KOBIETY KŚIĘZA? TAK!header

Responsive image

WEJŚCIE

POWODÓW

PAPIEŻ?!

DEBATA

MENU

Nederlands/Vlaams Deutsch Francais English language Spanish language Portuguese language Catalan Chinese Czech Malayalam Finnish Igbo
Japanese Korean Romanian Malay language Norwegian Swedish Polish Swahili Chichewa Tagalog Urdu
------------------------------------------------------------------------------------
Kapłaństwo Powszechne Wiernych

Kapłaństwo Powszechne Wiernych

Reguł i Logiczne Tłumaczenie Pisma Świętego
The literal sense
Przewidziany zakres
Literary forms
Racjonalizacja

Wszyscy wierni mają udział w kapłaństwie Chrystusa.

Chrystus Pan, Kapłan wzięty spośród ludzi (por. Żyd 5, 1-5), nowy lud “uczynił Królestwem i kapłanami Bogu i Ojcu swemu” (Obj.1,6;por.5,9-10).Ochrzczeni bowiem poświęceni są przez odrodzenie i namaszczenie Duchem Świętym, jako dom duchowy i święte kapłaństwo.

Vaticanum II, Konstytucja dogmatyczna o Kościele (Lumen Gentium), nr. 10.

Znaczenie tego dla kobiet.jest ogromne.

  1. Chrystus zniósł kapłaństwo Starego Testamentu, oparte na sakralności (t.j. zakładaniu świętości) czasów. miejsc, objektów kultu, pochodzenia z kasty kapłańskiej.
  2. Chrystus ustanowił kapłaństwo które jest udziałem wszystkich ochrzczonych.

Co więc z tego wynika, tak mężczyżni jak i kobiety mogą mieć udział w kapłaństwie urzędowym . Można by słusznie stwierdzić, że taka była niewyrażona intencja Chrystusa.

Chrystus zniósł kapłaństwo Starego Testamentu, oparte na t.zw. ‘świętościach’.

Jezus nie wprowadzał reform społecznych choć wprowadzane przez niego zasady religijne miały mieć ogromny wpływ na społeczeństwo. Nie był on jednack rewolucjonistą. Nie można tego samego powiedzieć o Jego działaniu w sferze religijnej. Nie atakując bezpośrednio ówczesnych struktur społecznych, nie tolerował jednak przestarzałych i nie spełniających swego zadania struktur religijnych. W tej dziedzinie był absolutnie bezwzględny. Zniósł zupełnie kapłaństwo w takiej formie w jakiej istniało ono w Starym Testamencie.

By w pełni zrozumieć jaka była postawa Jezusa w stosunku do tych spraw, należy pamiętać, że kapłaństwo Starego Testamentu było oparte na sposbie myślenia który podkreślał rozdział między rzeczywistością ‘świętą’ czy ‘sakralną’, a rzeczywistością świecką. Rzeczy i czynności dnia codziennego, takie jak domy, zwierzęta, jedzenie, sen, praca codzienna i t.p. były ’zwyczajne’ czyli ‘świeckie’ W tych objawach rzeczywistości Bóg nie był bezpośrednio obecny. Inne objawy rzeczywistości były przepojone obecnością Boga i przez to stawały się ‘święte’. To jest początkiem powstania ‘uświęconego’ czasu (szabat i dni uroczyste), ‘świętych’ miejsc (przede wszystkiem Świątynia Jerozolimska), ‘świętych’ przedmiotów (np. naczynia sakralne używane podczas rytualnych obrzędów) i ‘świętych’ ludzi (kapłanów) poświęconych Bogu. W Starym Testamencie kapłan różnił się od reszty ludzi na tych samych podstawach na jakich szabat był uważany za bardziej święty niż poniedziałek, a świątynia była świętszym miejscem niż sadzawka Betsajda. Kapłan był wcieleniem obecności Boga w świeckim świecie.

