z kościoła? By to było wystarczające dla teolog po prostu do rezygnują z żadnego publicznego różnicy zdań lub stawiania pytań? Jeżeli opłata z między niejasności, może on być obiecując przez wyższy urząd do Watykanu manifestu osobiste, wewnętrzne przestrzegania przez podpisanie się indywidualnie następnie zawodu wiary w tej nauczania? Oraz, oczywiście, Nugent jest naprawdę się dzieje w żyły tutaj z podobny, przeto że s dokładnie to, czego Watykanem żądał od Ojca Nugent i siostra Jeannine Gramick. I to nigdy nie stało przed w kościele nigdy. The doktryna kościół ma zawsze przedmiotem publicznych nauczania i nigdy nie sumienie.

CAH: Czy kościół nauczania zmiana mająca na celu dostosowanie postępu naukowego i innych wiedzy?

LUCKER: Wyrażenia bywają człowieka i oni bywają czasu-kondycjonowane lub kulturowo kondycjonowany. Nawet kiedy rozmawiać o divinely ujawniło prawd będziemy mogli znaleźć lepsze słowa pozostawiając w rozumieniu tego samego. Na przykład, nigdzie indziej znajdziesz Nowy Testament w sposób wyraża się Świętej Trójcy doktryny. Mamy powiedzieć, że w Bogu istnieją trzy osoby, ale Jezus nigdy nie mówił o osób. Słowo osoba jest bardzo nam pomaga jednak, ponieważ wyraża pogląd, że każdy członek Trójcy has a separate tożsamości. Tak, nawet jeśli jesteś mówienia o divinely ujawnił prawdę, mogą Państwo znaleźć lepsze sposoby przedstawiania tych samych prawdy down wieków. Mówimy, na przykład, że Jezus jest w pełni człowieka, ale jako my lepiej antropologia, jesteśmy dużo lepiej umiejętność zrozumienia, co jest naprawdę oznacza człowieka. Możemy przyjść do głębszych zrozumienia i że z roli teologia do zrozumienia szechiny.


Wijngaards Institute for Catholic Research

The Institute is known for issuing academic reports and statements on relevant issues in the Church. These have included scholars’ declarations on the need of collegiality in the exercise of church authority, on the ethics of using contraceptives in marriage and the urgency of re-instating the sacramental diaconate of women.

Visit also our websites:Women Deacons, The Body is Sacred and Mystery and Beyond.

You are welcome to use our material. However: maintaining this site costs money. We are a Charity and work mainly with volunteers, but we find it difficult to pay our overheads.


Visitors to our website since January 2014.
Pop-up names are online now.

The number is indicative, but incomplete. For full details click on cross icon at bottom right.


Please, support our campaign
for women priests

Join our Women Priests’ Mailing List
for occasional newsletters:

Email:
Name:
Surname:
City:
Country:
 
An email will be immediately sent to you
requesting your confirmation.


 

Cytując ten dokument proszę podać jako źródło www.womenpriests.org!

Dokumenty

Dokumenty

3 Pora, aby zabrać głos

NIEKTÓRZY Z MOICH PRZYJACIÓŁ mówią mi, że wyświęcanie kobiet jest sprawą, która może poczekać. „Rzym zdecydowanie opowiedział się przeciwko temu” – mówią. „Zmiana może nadejść, ale jedynie w przyszłości – za innego papieża*, kiedy ta gorączka opadnie.” Wskazują na olbrzymią większość biskupów i teologów, którzy zdecydowali się „siedzieć cicho”, nawet jeśli zdają sobie sprawę, że Rzym nie ma racji. Argumentują, że potrzeba wyczucia; że jest czas na to, aby się wypowiadać i czas na milczenie…

Nie zgadzam się. Tak, też przez całe lata sądziłem, że mądrość stopniowo przeważy w Kościele i że sprawa kapłaństwa kobiet z czasem dojrzeje. Dlatego właśnie jeszcze trzy lata temu** również przyjmowałem strategię typu „poczekajmy-zobaczymy”. Ale obecnie zmieniłem zdanie, gdyż władze w Rzymie zmuszają nas do zajęcia stanowiska. Narzucają swoje własne poglądy jako prawdę, zatem milcząc w tej chwili poszlibyśmy na kompromis z własnym sumieniem.
Piszę tę książkę, ponieważ wierzę, że dla mnie – i dla Kościoła – prawda jest ważniejsza niż dyplomacja.
W ostatnich latach Ojciec Święty papież Jan Paweł II oraz Święta Kongregacja Nauki Wiary przesunęli swoje odrzucenie święceń kapłańskich dla kobiet do królestwa wiary. Zadeklarowali oni, że:
 zakaz święceń dla kobiet ma być uznany za ostateczny jako doktryna należąca do depozytu wiary;  chociaż oświadczenia Ojca Świętego nie są w tym przypadku nieomylnymi deklaracjami doktryny, opiera on swoje stanowisko na tym, co uważa za nieomylne uniwersalne magisterium – czyli zbiorowe nauczanie dokonywane przez międzynarodowy episkopat;  ktokolwiek nie zgadza się z Ojcem Świętym, przestaje być w pełnej komunii z Kościołem.1

