Kobiety-diakoni

Kobiety brały czynny udział w posłudze duszpasterskiej Kościoła od najdawniejszych czasów. Nie jest łatwo dojść do tego jak duży był jej zasięg, częściowo z braku dokumentacji, częściowo dlatego, że ta posługa przyjmowała różne formy i nadawano jej rozmaite nazwy. W ciągu dwóch pierwszych wieków ‘wdowy’ wykonywały większość funkcji apostolskich należących do kobiet. Wzrost, a później zanik diakonatu kobiet ma zawiłą historię.

W tej dyskusji oprzemy się na najważniejszym dla nas niezaprzeczalnym fakcie, że od drugiego do siódmego wieku, lub nawet dłużej, Kościół udzielał ważnych święceń kobietom wykonującym funkcje duszpasterskie.

1. Święcenia diakońskie udzielane kobietom były autentyczyne i sakramentalne, i we wszystkich zasadniczych elementach zgadzały się ze święceniami których udzielano mężczyznom.
2. Wyświęcanie kobiet diakonów miało aprobatę synodów kościelnych.
3. Zadania kobiet-diakonów były równoległe do zadań mężczyzn, z dodatkiem pewnych specyficznych funkcji wynikających z roli i potrzeb kobiet w owym czasie.Te zadania stanowiły pełną posługę duszpasterską.
4. Dokumenty historyczne potwierdzają, że diakonat kobiet funkcjonował przez całe wieki, zwłaszcza w Grecji, w Syrii i w całym świecie bizantyjskim.

Ponieważ diakonat stanowi część sakramentalnych święceń kapłańskich, wynika z tego, że jeśli kobiety mogły otrzymywać ważne święcenia diakońskie, mogą również otrzymywać święcenia kapłańskie.

Sobór Trydencki zdefiniował:

“Ktobykolwiek twierdził, że w Kościele Katolickim nie istnieje ustanowiona Boskim nakazem hierarchia, składająca się z biskupów, kapłanów i diakonów, niech będzie przeklęty”. (Denziger nr 966).

Wróć do Kobiety-diakoni – Ogólne spojrzenie? Przeczytaj artykuł ‘Women were Deacons’ w londyńskim tygodniku The Tablet z 8 maja 1999

Cytując ten dokument, prosimy podać jako źródło www.womenpriests.org!