Zamiast zastąpić dawne świętości nowymi, Chrystus poszedł dalej. Zupełnie zniósł różnicę między rzeczywistością świętą a rzeczywistością świecką.To może być zaskakujące dla niektórych chrześcijan, którzy nieświadomie kontynuują sposób myślenia Starego Testamentu. Może im się wydawać, że Nowy Testament jest unowocześnioną wersją Starego. Kościoły zastąpiły Świątnię jerozolimską, szabat zmienił się w niedzielę, naczynia kościelne replikują objekty używane w świątyni, a kapłan Nowego Przymierza jest wypolerowaną wersją swojego poprzednika w Starym. Powodem tego nieporozumienia są częściowo zmiany w Kościele na przestrzeni historii, częściowo uleganie potrzebom ludzi, dla których ‘święte’objekty, takie jak budynki kościelne, stanowią nieodłączną część religii. Lecz trzymanie się nadal ‘świętości’ jest regresją i jest przeciwne nauce Nowego Testamentu.

Weźmy za przykład pojęcie świętego miejsca. Żydom wolno było składać ofiary jedynie w Świątyni (Powt. 12,1-14). Nawet części świątyni stawały się tym bardziej ‘święte’ im były bliżej jej środka. Do środkowego pomieszczenia zwanego ‘święte świętych’ wolno było wejść jedynie najwyższemu kapłanowi i to tylko raz w roku.(Żyd.9,7). Chrystus nie uznaje takich świętych miejsc. On uświęcił wszystko. W Jego królestwie, chwalić Boga można nie tylko w Jerozolimie lub na górze świętej, lecz wszędzie, pod warunkiem że czyni się to ‘w duchu i w prawdzie’ (J 4,20-24). Co więcej, Jego ciało stało się nową świątynią, którą można znaleźć wszędzie, na całym świecie (J 2,21).Gdy Chrystus odprawił pierwszą Mszę Świętą podczas ostatniej wieczerzy, uczynił to w wieczerniku zwykłego domu (Mr14, 12-16). Ponadto, na miejsce jedynej, uniwersalnej ofiary wybrał nie dziedziniec świątyni, lecz wzgórze, które było miejscem straceń (Żyd. 13,12).Z chwilą śmierci Chrystusa rozdział pomiędzy światem świętym i świeckim został skasowany raz na zawsze. Ewangelie mówią, że zasłona świątyni, która oddzielała święte świętych, ‘rozdarła się od góry do dołu’ (Mr 15,37). Wczesny Kościół był tego świadomy. Nie budował świątyń, kościołów czy kaplic. Odprawiał wspólne modlitwy i Eucharystię wszędzie tam, gdzie się zebrali jego członkowie. W zasadzie to samo dzieje się dziś. Choć zwyczaj wydzielania miejsca na modlitwę jest sam w sobie chwalebny, od czwartego wieku wkradł się z powrotem jako nawrót do dawnego systemu religijnego.

To samo stosuje się do dni świętych. Dla Żydów szabat był dniem poświęconym Bogu, w którym nie wolno było pracować dla własnego dobra. Jezus wielokrotnie zcierał się z faryzeuszami, gdyż odmawiał zawieszenia swojej misji apostolskiej na dzień szabatu. Powstały konflikty, gdy uczniowie zrywali kłosy (Mt 12,1-8), gdy Jezus uleczył w synagodze człowieka z uschniętą ręką (Mr 3,6), gdy uleczył chorego na puchliznę (Łk 14,1-6) i gdy przywrócił wzrok ślepemu w Siloe. (Jn 9,16). Najbardziej rewolucyjne stwierdzenie Jezusa na ten temat brzmi: “Szabat jest uczyniony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu” (Mr 2,27).Innymi słowy, szabat nie ma wartości sam w sobie, dlatego, że jest jakimś ‘świętym’ czasem, lecz dlatego, że spełnia ludzką potrzebę.

Podczas gdy kapłani Starego Przymierza byli zobowiązani składać częste ofiary w określonym czasie, Chrystus uświęcił wszystkie czasy przez ofiarę samego siebie.(Żyd 9,25-28). Ze śmiercią Jezusa szabat i wszystkie inne święte dni straciły swoją ważność. (Gal 4,8-11). Od tej pory każdydzień i każda godzina stały się odpowiednim czasem na modlitwy i nabożeństwa. Zwyczaj Chrześcijan by odprawiać Eucharystię ‘pierwszego dnia tygodnia’, gdyż tego dnia Chrystus zmartwychwstał (Jn 20,1) doprowadził do cotygodniowej, niedzielnej Mszy. Lecz niedziela nie była dla nich nowym ‘szabatem’. Dopiero gdy w późniejszych stuleciach nastąpił niefortunny nawrót do starotestamentowego sposobu myślenia, zwłaszcza w kościołach Protestanckich, niedziela stała się dniem ‘świętym’, opartym na wzorach wypracowanych przez faryzeuszów.