* Słowa pisane podczas pontyfikatu Jana Pawła II. ** Czyli do 1998 r.; pierwsze wydanie książki miało miejsce w 2001 r. – przyp. tłum.
19
Ten pogląd Rzymu jest ponadto narzucany biskupom, teologom i proboszczom poprzez włączenie go do rutynowej przysięgi lojalności. Powoduje to wielki niepokój wśród teologów, którzy nie są w stanie przyznać, że argumenty Rzymu są wiążące. Jeden z wykładowców pewnego wydziału teologicznego powiedział mi, że używa ograniczenia mentalnego. Ale czy wolno nam iść na kompromis z prawdą? Co, jeśli wiemy, że Rzym się myli? Czy współuczestnictwo w nieprawdzie nie podminowuje wszystkiego, co staramy się czynić jako wspólnota Chrystusowa, jako księża, jako teologowie? Uważam, że tak.
Będę bronił mojej sprawy polegającej na zabieraniu głosu bez lęku w oparciu o dwie podstawy. Pierwsza z nich, z przyczyn dyplomatycznych, zagłębia się w to, co sam oficjalny Kościół powiedział na temat obowiązku obrony prawdy ponad wyrównanie do jednej linii. To przesłanie jest jasne: nawet w ramach instytucji jest przestrzeń na lojalną publiczną niezgodę. Druga podstawa opiera się na jeszcze głębszych filarach. Dotyka ona osobistej spójności, wiarygodności Kościoła, nieprzehandlowywania naszych najcenniejszych atutów.
Posługa prawdy
Z definicji naszym zadaniem jako teologów jest stosowanie naszej ludzkiej inteligencji do prawdy objawionej. Teologowie są w służbie prawdy. Powinni dochować najwyższej wierności prawdzie niezależnie od tego, w jakiej formie się ona zaprezentuje. Sobór Watykański I w sposób wyartykułowany wsparł to poszukiwanie prawdy i stwierdził z przekonaniem, że nie może być zderzenia pomiędzy prawdą objawioną a prawdą poznaną innymi kanałami. Przyczyna jest dość wyraźna: Bóg jest autorem wszelkiej prawdy i nie może zaprzeczać samemu sobie. Jeśli teologowie są wierni prawdzie, nie są w stanie zawieść w lojalności wobec Boga i Bożego objawienia.2
Jednocześnie teologowie winni są posłuszeństwo Ojcu Świętemu i biskupom, którym Chrystus powierzył swoją władzę nauczycielską. Właściwa postawa w stosunku do oświadczeń Ojca Świętego została opisana przez Sobór Watykański II w następujący sposób:
Tę zaś zbożną uległość woli i rozumu w sposób szczególny okazywać należy autentycznemu urzędowi nauczycielskiemu Biskupa Rzymskiego nawet wtedy, gdy nie przemawia on ex cathedra [tj. w sposób nieomylny], trzeba mianowicie ze czcią uznawać jego najwyższy urząd nauczycielski i do orzeczeń przez niego wypowiedzianych stosować się szczerze, zgodnie z jego myślą i wolą, która ujawnia się szczególnie przez charakter dokumentów bądź przez częste podawanie tej samej nauki, bądź przez sam sposób jej wyrażania.3
20
Z drugiej strony, ci, którzy byli u steru, przewidzieli możliwość konfliktu pomiędzy osądem teologa i magisterium [Urzędem Nauczycielskim]. Oto cytat z Donum Veritatis, instrukcji Kongregacji Nauki Wiary z 1990 r. o powołaniu teologa w Kościele:
Może się jednak zdarzyć, że w pewnych przypadkach teolog będzie miał wątpliwości stawiające pod znakiem zapytania stosowność, formę czy nawet treść danego wystąpienia Urzędu Nauczycielskiego. (…) zdarzały się dokumenty Urzędu Nauczycielskiego, które nie były wolne od braków.
Nawet wtedy, gdy współpraca przebiega w najlepszych warunkach, nie można wykluczyć pojawienia się napięć między teologiem a Urzędem Nauczycielskim. Nie jest rzeczą obojętną, jakie tym napięciom przypisuje się znaczenie i w jakim duchu podchodzi się do nich; mogą one – jeżeli ich źródłem nie są uczucia wrogości i sprzeciwu – okazać się czynnikiem dynamizującym, który pobudzi Urząd Nauczycielski i teologów do wypełnienia właściwej im funkcji w prowadzonym dialogu. (…)
Jeśli mimo lojalnych starań trudności nadal istnieją, obowiązkiem teologa będzie przedstawić władzy nauczycielskiej problemy, które stwarza nauczanie samo w sobie, jego argumentacja i sposób przedstawienia. Uczyni to w duchu ewangelicznym i z pogłębionym pragnieniem rozwiązania trudności. Wysunięte przez niego zarzuty będą mogły wówczas przyczynić się do prawdziwego rozwoju, pobudzając Urząd Nauczycielski do przedstawienia nauczania Kościoła w sposób bardziej pogłębiony i lepiej uzasadniony.4
Opinia publiczna w Kościele
Musimy być wdzięczni, że w naszych czasach zaprzestano pradawnej praktyki przekazywania teologów mających odrębne opinie Inkwizycji. Obecnie władze kościelne mają do swojej dyspozycji bardziej subtelne formy uciszania opozycji. Obejmują one wywieranie presji na biskupów i przełożonych zakonnych, aby dyscyplinowali podległych im księży lub osoby zakonne; zwalnianie teologów ze stanowisk teologicznych w instytucjach kościelnych; wycofanie wsparcia finansowego dla ośrodków, które opowiadają się za wolnością wypowiedzi; tropienie niepożądanych tematów w programach nauczania bądź programach kongresów; blokowanie publikacji nieprawomyślnych książek; wybieranie biskupów jedynie spośród kandydatów, którzy podpisują się pod poglądami Rzymu. Ideologia dokręcania śruby jeszcze nie całkiem umarła.
21
Podczas Soboru Watykańskiego II kwestię swobodnej debaty teologicznej włączono w dokumenty soborowe.
… trzeba przyznawać wiernym, czy to duchownym czy świeckim, należytą wolność badania, myślenia oraz wyrażania pokornie i odważnie swego zdania w sprawach, których znajomością się odznaczają.5
Sobór Watykański II rozpoznał również kluczową rolę, jaką we współczesnym świecie odgrywa opinia publiczna:
Ponieważ opinia publiczna wywiera dziś ogromny wpływ zarówno na prywatne, jak i na publiczne życie obywateli wszystkich warstw społecznych, jest rzeczą konieczną, by wszyscy członkowie społeczeństwa wypełniali i w tej dziedzinie swe obowiązki sprawiedliwości i miłości. Dlatego też niech również przy użyciu tych środków dążą do kształtowania i szerzenia słusznej opinii publicznej.6
Opinia publiczna, wraz z wolnością słowa jako niezbędnym składnikiem, również odgrywa kluczową rolę w Kościele – co przypomniał papież Pius XII podczas spotkania z katolickimi dziennikarzami 17 lutego 1950 r.:
Wolność słowa jest normalnym czynnikiem we wzroście opinii publicznej, która wyraża idee i reakcje bardziej wpływowych kręgów w społeczeństwie.7
Tę samą kwestię kontynuuje dokument Soboru Watykańskiego II:
Wolność w wypowiadaniu swoich myśli i sądów jest konieczna do właściwego i odpowiedniego wytwarzania się opinii publicznej. Należy zatem z Soborem Watykańskim II uznać, że wolność wypowiadania się w sposób właściwy i dla wspólnego dobra jest czymś koniecznym zarówno dla poszczególnych jednostek, jak i całych społeczności.8
Wolność słowa jest rzeczywiście zasadnicza i nie jest sprzeczna z duchem teologicznego posłuszeństwa. Kiedy Kościół wymaga „zbożnej uległości woli i rozumu”, nie prosi o odrzucenie umiejętności myślenia danej osoby. Kościół wymaga bardziej wartościowej usługi, a mianowicie szczerej próby służenie wierze wszystkimi siłami intelektu.
22
Gdy Sobór Watykański II mówi o posłuszeństwie, ma na myśli kompletne zaangażowanie: „[Powinni zatem wnosić swoje] siły rozumu i woli, jak też dary natury i łaski do wykonywania poleceń i spełniania powierzonych im zadań.”9 Prawdziwa lojalność wobec Kościoła wymaga lojalności wobec prawdy. Wymaga woli kwestionowania raczej niż gotowości do ulegania. To, co na pierwszy rzut oka może wydawać się opozycją i stanowiskiem odrębnym, ostatecznie okaże się być aktywną współpracą pomiędzy urzędami nauczycielskimi a teologami we wspólnym celu uzyskania lepiej sformułowanej doktryny.
Teologowie odgrywają ważną rolę w nieustannej reformie, „której Kościół wciąż potrzebuje”; reformie, która dotyczy również braków „w sposobie wyrażania doktryny”.10
Zamiast mówić o konflikcie z magisterium i odrębną opinią teologiczną, powinno się raczej myśleć o nich jako uzupełniających się elementach w trwającym poszukiwaniu, z których oba są równie niezbędne dla odnowy Kościoła.
Papież Paweł VI opisał wewnętrzną grę pomiędzy Urzędem Nauczycielskim a badaniami teologicznymi w pozytywny sposób. W swoim przemówieniu skierowanym do kongresu teologów w dniu 1 października 1966 r. stwierdził:
Magisterium czerpie wielkie korzyści z ożywionych i pracowitych badań teologicznych oraz z serdecznej współpracy teologów… Bez pomocy teologii magisterium byłoby bez wątpienia w stanie zachowywać wiarę i nauczać jej, ale stałoby się to tylko trudniejsze ze względu na wzniosłą i pełną wiedzę, której potrzebuje, aby wykonywać swoje zadanie, jako że jest świadome, iż nie jest wspomagane przez objawienie lub charyzmat inspiracji, ale jedynie przez asystencję Ducha Świętego.11
Dokumenty kościelne, w szczególności te wydawane przez obecną Kongregację Nauki Wiary, są – jak mówi przyjaciel – „całkiem nieobce świętoszkowatej podwójnej mowie, która ma posmak autopromocyjnej indoktrynacji”. Ale nawet te dokumenty zachęcają teologów do zabierania głosu, kiedy uważają oni, że magisterium się myli. Dla mnie jednak istnieje więcej zasadniczych powodów, aby wykrzyczeć mój ból publicznie i aby wyjawić to, o czego prawdziwości wiem. Te powody żyją w moim sercu i w moich kościach. Umarłbym bez nich, podobnie jak i Kościół.
23
Jeśli sól utraci swój smak…
Abyście mogli ujrzeć mój punkt widzenia, chciałbym, abyście się cofnęli i spojrzeli na świat i Kościół z szerszej perspektywy. „Jak tylko tracimy własne wartości moralne, tak wkrótce tracimy naszą religijność. Nie istnieje taka rzecz jak religia panująca nad moralnością. Człowiek nie może być fałszywy, okrutny i nieznający umiaru, a jednocześnie twierdzić, że ma Boga po swojej stronie.”* Autorem tych słów nie był chrześcijanin, lecz Mohandas Karamchand Gandhi, współczesny prorok, który jest szeroko uważany za najbardziej wpływową osobę dwudziestego wieku.
Kiedy opuściłem Antwerpię, aby podjąć pracę w seminarium w Indiach, misjonarze nadal podróżowali w starym stylu – statkiem. W wigilię Bożego Narodzenia 1964 r. wsiadłem na niemiecki frachtowiec, który z wolna kierował się w stronę Mumbaju przemierzając Morze Śródziemne, następnie Morze Czerwone, Zatokę Adeńską i Ocean Indyjski, odbierając lub wyładowując towar w różnych portach. Podróż, która obecnie trwa dziesięć godzin, zajęła mi sześć tygodni. Ale powolne tempo ma swoje plusy. Oglądałem świat.
W Porbandarze w stanie Gudźarat nasz statek opuścił kotwicę, aby odebrać ładunek juty dostarczony przez barki. Wiedziałem, że Porbandar jest miejscem urodzenia Mahatmy Gandhiego. Udało mi się zejść na brzeg i ostatecznie znalazłem dzielnicę miasta, w której Gandhi mieszkał jako chłopiec. Czytałem wcześniej jego autobiografię i pamiętam poszukiwania Gandhiego. „Moralność jest podstawą wszystkich rzeczy, a prawda jest podstawą moralności.” Indie oferują oszałamiającą paletę tradycji religijnych, wielu dziwacznych i przesadzonych, ale jak miałem okazję się przekonać z moich przyjaźni z hindusami, muzułmanami, dżinistami i parsami, istnieje ukryty pod tą fasadą zdrowy respekt dla fundamentalnych wartości. Z ręką na sercu, uczciwość i prawda są wysoko cenione przez wszystkich.

* Cytat za Wikipedią.
24
Kilka lat później, kiedy prowadziłem kurs biblijny dla księży i sióstr w Ahmedabadzie, odwiedziłem dom, w którym Gandhi mieszkał podczas końcówki swojego życia. Nadal mam przed oczami tę skromną rezydencję w indyjskim stylu. Cztery skąpo umeblowane pokoje i kuchnia otaczające dziedziniec. To tutaj zdecydował się pędzić życie zwykłego wieśniaka odziewając się w przepaskę biodrową i szal wiejskiego Hindusa oraz odżywiając się warzywami, sokami owocowymi i kozim mlekiem. Na zewnątrz z werandy rozciągniętej wzdłuż ściany frontowej budynku rozpościerał się widok na brzegi rzeki. Matę Gandhiego i jego kołowrotek wystawiono na widok publiczny. Było to miejsce, gdzie siadał ze skrzyżowanymi nogami przędąc bawełnę i tkając jardy* tkaniny. Sceneria była w zapierający dech w piersiach sposób prosta i przeciętna. A jednak był to dom jednej z najpotężniejszych figur politycznych w Indiach i przywódcy religijnego o międzynarodowej sławie.
To z tego miejsca Gandhi rozpoczął swój słynny marsz solny w 1930 r., szeroko nagłośnioną wędrówkę do wybrzeża Morza Arabskiego, gdzie zaczął wydobywać sól w ramach sprzeciwu wobec brytyjskiego monopolu na nią. Sam Gandhi wraz z 60 tysiącami naśladowców był aresztowany przy tej okazji i podczas następujących później pokojowych protestów.
To również w tym domu Gandhi dawał schronienie dzieciom pariasów. Dzielił się z nimi pożywieniem i wysyłał ich do lokalnych szkół. Choć sam należał do kasty Waiśja (kupcy), Gandhi zerwał z wielowiekową tradycją hinduską traktując „nietykalnych” jako równych sobie. Hinduski przesąd uważał pariasów za skażone osoby, ludzi narodzonych z zebranych przewin poprzedniego życia. Gandhi dał im nowe imię – Haridżans, co oznacza ludzi urodzonych z Boga – i wziął do swojego domu niektóre z ich dzieci, aby zapewnić im edukację.12 To z powodu tego odważnego czynu podejmowano zamachy na jego życie. Ostatecznie został zastrzelony podczas wizyty w Mumbaju w 1948 r. przez hinduistycznego fanatyka.