Pozznawszy podejście Chrystusa do uświęcania dni i miejsc, nie zdziwimy się widząc Jego podobną postawę do ‘świętego’ kapłaństwa. Chrystus zniósł kapłaństwo jako świętą instytucję. Sam nie należał do kasty kapłańskiej Aarona. Będąc przedstawicielem całej ludzkości, zniósł pojęcie godności kapłańskiej opartej na dziedzictwie krwi. Zamiast tego ustanowił nowe kapłaństwo, oparte na ‘mocy żywota nieskazitelnego’ (Żyd 7,16).

Starotestamentowe pojęcie kapłaństwa było tak dalekie od pojęć Chrystusa, że nigdzie nie zanotowano by używał tego określenia o sobie czy o swoich uczniach. W rzeczywistości dopiero w liście do Żydów jest wyraźnie mowa o ‘kapłaństwie’ Chrystusa i porównanie go do kapłaństwa w Starym Przymierzu. (Zob. zwłaszcza Żyd 5,1-4; 7,26-28). Chrystus wyznaczył specjalne zadanie apostołom i ich następcom, lecz nigdy nie zgodziłby się by to posłannictwo było zrozumiane jako wyłączenie nowej, uświęconej kasty , jak to miało miejsce w czasach Starego Testamentu. Późniejszy okres rozwoju Kościoła, w którym powstała podobna wyłączność (wraz ze ‘świętymi’ szatami, dygnitarzami kościelnymi i przywilejami stanu duchownego) byłby go z pewnością zaniepokoił i zasmucił.

Chrystus ustanowił kapłaństwo którego godność jest udziałem wszystkich ochrzczonych.

Chrystus dał wyraz swojej misji kapłańskiej przez złożenie ofiary z samego siebie na wzgórzu Kalwarii i przez nauczanie. Dążąc do kontynuowania tej misji, każdy z Jego uczniów musi podjąć swój krzyż (Mt 6,24) i każdy musi dawać świadectwo prawdzie, nawet w obliczu prześladowania i śmierci (Mt 10,16-22). W ten sposób wszyscy chrześcijanie mają udział w królewskim kapłaństwie Chrystusa (1P 2,5-9). Wszyscy mogą być nazwani ‘królestwem i kapłanami Bogu i Ojcu swojemu’ (Obj 1,6) i ‘kapłanami Boga i Chrystusa’ (Obj 20,6) .Wszyscy razem tworzą ‘królestwo i kapłaństwo Bogu naszemu’(Obj 5,10).

To kapłaństwo wiernych jest udzielane w sakramencie chrztu. Zwróćmy uwagę, że chrzest jest taki sam dla każdego. Nie ma najmniejszej różnicy między chrztem udzielanym kobietom i mężczyznom. Św. Paweł podkreśla, że chrzest Chrystusowy przewyższa i kasuje wszelkie różnice społeczne. ‘Wszyscy bowiem synami Bożymi jesteście, przez wiarę która jest w Chrystusie Jezusie. Bo którzykolwiek jesteście ochrzczeni w Chrystusie, oblekliście się w Chrystusa. Nie ma Żyda ani Greka; nie ma niewolnika ani wolnego; nie ma mężczyzny ani niewiasty...Wszyscy wy jedno jesteście w Jezusie Chrystusie’ (Gal 3, 26-28).

Sakramentalne święcenia kapłańskie są rozszerzeniem podstawowego udziału w ofierze i proroctwie, otrzymanego już dawniej w sakramencie chrztu. Choć kapłaństwo urzędowe jest dodatkową funkcją do władzy otrzymanej na chrzcie świętym, a więc jest czymś więcej niż chrzest, jest z nim jednak nierozdzielnie związane.

‘Kapłaństwo zaś powszechne wiernych i kapłaństwo urzędowe, czyli hierarchiczne, choć różnią się istotą a nie stopniem tylko, są w sobie jednak wzajemnie przyporządkowane; jedno i drugie bowiem we właściwy sobie sposób uczestniczy w kapłaństwie Chrystusowym’.