* Jard (yard – anglosaska jednostka długości) – odpowiada 0,9144 metra.
25
Niemożliwa jest przesada w szacunku, jakim cieszy się Gandhi wśród swoich indyjskich rodaków. I wbrew temu, co myślą cudzoziemcy, nie jest to przede wszystkim z powodu niepodległości Indii. Ludzie oddają cześć charakterowi Gandhiego, zwłaszcza jego wierze w rezygnację z przemocy i pasję dla prawdy. W okresie mojego 14-letniego pobytu w Indiach szybko zdałem sobie sprawę, że jeśli ludzie przyjmą chrześcijaństwo, to stanie się to nie z powodu naszych nadrzędnych instytucji, ale ponieważ Jezus Chrystus jest postrzegany jako ten, który wnosi do wielu podstawowych wartości – autentycznej miłości, bezinteresownej służby, bezwzględnej uczciwości. “Prawda jest moim Bogiem” – powiedział Gandhi. Nie był święty. Miał wiele niedoskonałości i wad. Ale był prawym człowiekiem. Okazał również odwagę. Stanął przeciwko kolonialnym siłom, ale w niemniejszym stopniu także przeciwko patriotom, którzy preferowali drogę przemocy. O ile odrzucał pretensje do chrześcijaństwa, nie oszczędzał bigoterii swoich rodaków Hindusów. To ta lojalność wobec przekonań i prawdy uczyniła Gandhiego niezwyciężonym.
Są czasy, kiedy musisz być posłusznym wezwaniu, które jest najwyższe ze wszystkich, czyli głosowi sumienia, nawet jeśli takie posłuszeństwo może kosztować wiele gorzkich łez, a nawet więcej: separacji od przyjaciół, rodziny, od warunków, do których możesz przynależeć, od wszystkiego, co było dla ciebie równie cenne jak samo życie. A to dlatego, że sumienie jest prawem naszego istnienia.13
Wiedziałem, że nie ma nadziei dla chrześcijaństwa w Indiach, ani nigdzie indziej w świecie, jeśli utracimy te cechy. Czyż sam Jezus nie powiedział nam, aby nie psuć wartości?
Wy jesteście solą dla ziemi. Lecz jeśli sól utraci swój smak, czymże ją posolić? Na nic się już nie przyda, chyba na wyrzucenie i podeptanie przez ludzi.14
Dla współczesnych Jezusowi wartość soli znajdowała się nie tyle w jej smaku, co w stwierdzonej cesze służącej konserwowaniu żywności. Sól ciężko było zdobyć. Była droga. Handlowano nią jako towarem luksusowym. Okazyjnie bryły soli były używane jako forma zapłaty dla żołnierzy, angielskie słowo „salary” (pensja, wypłata) – dosłownie oznaczające „porcję soli” – wywodzi się właśnie stąd. Sól tracąca swoją słoność była bezwartościowa.
Na przestrzeni wieków Jezus ostrzega nas przed kupczeniem naszymi chrześcijańskimi wartościami za pieniądze, władzę, wygodę, harmonię bądź cokolwiek innego. Jeśli manipulujemy przy prawdzie, nasze świadectwo staje się bezużyteczne, zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz Kościoła. „Wszelki kompromis jest oparty na dawaniu i braniu, ale nie można brać i dawać prawdy. Każdy kompromis w kwestii prawdy jest poddaniem się.” (Mahatma Gandhi).
26
Jako naśladowcy Jezusa Chrystusa tracimy wszelką wiarygodność, jeśli kupczymy prawdą. Nie potrzebujemy też wstydzić się w samym Kościele rzucenia wyzwania władzy w imię prawdy. Kiedy pierwszy papież, Szymon Piotr, wprowadził na nowo w Antiochii prawa judaistyczne, Paweł rzucił mu publiczne wyzwanie. „Gdy następnie Kefas przybył do Antiochii, otwarcie mu się sprzeciwiłem, bo na to zasłużył.”15 Paweł celowo nazywa Piotra „Kefasem” odnosząc się do faktu, że sam Jezus dał Piotrowi to imię, które znaczy „skała”. Nawet apostołowie mogą popełniać błędy, a „tak ustanowił Bóg w Kościele najprzód apostołów, po wtóre proroków, po trzecie nauczycieli, a następnie tych, co mają dar czynienia cudów, wspierania pomocą, rządzenia oraz przemawiania rozmaitymi językami. Czyż wszyscy są apostołami? Czy wszyscy prorokują? Czy wszyscy są nauczycielami?”16
W przypadku kapłaństwa kobiet władze kościelne dopuściły, aby kukułcze jajo wykluło się w kościelnym gnieździe. Właśnie to jest intruz, którego zamierzam wydobyć na światło dzienne.

Następny rozdział



The Institute is known for issuing academic reports and statements on relevant issues in the Church. These have included scholars’ declarations on the need of collegiality in the exercise of church authority, on the ethics of using contraceptives in marriage and the urgency of re-instating the sacramental diaconate of women.

Visit also our websites:Women Deacons, The Body is Sacred and Mystery and Beyond.

You are welcome to use our material. However: maintaining this site costs money. We are a Charity and work mainly with volunteers, but we find it difficult to pay our overheads.


Visitors to our website since January 2014.
Pop-up names are online now.

The number is indicative, but incomplete. For full details click on cross icon at bottom right.


Please, support our campaign
for women priests

Join our Women Priests’ Mailing List
for occasional newsletters:

Email:
Name:
Surname:
City:
Country:
 
An email will be immediately sent to you
requesting your confirmation.


 

Cytując ten dokument proszę podać jako źródło www.womenpriests.org!

On Wearing a Veil. 1 koryntian 11, 2 – 16

On Wearing a Veil. 1 koryntian 11, 2 – 16

1 koryntian 11, 2 – 16

Reguł i Logiczne Tłumaczenie Pisma Świętego
The literal sense
Przewidziany zakres
Literary forms
Racjonalizacja

Święteg Pawła apostoła temat został klasycznym źrǿdłem do zamętu teologicznej myśli.Paweł pisał te listy do Chrzescijanstwa w Koryntian.

On słyszał od chrzescijan ktǿrzy odwiedzali EPHESUS, że tam było niepohamowane widowiska uniesień i rozmǿw w rǿżnych językach. W czasie modlitewnych spotkań, wrażenia ktǿre tam się odbywały, można znaleść w Koryntian 14, 1 -33. Wygląda z tego że z tego zachwytu i szaleństwa, nie ktǿre kobiety pozdejmowały welony i rozplotły warkocze.Taki był zwyczaj mieszkańcǿw Bliskiego Wschodu.

Być może że modliły bez nakrycia głǿw i wzniosione ręcę do gǿry.

Read about this: R.E.WITT, Isis in the Greco-Roman World, Ithaca 1971; see also J.Z.SMITH, ‘Native Cults in the Hellenistic Period’, History of Religions 11 (1971/72) pp. 236-249; R. and K.KROEGER, ‘An Inquiry into Evidence of Maenadism in the Corinthian Congregation’, SBL Seminar Papers 14 (1978) vol. 2, pp. 331-346.

To musiało obrażać członkǿw środowiska. Paweł marteił się że to sprawi zamieszanie i bałagan. Zdecydował że to musi być wtrzymane. Fakty ktǿre zkomplikowało że chrzescijanie zostawili Żydowskie prawa modlitwy. Oni modlili się “z odkrytymi głowami” odbiciem chwały Chrystusa (2 Korintian 3,18) .

Nie ktǿre kobiety domagały się dlaczego nie mogą zrobić tak samo. Paweł prǿbował wytłumaczyć dlaczego nie mogą.