Vaticanum II, Konstytucja dogmatyczna o Kościele (Lumen Gentium), nr. 10.

Gdy Sobór mówi, że uczestnictwo w kapłaństwie Chrystusowym przez otrzymanie Święceń Kapłańskich różni się istotą od kapłaństwa wiernych, znaczy to, że sam chrzest nie daje władzy nauczania, rządzenia i składania ofiary w imię Chrystusa. Nie znaczy to jednak, że dla otrzymania Święceń Kapłańskich konieczne są inne, dodatkowe kryteria poza chrztem świętym.

Jakiekolwiek wymagania mogą być stawiane kandydatom do święceń kapłańskich, nie może to być z góry założone ‘uświęcenie’, które ustanawia, że jeden człowiek jest w samej istocie rzeczy wyniesiony ponad drugiego. Vaticanum II mówi wyraźnie:

‘Wspólna jest godność członków wynikająca z ich odrodzenia się w Chrystusie, wspólna łaska synów, wspólne powołanie do doskonałości, jedno zbawienie, jedna nadzieja i miłość niepodzielna. Nie ma więc w Chrystusie i w Kościele żadnej nierówności ze względu na rasę albo przynależność narodową, stan społeczny albo płeć...Choć niektórzy z woli Chrystusa uztanawiani są nauczycielami, szafarzami tajemnic i pasterzami innych, to jednak co się tyczy godności i wspólnej wszystkim działalności około budowania Ciała Chrystusowego, prawdziwa równość panuje wśród wszystkich’.

Vaticanum II, Konstytucja dogmatyczna o Kościele (Lumen gentium), nr 32.

Lecz jeżeli różnica płci nie może ograniczać udziału w ‘uświęceniu’ i nie ma tego zróżnicowania między kobietą i mężczyzną jakie istniało przed chrztem, jakżeż może ono dalej odgrywać rolę w sakramencie kapłaństwa?

Wniosek

Pismo Święte nie prowadzi nas do wniosku, że różnica płci odgrywa rolę w kapłaństwie Chrystusa.Chrystus zmienił kapłaństwo oparte na sakralności na kapłaństwo oparte na łasce. Byłoby nielogiczne twierdzić, że różnice między ludźmi zniesione przez chrzest miałyby znów odżyć w sakramencie kapłaństwa. Jeśli każdy Chrześcijanin czy Chrześcijanka promieniuje Chrystusem w życiu, nie widać powodu dlaczego ci sami Chrześcijanie nie mogliby otrzymać mandatu by Go reprezentować w Eucharystii.

Ludzka osobowość kapłana, czy to kobiety czy mężczyzny, jest sakramentalnym znakiem kapłaństwa. Samo Pismo Święte nie naucza wyraźnie, że kobiety mogą otrzymywać święcenia kapłańskie. Jednak logiczny wniosek który można wyciągnąć z istoty kapłaństwa Chrystusa jest ten, że kobiety mogą i powinny mieć udział w sakramentalnym kapłaństwie.

Wzięte z książki “Czy Chrystus wykluczył kobiety z kapłaństwa?” (Did Christ Rule out Women Priests?), autor John Wijngaards, McCrimmon’s, Great Wakering 1986, str. 64-68.

Tematy pokrewne:



Wijngaards Institute for Catholic ResearchThis website is maintained by the Wijngaards Institute for Catholic Research.

The Institute is known for issuing academic reports and statements on relevant issues in the Church. These have included scholars' declarations on the need of collegiality in the exercise of church authority, on the ethics of using contraceptives in marriage and the urgency of re-instating the sacramental diaconate of women.

Visit also our websites:Women Deacons, The Body is Sacred and Mystery and Beyond.

You are welcome to use our material. However: maintaining this site costs money. We are a Charity and work mainly with volunteers, but we find it difficult to pay our overheads.


Visitors to our website since January 2014.
Pop-up names are online now.



The number is indicative, but incomplete. For full details click on cross icon at bottom right.


Please, support our campaign
for women priests
Join our Women Priests' Mailing List
for occasional newsletters:
Email:
Name:
Surname:
City:
Country:
 
An email will be immediately sent to you
requesting your confirmation.

 

Cytując ten dokument proszę podać jako źródło www.womenpriests.org!