About 1 Corinthians 11,2-16 read: J.B.HURLEY, ‘Did Paul require Veils of the Silence of Women?’, Westminster Theological Journal 35 (1972/73) pp. 190-220; J.MURPHY- O’CONNOR, ‘Sex and Logic in 1 Corinthians 11,2-16’, Catholic Biblical Quarterly 42 (1980) pp. 482-500; ‘St.Paul: Promoter of the Ministry of Women’, Priests People 6 (1992) pp. 307-311; E.SCHÜSSLER FIORENZA, In Memory of Her, London 1983, pp. 227-230.

A chcę abyscie wiedzieli, że każdego męźczyzny głowa jest Chrystusa, a głowa niewiasty mężczyzna,głowa zaś Chrystusa – BOG. Każdy mężczyzna, ktǿry się modli albo prorokuje z nakrytą głową, hanbi gowłę swoją. A każda niewiasta, ktǿra się modli albo prorokuje z głową odkrytą hanbi głowę swoją, bo to jest to samo, jak gdyby ogolona była. Jesli bowiem niewiasta się nie nakrywa, niechaj się strzyże, a skoro wstydem jest dla niej być ostrzyżona, niechże nakrywa głowę swoją. (wiersz 3-6 )

Rǿżnica pomiędzy mężczyzną a kobietą. Paweł przekonywał. Kobieta ktǿra rozpuszcza włosy, przynosi hańbę dla męża, rozpuszczone włosy to jest znak że kobieta jest podejrzana o cudołǿstwo. (5.18)
Z wrǿcił uwagę o kulturze mieszkańcow Bliskiego Wschodu, entuzjast na golenia głowy.Paweł mǿwi ‘jak naśladować ich, to czemu nie ogolicie głowy?’.

Mężczyzna nie powinien nakrywać głowy swojej, gdyż jest wyobrażeniem i chwała Boga, niewiasta zaś jest chwała mężczyzny.(wiersz 7 )
Bo nie mężczyzna jest z niewiasty , ale niewiasta z mężczyzny. Mężczyzna bowiem nie był stworzony dla niewiasty, ale niewiasty dla mężczyzny.(wiersz 8-9).

Natarczywie wskazać ten punkt, Paweł, powołać się na dowǿd o popularne żydowskie opowiadaniu z drugiej księgi stworzenia. ( genesis 2, 5-25).Ta opowieść rǿwna mężczyzne a kobietą,żydowscy komentatorzy objaśniali że to jest podstawą że kobieta jest zależna od mężczyzny i dla mężczyzny.Paweł usprawniał.

“Dlatego niewiasta ma mieć na głowie znak poddania zewzględu na aniołǿw.” (wjersz 10)

To jest niezrozumiały sens. Uczeni często tłumaczą”władzę” jak’podlegać komus’(=a welon). Możliwie że Paweł powiedział że kobieta powinna kontrolować swoje  włosy splecione i pod chustką(zobacz spięte na prawo)To był poważanie i stosowność dla kobiety. Uchronić głowe było potrzebne jak ona rozmawiała ‘znak poddania ze względu na aniołǿw’.

Read about this: J.A.FITZMYER, ‘A Feature of Qumran Angelology and the Angels of 1 Cor 11:10’, New Testament Studies 4 (1957/58) pp. 48-58; M.D.HOOKER, ‘Authority on her Head: an Examination of I Cor xi.10’, New Testament Studies 10 (1964/65) pp. 410-416; A.FEUILLET, ‘Le signe de puissance sur la tête de la femme’ (I Cor ix.10), Nouvelle Revue Théologique, 55 (1973) pp. 945-954.

Wszelako ani mężczyzna bez niewiasty, ani niewiasta bez mężczyzny w Panu. Bo jak niewiasta jest z mężczyzny, tak mężczyzna przez niewiastę a wszystko z Boga. (wjersz 11-12)

Note: ‘Different from’ is a better translation of the Greek chôris than ‘independent from’; see J.KÜRZINGER, ‘Frau und Mann nach 1 Kor 11.11f’, Biblische Zeitschrift 22 (1978) pp. 270-275.

Strach z dobrym powodem, że spǿr może być niezrozumiały, on potwierdza że wyrǿwnanie kobiet. Wszyscy są rǿwni w Chrystusie.

Pozatym, dowǿd że kobieta jest od mężczyzny może być odwrǿcone: każdy mężczyzna urodził się z kobiety! Paweł uznaje to że popszedni dowǿd jest usterka.

Osądzcież sami, czy przystoi niewieście bez nakrycia modlić się do Bogo. Czyż  sama natura nie poucza nas, że byłoby wstydem dla mężczyzny, gdyby zapuszczał włosy? Lecz gdy niewiasta włosy zapuszcza, to służy ku jej chwale, dlatego, że włosy są jej za przykrycie dane. (wiersz 13-15)

Paweł apeluje do ludzi o wspǿlny sens. Długie i ładne uczesanie włosy robią kobietę dostojną i piękną. Jak by ona nie modliła się do Boga. Paweł zrozumiał że ten dowǿd jest słaby, warunkowo i przez kulturę.

Ale jeśliby się komu zdało, że może się spierać o to, to my nie mamy takiego obyczaju ani też Kosciǿł Boży.(wjersz 16)

Paweł uznaje że jego dowǿd jest otwarty na dalszą dyskusję. On  kończy że tak musi być. Praktycznie to nie będzie tolerowane bo to robi zator.’ Bǿg bowiem nie jest Bogiem waśni, lecz pokoju’.(1 Koryntian 14,33)

Analiza  tej strony, Paweł błaga o spokuj w społeczeństwie. Z tego powodu on nie chce żeby kobiety modliły się bez chustek i rozpleconymi włosami. Ale to jest źle myśleć że Paweł obieszcza ten temat, kobiety w rǿżnych kulturach muszą nosić nakrycie  głowy w kościele.

Zadanie nie jest poprawne, myślimy że Paweł obwieścił swǿj doktryn o pokorności kobiet do mężczyzn. On tylko dyskutował, tak jak każdy proboszcz to robi, prosząc ‘myśląc na głos’ wrodzona słabość o tym co mǿwi. Wrodzony zarzut usprawnienie błądǿw jest niesprawiedliwie.

My zapominamy że Paweł był człowiekiem tak jak my. Kiedy my chcemy przekonać ludzi do naszego myślenia, to dodajemy rǿżne powody do tego. My wiemy że taki dowǿd tylko pomaga naszemu myśleniu. Poważne oświadczeni naszych myśli.

Zobacz tłumaczenie Genesis i tekst w Nowym Testamencie , napisała Cora E Cypser ‘The Perennial Problem of Sin’
Mutuality and Interdependence of Man and Woman: An Exegetical Study of 1 Cor 11, 11-1 by K.J. Mercy, Bible Bhashya, 000, vol.XXVI, no.3, pp.196-204.
“It is not Good that the ‘Mensch’ Should be Alone; I Will Make Him/Her a Helper Fit for Him/Her” (Gen 2: 18) by Walter Vogels in Êglise et Théologie, 9 (1978). (n.b. English text. The article refers to 1Cor 11)


Wijngaards Institute for Catholic Research

The Institute is known for issuing academic reports and statements on relevant issues in the Church. These have included scholars’ declarations on the need of collegiality in the exercise of church authority, on the ethics of using contraceptives in marriage and the urgency of re-instating the sacramental diaconate of women.

Visit also our websites:Women Deacons, The Body is Sacred and Mystery and Beyond.

You are welcome to use our material. However: maintaining this site costs money. We are a Charity and work mainly with volunteers, but we find it difficult to pay our overheads.


Visitors to our website since January 2014.
Pop-up names are online now.

The number is indicative, but incomplete. For full details click on cross icon at bottom right.


Please, support our campaign
for women priests

Join our Women Priests’ Mailing List
for occasional newsletters:

Email:
Name:
Surname:
City:
Country:
 
An email will be immediately sent to you
requesting your confirmation.


 

Cytując ten dokument proszę podać jako źródło www.womenpriests.org!

Święcenia kobiet Diakonów

Święcenia kobiet Diakonów

Święcenia kobiet Diakonów

We wczesnym Kościele w diecezjach posługujących się językami greckim i starosyryjskim udzielano święceń diakońskich kobietom. Były to wyraźnie autentyczne, sakramentalne święcenia, równe święceniom udzielanym mężczyznom.

Obrzęd święceń

Ten wniosek jest oparty na poniższych faktach:

  1. Podczas rytuału święceń w stosunku do diakona i do diakonisy używano tych same greckich słów: cheirotonia lub cheirothesia, t.j. ‘włożenie rąk’, ‘święcenia’.
  2. Zarówno mężczyźni jak i kobiety otrzymują święcenia od Biskupa.
  3. Święcenia diakońskie tak mężczyzn jak i kobiet mają miejsce w sanktuarium przed ołtarzem, podczas Mszy Świętej i w bardzo doniosłej chwili, czyli po świętej Anaforze. Tak zwanych mniejszych święceń, jak np. lektorat czy subdiakonat, udzielano po prostu przez nałożenie rąk poza sanktuarium i nie w trakcie Mszy Świętej.
  4. W obu wypadkach Biskup udziela święceń przez nałożenie rąk na głowę osoby mającej otrzymać święcenia (jest to materia sakramentu kapłaństwa).
  5. Biskup wzywa Ducha Świętego prosząc Go, by zstąpił na mężczyznę czy kobietę diakona słowami tej samej modlitwy: ‘Przyjmij Ducha Świętego…’ (forma sakramentu kapłaństwa).
  6. Zarówno kobieta jak i mężczyzna mający otrzymać święcenia czekają stojąc na stopniach przed drzwiami wiodącymi do sanktuarium, są prowadzeni do ołtarza i tam otrzymują święcenia od Biskupa.
  7. Biskup odmawia dwie modlitwy będące częścią święceń, co jest charakterystyczne dla wyższych święceń.
  8. Podczas udzielania święceń mężczyźnie i kobiecie Biskup odmawia modlitwę ekfoneze (=po cichu): ‘Łaska Boża….’, charakterystyczną dla wyższych święceń.
  9. Ze względu na obecność innych przedstawicieli kleru jak i ludu, święcenia mają publiczny charakter.
  10. Zarówno kobieta jak i mężczyzna diakoni otrzymują stułę będącą oznaką władzy kościelnej.
  11. Zarówno diakon iak i diakonisa dostają kielich podczas Komunii, który diakonisa osobiście stawia na ołtarzu.

Autentyczny tekst rytuału święceń dla kobiet diakonów zachował się w kilku drogocennych manuskryptach:

Istnieje kilka drobnych różnic, które nie zmieniają jednak zasadniczych cech święceń.

Sakramentalny charakter święceń diakońskich kobiet jest niezaprzeczalny. Przede wszystkim materia i forma święceń udzielanych mężczyznom i kobietom są identyczne i wyrażają ze strony biskupa intencję przekazania autentycznej władzy duszpasterskiej

…”Ktokolwiek by twierdził, że święcenia nie sprowadzają Ducha Świętego, a zatem że Biskup daremnie wypowiada słowa: „Przyjmij Ducha Świętego”, lub że nie wyciskają one niezatartego znamienia [kapłaństwa] na duszy…niech będzie potępiony.
Sobór Trydencki, Kanon 4. Denziger nr. 964

Osąd ekspertów

Podczas gdy niektórzy tradycyjni teologowie w dalszym ciągu zaprzeczają, że święcenia diakonis miały charakter sakramentalny, coraz większa ilość ekspertów zgodnie stwierdza, że święcenia kobiet diakonów bewarunkowo stanowiły część sakramentu kapłaństwa.

  • J. Morinus, Commentarius de sacris ecclesiae ordinationibus, Antwerp, 1695, P. III. ex. X. f. 143ff.
  • A. Ludwig, ‘Weibliche Kleriker in der altchristlichen und frühmittelalterlichen Kirche’, in Theologisch-praktische Monatschrift 20 (1910) str. 548-557, 609-617; 21 (1911) str. 141-149.
  • „Cheirotonia diakonis i związane z nią ceremonie jest równoznaczna ze święceniami diakonów. Wszystkie formuły święceń są tego dowodem, począwszy od konstytucji apostolskich i Testamentum do Monofisytów i zwolenników Nestoriusza, jak i również formuły przekazanej przez Mateusza Blastaresa”.
  • „Święcenia diakonis są wyjątkowym wydarzeniem w historii Kościoła. Nie ma żadnej wątpliwości, że należały do wyższych święceń.” ”Evangelos Theodorou, ‘Die Weihe, Die Segnung der Diakoninnen’ (w języku nowogreckim), Theologia 25 (1954) str. 430 – 469.
  • „Święcenia diakonis są morfologicznie zupełnie takie same jak chierotonia wyższego kleru”. Evangelos Theodorou, ‘Das Ambt der Diakoninnen in der kirchlichen Tradition. Ein orthodoxer Beitrag zum Problem der Frauenordination’, US 33 (1978) str. 162-172.
  • J. Funk, “Klerikale Frauen?” in Österreichisches Archiv für Kirchenrecht 14 (1963) pp. 274-280.
  • L. Zscharnack, Der Dienst der Frau in den ersten Jahrhunderten der christlichen Kirche, Göttingen, 1902, str. 130ff.
  • J. Daniélou, “Le ministère des femmes dans l’Église ancienne, ” w La Maison-Dieu 61 (1960) str. 70 – 96.
  • „Zbytnie forsowanie argumentów przeciwko święceniom kobiet diakonis doprowadziłoby w rzeczywistości do sprzeciwienia się sakramentalnym święcenion diakonów.” Ch. R. Meyer, ‘Ordained Women in the Early Church’, w The Catholic Citizen 53 (1967) str.118.
  • Cipriano Vagaggini, ‘L’Ordinazione delle diaconesse nella traditione greca e byzantina’, Oriente Christiano Patristico (OrChrP) 40 (1974) str. 145 – 189.
  • Roger Gryson, Le ministère des Femmes dans l’Église ancienne, Gembloux, Duculot 1972; ‘L’Ordination des Diaconesses d’après les Constitutions apostoliques’, MSR 31 (1974) str. 41-45.
  • Herbert Vorgrimler, Sacramental Theology, The Liturgical Press, Minnesota 1992, str.272-273: „Możliwość święceń diakońskich dla kobiet to zupełnie co innego. Takie święcenia istniały we wczesnych wiekach Kościoła. …Kwestia, czy ich święcenia miały charakter sakramentalny nie mogła być rozważana zanim doszło do rozważań na temat teologii Sakramentów u szczytu okresu scholastycznego. W liturgii bizantyjskiej mają one wszelkie cechy wyższych święceń.”
  • Andreas Christof Lochmann, Studien zum Diakonat der Frau, Siegen 1996.
  • Walter Gross, Frauen Ordination. Stand der Diskussion in der katholischen Kirche, München 1996.
  • A. Jensen, ‘Das Amt der Diakonin in der kirchlichen Tradition des ersten Jahrtausend’, in Diakonat. Ein Amt für Frauen in der Kirche — Ein frauengerechtes Amt?, ed. P. Hünermann et al., Schwabenverlag, Ostfildern 1997, str. 53-77.
  • P.Hünermann, ‘Theologische Argumente für die Diakonatsweihe von Frauen’, w Diakonat. Ein Amt etc., str. 98-128.
  • B.J.Hilberath, ‘Das Amt der Diakonin: ein sakramentales Amt? Ein Zugang von der Gemeinde her’, w Diakonat. Ein Amt etc., str. 212-218.
  • D.Sattler, ‘Zur Sakramentalität des Diakonats der Frau’, in Diakonat. Ein Amt itd., str. 219-224.
  • Na koniec: Kyriaki Karidoyanes FitzGerald, ‘Women Deacons in the Orthodox Church’, Brookline 1998.
  • Przeczytaj również: ‘The diaconate – a ministry for women in the Church’, autor Ida Raming, Orientierung 62 (1998) str. 8-11.

John Wijngaards

Wróć do Kobiety Diakoni – Ogólne spojrzenie


Wijngaards Institute for Catholic Research

The Institute is known for issuing academic reports and statements on relevant issues in the Church. These have included scholars’ declarations on the need of collegiality in the exercise of church authority, on the ethics of using contraceptives in marriage and the urgency of re-instating the sacramental diaconate of women.

Visit also our websites:Women Deacons, The Body is Sacred and Mystery and Beyond.

You are welcome to use our material. However: maintaining this site costs money. We are a Charity and work mainly with volunteers, but we find it difficult to pay our overheads.


Visitors to our website since January 2014.
Pop-up names are online now.

The number is indicative, but incomplete. For full details click on cross icon at bottom right.


Please, support our campaign
for women priests

Join our Women Priests’ Mailing List
for occasional newsletters:

Email:
Name:
Surname:
City:
Country:
 
An email will be immediately sent to you
requesting your confirmation.


 

Cytując ten dokument proszę podać jako źródło www.womenpriests.org!